ΑΛΛΑΓΗ EMAIL

Οι φίλοι αναγνώστες μπορεί να στέλνουν τα μηνύματά τους στο εμέηλ gmosxos1@hotmail.com στο οποίο θα προτιμούσε ο διαχειριστής να τα λαμβάνει. Παράλληλα άνοιξε και ισχύει πάλι το εμέηλ gmosxos23.6.1946@gmail.com το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιείτε σε περίπτωση που αδυνατείτε να κάνετε χρήση του hotmail.com
ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 6938.315.657 & 2610.273.901

Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Νοσοκομειακοί γιατροί αποδοκίμασαν βουλευτές της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ στο συνέδριο της ΟΕΝΓΕ

video
Το βίντεο που αναρτήθηκε από το isarkadia στο διαδίκτυο, μέχρι το βράδυ της Κυριακής είχε φθάσει τα 1730 χτυπήματα.

Εντονα αποδοκιμάστηκαν από τους συμμετέχοντες στο συνέδριο της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Ιατρών. Οι βουλευτές της ΝΔ Δημήτρης Χριστογιάννης και της ΔΗΜΑΡ Κατερίνα Μάρκου, ενώ ο πρώτος ουσιαστικά υποχρεώθηκε από τους διαμαρτυρόμενους να κατέβει από το βήμα του ομιλητή.

Ενώ ο Δ. Χριστογιάννης ήταν στο βήμα του ομιλητή οι διαμαρτυρόμενοι, προφανώς γιατροί, καταφέρθηκαν εναντίον του αποκαλώντας τον «πολιτικό τσιράκι της τρόικα» και τον κάλεσαν να κατέβει από το βήμα του ομιλητή.

«Κατέβα κάτω αν έχεις φιλότιμο, δεν ντρέπεσαι, τσιράκι της Τρόικα» φώναξε απευθυνόμενος στον Δ. Χριστογιάννη κάποιος από τους γιατρούς που συμμετείχαν στο συνέδριο, ενώ μια ομάδα γιατρών που είχε συγκεντρωθεί στο πίσω μέρος της αίθουσας φώναζε συνθήματα όπως «Η χούντα δεν τελείωσε το '73, ψωμί παιδεία ελευθερία, δεν σας θέλει ο λαός».

Ο βουλευτής της ΝΔ τελικά αναγκάστηκε να κατέβει από το βήμα καθώς μια γυναίκα από τους διαμαρτυρόμενους, κατευθύνθηκε προς το μέρος του τού άρπαξε τα χαρτιά στα οποία είχα γράψει την ομιλία του, τα τσαλάκωσε και τα πέταξε υποχρεώνοντας τον να σταματήσει το λόγο του.

Αποδοκιμασίες δέχθηκε και η κυρία Κατ. Μάρκου, η οποία κατέβηκε αμέσως από το βήμα του ομιλητή χωρίς να μιλήσει στο συνέδριο.

Στήθος με στήθος με ΝΔ και μικρή διαφορά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε νέα δημοσκόπηση

Στην ώρα της κάλπης θα γίνει η μεγαλύτερη δημοσκόπηση!




Στην παράσταση νίκης  το 46,6% πιστεύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα έλθει πρώτο κόμμα, έναντι  39,7% που εκτιμά ότι η ΝΔ θα κερδίσει


Στήθος με στήθος (για την ακρίβεια πρωτοπορία κατά 0,1%  υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ)  δείχνει η  δημοσκόπηση της MARC για το Έθνος της Κυριακής στην εκτίμηση ψήφου. Πλην όμως, κι αυτό είναι σημαντικό, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνεχίζει να επικρατεί στο ποιοτικό στοιχείο της παράστασης νίκης, ενώ τουναντίον η ΝΔ παραμένει καθηλωμένη στη δεύτερη θέση.

Συγκεκριμένα
  ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ προηγείται με 27,9% ενώ η ΝΔ συγκεντρώνει 27,8%. Ακολουθούν η Χρυσή Αυγή με 11,5%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 7%, το ΠΑΣΟΚ με 6,8%, το ΚΚΕ με 5,95%, η ΔΗΜΑΡ με 5,5% και το "άλλο κόμμα" με 7,6%.

Στην παράσταση νίκης  το 46,6% πιστεύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα έλθει πρώτο κόμμα, έναντι  39,7% που εκτιμά ότι η ΝΔ θα κερδίσει.

Εντυπωσιακό είναι πάντως ότι αν και το  63,5% υων ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ της παραμονής στο ευρώ,  το 48% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται υπέρ της επιστροφής στη δραχμή έναντι  41,6% που τάσσεται υπέρ του ευρώ.

Ελάχιστα 24ωρα πριν από την έλευση της Τρόικα στην Αθήνα, οι υπουργοί της τρικομματικής κυβέρνησης κρίνονται για την αποτελεσματικότητά τους μέσα από μία νέα δημοσκόπηση.
Σύμφωνα με την έρευνα της MARC για την εφημερίδα «Εθνος», την πρώτη θέση εξασφαλίζει με μεγάλη διαφορά ο Γιάννης Στουρνάρας, έστω κι αν η καρέκλα του υπουργού Οικονομικών αυτή την εποχή θεωρείται «ηλεκτρική». Ο κ. Στουρνάρας, σε ποσοστό 30% των ερωτηθέντων θεωρείται ότι συμβάλει σημαντικά στην αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου, ενώ ακολουθεί ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης (19,5%), ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας (12,7%), η υπουργός Τουρισμού Ολγα Κεφαλογιάννη (12,2%) και την πρώτη πεντάδα κλείνει ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Αβραμόπουλος με 11,2%.

Την πρώτη δεκάδα ολοκληρώνουν τρεις γαλάζιοι βουλευτές και δύο της ΔΗΜΑΡ, κατά σειρά οι: Αντώνης Ρουπακιώτης, Γιάννης Βρούτσης, Αντώνης Μανιτάκης, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος.

Σε άλλη δημοσκόπηση της MRB που δημοσιεύει η Realnews, έξι στους δέκα Έλληνες φοβούνται «κούρεμα» καταθέσεων και στην χώρα μας.

Το ποσοστό που απαντά μάλλον ή σίγουρα ναι στο κίνδυνο να «κουρευτούν» οι καταθέσεις φτάνει στο 61% ενώ 72,9% όσον ρωτήθηκαν εκτιμούν ότι δεν υπάρχουν κόμματα στην Βουλή που να τους έχουν πείσει ότι διαθέτουν plan B για έξοδο της χώρας από την κρίση σε περίπτωση ρήξης με την Τρόικα.

(Πηγή: www.iefimerida.gr www.madata.gr www.thebest.gr)

Νίκος Μπογιόπουλος: Σε «λάθος πορεία» είναι το κόμμα μας – Η γραμμή του δεν περπατάει

Φωτογραφία αρχείου.


«Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε», γράφει εννοώντας τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ως «άλλοι»
 «ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ (ΜΗ) ΠΟΛΙΤΙΚΗ συμμαχιών “πλησιάζουμε” το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Νίκος Μπογιόπουλος της ΚΟΒ Ριζοσπάστη, στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου, προς το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που δημοσιεύεται στην εφημερίδα του κόμματος. Έτσι ανοίγει το ζήτημα της πολιτικής των συμμαχιών, που για το ΚΚΕ θεωρείτο ταμπού μέχρι σήμερα.
Ο Ν. Μπογιόπουλος εκφράζει την άποψη η πολιτική γραμμή την οποία έχει υιοθετήσει ο Περισσός «δεν περπατάει» και κάνει λόγο για οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας του Ριζοσπάστη και οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα

«Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε», υπογραμμίζει ο Ν. Μπογιόπουλος αναφορικά με τη στρατηγική του ΚΚΕ στο μέτωπο των κοινωνικών αντιδράσεων. Και φυσικά η λέξη «άλλοι» δεν αναφέρεται πουθενά αλλού παρά στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, που πήραν επάνω τους την υπόθεση των διοδίων.

Παράλληλα, εισηγείται την επιστροφή στις θέσεις του 15ου Συνεδρίου» που μιλούν για «συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού».

Το πλήρες κείμενο του άρθρου του Νίκου Μπογιόπουλου που δημοσιεύεται στον Ριζοσπάστη είναι το παρακάτω:

Λάθος η πορεία του Κόμματος
«1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα): «Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια - ιμπεριαλισμός. (...). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η - στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση - πολιτική συμμαχιών.
 
2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.
 
3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».
 
4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ - ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Ομως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.
 
5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση - στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».
 
6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά - επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:
 
Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.
 
Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ - Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).
 
Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο - έστω και το πιο αμυδρό - στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.
 
Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.
Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»