Με ταξικά αιτήματα η Πόπη Αλιβιζάτου στη συγκέντρωση

«Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι απειλή. Είναι άνθρωποι που φεύγουν για να σωθούν από τον πόλεμο και την ανελέητη καταστροφή της πατρίδας τους», είπε η Πόπη Αλιβιζάτου, δίνοντας αντιρατσιστικό και διεθνιστικό χαρακτήρα στο τέλος της ομιλίας της.

Οφείλουμε να ορθώνουμε το ανάστημά μας απέναντι στην κυβέρνηση, απέναντι στις πολιτικές της λιτότητας, απέναντι στους εκβιασμούς των δανειστών-δυναστών του λαού μας, αλλά και των λαών της Ευρώπης

«Το ασφαλιστικό σύστημα σύρθηκε και λεηλατήθηκε 40 χρόνια τώρα, οι εργαζόμενοι κατ΄ εξακολούθηση έπεφταν θύματα της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας και οι «αξιόλογοι» κύριοι εργοδότες προστατεύονταν στην αγκαλιά των Μαυρογιαλούρων του πολιτικού συστήματος, που σήμερα κλαίνε και θρηνούν με το φωτοστέφανο της ιμιτασιόν αγιοσύνης στο κεφάλι».

Τα παραπάνω τόνισε από το βήμα του ΕΚ Πάτρας η συνδικαλίστρια Πόπη Αλιβιζάτου, μέλος του Δ.Σ. του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πάτρας εκλεγμένη με τη παράταξη Εργατική Ενότητα-Ανατροπή!

Στην ομιλία της που ξεχώρισε από τις συνηθισμένες ομιλίες κομματικής μορφής, που κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια τις εργατικές συγκεντρώσεις, το μέλος του Δ.Σ του ΕΚΠ, με ταξικά προτάγματα ζήτησε από τους συγκεντρωμένους εργάτες και υπαλλήλους του Ιδιωτικού και του Δημοσίου τομέα:

«Να σταθούμε απέναντι και να απαιτήσουμε άμεση και ουσιαστική λύση στα κόκκινα δάνεια. Και να απαιτήσουμε “Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη” και όχι καμία βίλα στα χέρια τραπεζίτη. Ο εργαζόμενος λαός δεν είχε ποτέ του βίλες».

Αναλυτικότερα η Πόπη Αλιβιζάτου, στην ομιλία της ανέφερε:

«Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Απεργούμε σήμερα και συγκεντρωθήκαμε εδώ μετά από κάλεσμα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Της ΓΣΕΕ που «ανέβηκε» στα κεραμίδια στο δημοψήφισμα υπέρ του ΝΑΙ, της ΓΣΕΕ που 5 χρόνια έβαζε πλάτη να κατεδαφιστούν οι συλλογικές συμβάσεις, η κοινωνική ασφάλιση και οι εργασιακές σχέσεις. Της ΓΣΕΕ που στο μεγάλο σκάνδαλο του ξεπουλήματος της ΑΤΕ δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι της, από το φόβο μήπως και ανοίξει ο φάκελος με τα θαλασσοδάνεια των κομματικών της αφεντικών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Εμείς, σαν εργαζόμενοι στεκόμαστε απέναντι στις λογικές της ΓΣΕΕ και των κομμάτων της πελατειακής σχέσης και της κλεπτοκρατίας. Εμείς σαν εργαζόμενοι πιστεύουμε ότι οι πολιτικές λιτότητας και ανεργίας, ανατρέπονται με τη συμμετοχή, ανατρέπονται στους δρόμους της ταξικής πάλης κι όχι με κραυγές, συμβολικές καταλήψεις και κινητοποιήσεις κατσαρόλας.

Τα σωματεία των εργαζόμενων είναι αναγκαίο να ανασυνταχθούν, να βάλουν νέους στόχους, να επαγρυπνούν και να αντιπαλεύουν όποιο μέτρο τους απειλεί. Να ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι στη κυβέρνηση, απέναντι στις πολιτικές της λιτότητας, απέναντι στους εκβιασμούς των δανειστών-δυναστών του λαού μας, αλλά και των λαών της Ευρώπης. Των λαών που αρχίζουν να σηκώνουν το κεφάλι και το βλέμμα ψηλά. Να σταθούμε απέναντι και να καταδικάσουμε το σάπιο πολιτικό σύστημα που κατάντησε τη χώρα ερείπιο, που την ισοπέδωσε κοινωνικά, οικονομικά και εργασιακά. Που μετέτρεψε τον εργαζόμενο σε ζητιάνο που αγωνίζεται για την επιβίωση, αφού οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν του στέρησαν την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα.

Να σταθούμε απέναντι και να απαιτήσουμε άμεση και ουσιαστική λύση στα κόκκινα δάνεια. «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» και όχι καμία βίλα στα χέρια τραπεζίτη. Ο εργαζόμενος λαός δεν είχε ποτέ του βίλες.

Όπως επίσης, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Το ασφαλιστικό σύστημα σύρθηκε και λεηλατήθηκε 40 χρόνια τώρα, οι εργαζόμενοι κατ΄ εξακολούθηση έπεφταν θύματα της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας και οι «αξιόλογοι» κύριοι εργοδότες προστατεύονταν στην αγκαλιά των Μαυρογιαλούρων του πολιτικού συστήματος, που σήμερα κλαίνε και θρηνούν με το φωτοστέφανο της ιμιτασιόν αγιοσύνης στο κεφάλι. 

Οι λύσεις που σήμερα απαιτούνται να βρεθούν οφείλουν να βρεθούν χωρίς να θίξουν οικονομικά και εργασιακά δικαιώματα. Χωρίς να μπουν στο Προκρούστη πχ τα βαρέα και ανθυγιεινά των οδοκαθαριστών. Κανένας σοφός, κανένας ειδικός και κανένας υπουργός να μην κατευθύνει τη σκέψη του σε τέτοιες λύσεις.

Τελειώνω το χαιρετισμό μου με το προσφυγικό ζήτημα. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι απειλή. Είναι άνθρωποι που φεύγουν για να σωθούν από τον πόλεμο και την ανελέητη καταστροφή της πατρίδας τους. Είναι αυτοί που ξεσκεπάζουν με το πιο τραγικό τρόπο την υποκρισία και το φαρισαϊσμό της Ε.Ε. και των Αμερικάνων που έτσι ωμά διέλυσαν τις χώρες τους και μετέτρεψαν τη Μεσόγειο σε νεκροταφείο. 

Εμείς οι εργαζόμενοι μέσα από τα συνδικάτα οφείλουμε να εκφράσουμε τη μεγαλύτερη δυνατή, έμπρακτη αλληλεγγύη προς αυτούς,  αλλά και να διεξάγουμε μεγάλο αγώνα για να σταματήσει ο πόλεμος, η καταστροφή και το θανατικό. Ο αγώνας συνεχίζεται».