Η απόφαση για το κλείσιμο της ελληνικής υπηρεσίας της Deutsche Welle έρχεται σε μια περίοδο που οι ελληνογερμανικές σχέσεις δεν διανύουν και την καλύτερη περίοδό τους, εξαιτίας κυρίως της ανακήρυξης της Τουρκίας σε «στρατηγικό σύμμαχο» του Βερολίνου από τον ίδιο τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, σε συνδυασμό με τις πιέσεις που ασκούνται στην Αθήνα να συναινέσει σε αποφάσεις, όπως η συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE.
Γιατί σιωπά επί μια εβδομάδα η κυβέρνηση;
Προκαλεί συνεπώς απορία η σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι σε μια απόφαση που μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα ακόμα βήμα απαξίωσης του ρόλου της Ελλάδας και των ελληνογερμανικών σχέσεων συνολικά. Εκτός αν κάποιοι στο περιβάλλον του Μαξίμου θεωρούν βολικό να εξαφανιστεί μια φωνή που παρέμεινε ανεξάρτητη στο πέρασμα των δεκαετιών κα συνεχίζει να το κάνει μέχρι και σήμερα, όχι πάντα προς τέρψη των εκάστοτε κυβερνώντων. Ενόψει της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα το 2027, των εκλογών στη χώρα, της ενεργειακής αναβάθμισης για την οποία επαίρεται το Μαξίμου, των εξαγγελιών για στενότερη συνεργασία στο μεταναστευτικό, αλλά και ανησυχιών για πιέσεις υποχώρησης από «τρίτους» στο Κυπριακό η Ελλάδα μόνο αδιάφορη δημοσιογραφικά δεν είναι αυτό το διάστημα.
Η δικαιολογία των περικοπών είναι έωλη, όπως παραδέχονται όσοι γνωρίζουν τα οικονομικά αυτού του παγκόσμιας εμβέλειας μιντιακού οργανισμού που χρηματοδοτείται με πάνω από 400 εκατομμύρια ευρώ ετησίως από τον προϋπολογισμό του γερμανικού κράτους. Το ποσοστό του ελληνικού προγράμματος δεν ξεπερνά το 0,25% του συνολικού μπάτζετ, συνεπώς δεν πρόκειται για μια κίνηση, δίχως εναλλακτική όπως ανεπιτυχώς επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί αρχικώς. Κάθε επιτυχημένος μάνατζερ γνωρίζει ότι όταν χρειαστεί να κοπεί «λίπος» αυτό μπορεί να ξεκινήσει με εξοικονόμηση σε διοικητικές υπηρεσίες, μείωση της γραφειοκρατίας και των δαιδαλωδών διαδικασιών, που αποτελούν άλλωστε ομολογημένο πρόβλημα και του γερμανικού δημοσίου και υποτίθεται ότι έχουν μπει ακριβώς στο στόχαστρο της κυβέρνησης Μερτς.
Στρατηγική επιλογή
Ο λόγος είναι λοιπόν, όπως άλλωστε ειπώθηκε από την ίδια την DW «στρατηγικός-πολιτικός», κάτι που αγγίζει σχεδόν τα όρια της προσβολής για τον ρόλο της Ελλάδας στη Μεσόγειο, στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια, περιοχές που λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων αποκτούν πρόσθετη βαρύτητα και μάλιστα βρίσκονται και επίσημα στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος μιας γερμανικής κυβέρνησης, που διεκδικεί «ηγετικό ρόλο» στην Ευρώπη.
Μοιάζει δε με κακόγουστο χιούμορ τις ημέρες που το πανελλήνιο συγκλονίζεται από την «ανακάλυψη» των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής, φέρνοντας στη μνήμη τις πιο μαύρες στιγμές της Ιστορίας των σχέσεων των δύο χωρών, κάποια στελέχη στο Βερολίνο, που λογοδοτούν στον αρμόδιο υφυπουργό Μέσων και Πολιτισμού της Γερμανίας, Βόλφραμ Βάιμερ, να χαρακτηρίζουν αδιάφορη αγορά την Ελλάδα. Η απόφαση μοιάζει ακατανόητη όσο περισσότερο εμβαθύνει κανείς στην αιτιολόγησή της και στη μελέτη του πλαισίου και του χρόνου ανακοίνωσής της.
Μπορεί να αλλάξει η απόφαση;
Το ερώτημα είναι βεβαίως αν η απόφαση αυτή μπορεί να ανακληθεί ή αν οι Γερμανοί υπεύθυνοι θα δικαιώσουν τη φήμη ότι δεν μπορούν να στρίψουν και θα συνεχίσουν πεισματικά να υποστηρίζουν το λάθος τους. Οι αντιδράσεις της ομογένειας, πολλών Γερμανών που έχουν στενή σχέση με την Ελλάδα, επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στις δύο χώρες, αλλά και μερίδας του Τύπου κανονικά θα έπρεπε να έχουν ταρακουνήσει τους αρμόδιους και να τους έχουν βάλει σε δεύτερες σκέψεις.
Αλλά, όπως διαφαίνεται η απόφαση ως πολιτική μόνο με πολιτική παρέμβαση μπορεί να ανακληθεί. Αυτό θα απαιτήσει θάρρος και από τη γερμανική και από την ελληνική κυβέρνηση που καλείται να ζητήσει εξηγήσεις και να αποδείξει ότι έχει συναίσθηση της ιστορικότητας αυτής της κίνησης. Εκτός αν θεωρεί ότι προέχει για αυτή να σιγήσει μια φωνή που δεν φοβάται να ενοχλεί αν χρειαστεί, χωρίς να κραυγάζει και να λαϊκίζει, την οποία δεν κατάφερε να την κλείσει ούτε η χούντα. Μπορεί βεβαίως οι κύριοι Μερτς και Μητσοτάκης να αδιαφορούν για το αν θα συνδέσουν το όνομά τους με το «μαύρο στην Ντόιτσε Βέλλε». Γιατί τελικώς αυτό θα καταγραφεί στα βιβλία της Ιστορίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου