Κυκλοφοριακό Πάτρας: «Το κάρο μπροστά από το άλογο»

 

Το κυκλοφοριακό κομφούζιο μαστίζει την πόλη, που κάποιες ώρες το κέντρο της θυμίζει τριτοκοσμικό και αυτοί ονειρεύονται ταξί χωρίς οδηγό!

Το 2026 αναμένεται να είναι ορόσημο για την Ευρώπη: για πρώτη φορά πλήρως αυτόνομα ταξί χωρίς οδηγό θα κυκλοφορήσουν σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, σηματοδοτώντας τη μετάβαση σε εμπορική χρήση. Στην Πάτρα, θα μπορούσαν να… βρουν άκρη με το κυκλοφοριακό μπάχαλο που επικρατεί στους δρόμους μας;

 

Ο πρόεδρος των οδηγών ταξί, Γιώργος Σίδερης, κλήθηκε να περιγράψει μια πόλη που δεν «διαβάζεται» από χάρτες, αλλά από εμπειρία. «Ποια χαρτογράφηση μπορεί να προβλέψει την Πάτρα της καθημερινότητας;» αναρωτήθηκε, απαντώντας σε ερώτημα του δημοσιογράφου Παναγιώτη Ρηγόπουλου, για λογαριασμό του pelop.gr της εφημερίδας «Πελοπόννησος» Πατρών, ο πρόεδρος των οδηγών ταξί..

 

Και δίνει την διάσταση του ζητήματος, που χρόνια τώρα ταλανίζει οδηγούς και πεζούς .

 

«Στα Ταμπάχανα (σ.σ.: με την αλόγιστη χάραξη της δήθεν μίνι περιμετρικής) και στα (σ.σ.: πυκνοκατοικημένα) Ζαρουχλέικα, η οδήγηση δεν είναι απλώς μετακίνηση, είναι διαρκής επαναξιολόγηση.

 

Ενα φορτηγό που σταματά διπλοπαρκαρισμένο, γιατί ''θα κάνει μόνον πέντε λεπτά'', ένας κάδος απορριμμάτων μετακινημένος στη μέση του δρόμου, ένα περίπτερο που στενεύει αιφνιδιαστικά το οδόστρωμα. Διαβάσεις πεζών που καταλήγουν σε κολόνες, ράμπες ΑμεΑ που οδηγούν στο κενό, πεζοδρόμια που γίνονται πάρκινγκ από το πρωί».

 

(Σημ.: Εδώ να προσθέσουμε την απαγορευμένη, αλλά εκ των πραγμάτων καθιερωμένη στροφή οχημάτων αριστερά, στην συμβολή των Ταμπαχάνων κατά την κάθοδο της Παπαδιαμαντοπούλου).

 

Προσθέστε τα έργα που ξεκινούν χωρίς σαφή σήμανση και αλλάζουν τη ροή της κυκλοφορίας μέσα σε μία νύχτα. Ή τα πλημμυρικά φαινόμενα που μετατρέπουν δρόμους σε λίμνες, αναγκάζοντας τους οδηγούς να ψάχνουν εναλλακτικές διαδρομές μέσα από στενά που δεν προβλέπονται σε κανένα GPS.

 

Σε αυτές τις συνθήκες, ο οδηγός ταξί αλλάζει τη διαδρομή, κόβει από παρακάμψεις και στενά, «διαβάζει» την κίνηση από μακριά. Ενα αυτόνομο όχημα, όμως, τι ακριβώς θα ακολουθήσει; Τον χάρτη ή την πραγματικότητα;

 

Στην εικόνα προστίθεται και ο ανθρώπινος παράγοντας. Πεζοί που περνούν με κόκκινο επειδή «δεν έρχεται κανείς». Παιδιά και νεαροί με πατίνια που βγαίνουν στο οδόστρωμα χωρίς προειδοποίηση.

 

Μηχανάκια που κινούνται ανάμεσα στα αυτοκίνητα, λεωφορεία που σταματούν όπου βρουν και οδηγοί που θεωρούν τον ΚΟΚ διαπραγματεύσιμο. Ολα αυτά συνθέτουν ένα περιβάλλον υψηλής απρόβλεπτης συμπεριφοράς.

 

Ο κ. Σίδερης έθεσε και ένα πρακτικό ερώτημα: πώς θα αντιδράσει ένα ταξί χωρίς οδηγό όταν ο δρόμος κλείσει ξαφνικά; Οταν η οδός Ακρωτηρίου μπλοκάρει και απαιτείται αλλαγή σχεδίου στη στιγμή; Οταν από του Ταραμπούρα προς το κέντρο ο χρόνος διαδρομής γίνεται απροσδιόριστος και μόνο η εμπειρία δείχνει τη διέξοδο;

Τέλος, αναδείχθηκε και η αντίφαση της Πολιτείας: Συζητάμε για αυτόνομα ταξί και ηλεκτροκίνηση, χωρίς να έχουν λυθεί βασικά ζητήματα υποδομών, σήμανσης και φόρτισης. «Βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο» ειπώθηκε χαρακτηριστικά».