Ο Αρ. Χαντζής, ο επί 137 ημέρες απεργός πείνας, προ θανάτου

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.- Περιφέρεια και κυβέρνηση να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί, αλλάζοντας την άκαμπτη στάση τους!

Την 139η ημέρα απεργία πείνας διανύει ο Αριστοτέλης Χατζής, κάτοικος των κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, που το απόγευμα της Δευτέρας χθες,  διακομίστηκε στο νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς» με σοβαρά νευρολογικά συμπτώματα.

Τα νεότερα για την υγεία του δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Η κατάσταση του θεωρείται ιδιαίτερα κρίσιμη κάτι που μαρτυράει και η αποστεωμένη εικόνα του.

Το σωματικό του βάρος έχει μειωθεί κατά 44% λιγότερο από το αρχικό του, φτάνοντας να ζυγίζει μόλις 36,2 κιλά.

Η κοινότητα των Προσφυγικών Αλεξάνδρας πραγματοποίησε συγκέντρωση συμπαράστασης, το απόγευμα της Τρίτης, στις 19:00, στο Σύνταγμα.

 

Σε ανακοίνωση-καταγγελία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αναφέρονται τα παρακάτω: 

«Ο Αριστοτέλης Χαντζής, ο επί 139 ημέρες απεργός πείνας από την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, μεταφέρθηκε εσπευσμένα το βράδυ της Δευτέρας 22/6 στο νοσοκομείο μετά τη ραγδαία επιδείνωση της υγείας του.

Τα αιτήματα της Κοινότητας των Προσφυγικών είναι δίκαια και βάσιμα. Στα Προσφυγικά  λειτουργεί εδώ και 16 χρόνια μια αυτοοργανωμένη κοινότητα, που λειτουργεί και ως de facto χώρος κοινωνικής κατοικίας, στεγάζοντας οικογένειες κατατρεγμένων ανθρώπων, όπου «δεν στεγαζόμαστε απλά, αλλά φροντίζουμε η μία τον άλλο».

Απέναντί τους βρίσκουν την κυβέρνηση και την Περιφέρεια Αττικής, που προωθεί τώρα «αξιοποίηση πόρων του ΕΣΠΑ» αποβλέποντας στην εκκένωση των Προσφυγικών, τα οποία μάλιστα χαρακτηρίζει «κενά», και την διάλυση της κοινότητας.

Το ζήτημα έχει φτάσει μέχρι το Ευρωκοινοβούλιο, με επιστολή 33 ευρωβουλευτών προς την Κομισιόν, ενώ και το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας ζητά από την κυβέρνηση και την Περιφέρεια Αττικής να αναλάβουν πρωτοβουλίες ουσιαστικού διαλόγου με την Κοινότητα.

Ο χρόνος λιγοστεύει, η ζωή του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή κινδυνεύει. Περιφέρεια και κυβέρνηση να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί, αλλάζοντας την άκαμπτη στάση τους και αφήνοντας στην άκρη τις προσχηματικές δικαιολογίες».