Περί επανάστασης ή συμβιβασμού και στο βάθος ΔΝΤ

 10-12-2013, παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ Ανατολικού Διαμερίσματος Πάτρας, στην Λαϊκή της Τρίτης. (Φωτογραφία αρχείου).

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ

Στο ερώτημα του τι έφταιξε και ο ΣΥΡΙΖΑ υποχώρησε κατά περίπου 10 μονάδες στις πρόσφατες εκλογές η εύκολη απάντηση, κατά ανιστόρητο τρόπο, είναι αυτή του συμβιβασμού με το ευρωπαϊκό οικονομικά κατεστημένο!

Ένα γεγονός για να το εξετάσουμε και να εκθέσουμε σωστή κρίση, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε, τουλάχιστον λαμβάνοντας υπόψη τις αντικειμενικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά την χρονική περίοδο της εμφάνισής του.

Δεν είναι σωστή μέθοδος η εξέτασή του, χωρίς να κοιτάζουμε τις παραμέτρους του, την χρονική στιγμή, που η χώρα όδευε σε οικονομικό αδιέξοδο και η ανάγκη χρήματος ήταν πνιγηρή, καθώς οι καθημερινές υποχρεώσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, για την λειτουργία του κράτους, ήσαν πιεστικές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι μόλις ανέλαβε η κυβέρνηση είχε στην διάθεσή της αποθέματα μόνον 3 δισ. ευρώ, για τις προκύψασες ανάγκες της καταχρέωσή της, από τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κατά τα έτη 2010 - 2014. Τρία δισ. ευρώ,  που συγκρινόμενα σήμερα με τα 51 δισ. ευρώ που διαθέτει η χώρα, αποτελούσαν σταγόνα στον ωκεανό!   

Αυτά ενώ στο βάθος παραμονεύει το ΔΝΤ, από του οποίου τα νύχια κινδυνεύει να αρπαχτεί η χώρα, εάν σήμερα εμπιστευτούμε την διαχείρισή της, σε αυτούς που την είχαν οδηγήσει εκεί το διάστημα από το 2010 έως το 2014     

Εάν στην ακραία αντίθετη περίπτωση, ακολουθούσαμε την συνταγή Λαφαζάνη, Βαρουφάκη, Αλέκας, Κουτσούμπα και λοιπών συγγενών, σήμερα ως χώρα θα είχαμε υλοποιήσει πλήρως το ρηθέν περί αγγελτηρίων θανάτου, που καταλήγει με το γνωστό «...και οι λοιποί συγγενείς»!

Θα είμαστε μία χώρα ανυπόληπτη. Και όχι όπως σήμερα, συνδιαμορφωτής συνειδήσεων και αποφάσεων. Ένας λαός φτωχών που θα κατέφευγε στους κάδους για συσσίτιο, ή μήπως το ξεχάσαμε αυτό; Και πολλά άλλα.

Το 1916 ο Λένιν εναντιωνόταν στους επαναστάτες που δεν ανέχονται «κανένα συμβιβασμό»: «Φανταστείτε, γράφει στο βιβλίο του «Ο Αριστερισμός, Παιδική Αρρώστια του Κομμουνισμού», πως το αυτοκίνητό σας το σταμάτησαν οπλισμένοι ληστές. Τους δίνετε τα λεφτά σας. […] Εδώ υπάρχει αναμφισβήτητα συμβιβασμός. […] Είναι όμως δύσκολο να βρει κανείς άνθρωπο που να είναι στα καλά του και να λέει πως ένας παρόμοιος συμβιβασμός είναι “καταρχήν απαράδεκτος”, ή να θεωρεί αυτόν που έκανε έναν τέτοιο συμβιβασμό συνένοχο των ληστών».

Επίσης η σύναψη ειρήνης του Μπρεστ-Λιτόφσκ το 1918, εάν δεν γίνονταν, θα είχε καταστρέψει την εμπιστοσύνη των Ρώσων στην κυβέρνηση Μπολσεβίκων και θα κατέρρεε η επανάσταση, αν είχαν λόγους οι Ρώσοι να πιστεύουν ότι η ίδια η Κυβέρνησή τους ήθελε να επωφεληθεί από την εκχώρηση εδαφών στη Γερμανία.

Πρώτο μέλημα του Λένιν ήταν να στεριώσει την επανάσταση στη χώρα, που βάλλετο από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς (απόβαση ελληνικού στρατεύματος στην Ουκρανία, πόλεμος με τους Φινλανδούς).

Τα εδάφη αυτά τα πήρε πίσω η Γερμανία το 1943 με την άτακτη υποχώρηση των Γερμανών, μετά την μάχη του Στάλιγκραντ το1942, όταν τα κατέλαβε.

Αντίθετα, ο Αριστερισμός του ΚΚΕ, που δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα και η ψευτοεπανάσταση των δογματικών, πρόδωσαν όλο το Έπος της Αντίστασης και από το 1946 μέχρι το 1949, με τις βολονταριστικές αποφάσεις τους, κατά παράβαση της Χεγκελιανής θεωρίας και με την αμοραλιστική απολιτίκ θέση του Ν. Ζαχαριάδη, για στρατιωτική παράταξη κατά μέτωπον με τον υποστηριζόμενο από τις τότε ΗΠΑ αντίπαλο της βασιλικής κυβέρνησης, οδήγησαν στον θάνατο, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στα ξερονήσια και στα μπουντρούμια όλον τον νεανικό ανθό της Αριστεράς.

Αυτά τα ολίγα ως απάντηση στο ερώτημα εάν έπρεπε ή όχι να αποδεχθεί τον συμβιβασμό με τους δανειστές η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον Αύγουστο του 2015, τότε δηλαδή που, παρά ποτέ άλλοτε, είχε ανάγκη οικονομικής ρευστότητας. Και υπόψη ότι, στο μέτρο των δυνατοτήτων, που  της παρείχε η δυνατότητα των αντισταθμιστικών δυνατοτήτων που διαπραγματεύτηκε, μπόρεσε να προσφέρει τα ελάχιστα για την επιβίωση κοινωνικών ομάδων που χτυπημένες από την οικονομική κρίση, είχαν άμεση ανάγκη του δικτύου κοινωνικής προστασίας, με την παροχή επιδομάτων.

Από τις 20 Αυγούστου δε, που βγήκαμε από τα μνημόνια κια δειλά-δειλά εμφανιστήκαμε, με επιτυχία ως απεδείχθη, στις αγορές χρήματος, οι δυνατότητες ασκήσεως δικής μας οικονομικής πολιτικής αυξήθηκαν.

Καλύφθηκαν από το ασφαλιστικό σύστημα δυόμισι εκατομμύρια άνεργοι, άνοιξαν τα νοσοκομεία για δωρεών περίθαλψη κια πάγωσαν ή ακυρώθηκαν χρέη εκατομμυρίων ευρώ από φτωχούς που όδευαν προς την Εφορία, εκσυγχρονίστηκαν νέα νοσοκομεία κια καλύφθηκαν οι ανάγκες τους στο μέτρο του δυνατού.

Δεν περικόπηκε ο μισθός συνταξιούχων, όπως επιθυμούσε το ΔΝΤ και σιγοντάριζε η ΝΔ -μην ξεχνάμε ότι ο εκπρόσωπος της ΝΔ κ. Χατζηδάκης, μέσα στην Βούλη, κατσάδιασε τον Μοσκοβισί, που δεν επέβαλε την περικοπή, αλλά  αντιθέτως τάχθηκε υπέρ του μέτρου της κυβέρνησης.  

Δεν μειώθηκε το όριο του αφορολόγητου, θεσμοθετήθηκε διά νόμου η καταβολή 13ης σύνταξης ή επιδόματος, όπως υποτιμητικά χαρακτηρίστηκε από την αντιπολίτευση, νομοθετήθηκε η πρόσληψη 10.500 εκπαιδευτικών, που όλα τα κόμματα την χαρακτήρισαν ρουσφέτι(!) και προγραμματίσθηκε μία σειρά από άλλα φιλολαϊκά μέτρα.

Νομοθέτησε την σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, κατάργησε τον εξευτελιστικό υποκατώτατο μισθό για νέους εργαζομένους, που είχε θεσπίσει η κυβέρνη Σαμαρά επί Βρούτση, αύξησε τον βασικό μισθό εργαζομένων κ.α.

Ακόμη προχώρησε σε επιδότηση 25% των εισφορών του εργαζόμενου και του εργοδότη.

Μείωση της εισφοράς του εργοδότη από 13,33% σε 10%

Μείωση της εισφοράς του εργαζόμενου από 6,67% σε 5%

Μέτρο που θα ωφελήσει περίπου 180.000 εργαζόμενους.

Ενεργοποιήθηκαν οι 120 δόσεις που αφορούν κάθε χρέος που πήγε στην Εφορία.

Βεβαίως κοιτάχτηκε όπως ίσως θε έπρεπε ο χώρος της μεσαίας τάξης, αλλά και αυτό προγραμματίζεται στο μέτρο που επιτρέπει η οικονομία και πάντα σε σταθερή βάση.

Επιγραμματικά όμως πρέπει να υπενθυμίσουμε, απαντώντας στο ερώτημα, γιατί τότε έχασε με τόσες μονάδες η φιλολαϊκή κυβέρνηση, ότι παρόμοια άκρατη αντιπολίτευση με την  καθοριστική συμβολή διαπλεκομένων μεγαλοεκδοτικών συμφερόντων και μιντιαρχών, ασκήθηκε κια στην Αργεντινή, όπου ανατρέψανε  την αριστερή κυβέρνηση της Κριστίνα Κίχνερ.

Αυτό αναφέρεται όχι για να καταδειχθεί ότι είναι το μοιραίο αποτέλεσμα  ενός νόμου απαράβατου, αλλά για να γίνει υπενθύμιση, στον συνειδητοποιημένο πολίτη, του τι διακυβεύεται στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, με ποιά συμφέροντα θα συγκρουστεί ο πολίτης αυτός και πως θα πρέπει να διαχειριστεί την ψήφο του!

Και το σπουδαιότερο, να προσέλθει ο πολίτης στην κάλπη. Να αποφασίσει αυτός, με την ψήφο του, για τον εαυτό του και το κοινωνικό σύνολο!

Υστερόγραφο: Βεβαίως υπάρχουν και αυτοί που προτιμούν να τα λάβουν έτοιμα όσα επιθυμούν και ευχαριστιούνται στο χάϊδεμα της ακοής τους, ακόμη και εάν απειλούνται με κατάρρευση τα πάντα. Αυτοί είναι οι αριβίστες, που μονίμως αδιαφορούν μπρος στην προστασία της παρτούλας τους! Είναι αυτοί που εύκολα αλλάζουν ιδεολογικό στρατόπεδο!

Αλλά αυτούς σε τι να τους χρειαστεί η Αριστερά και ο λαός της χώρας μας; Γι αυτό και τους έστειλε εκεί που έπρεπε...