Ο πατρινός εκδότης ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ, με την ευκαιρία του θλιβερού συμβάντος της Καίτη Μαυράκη–Λύχρου, συζύγου του Γιάννη Λύχρου ενθυμούμενος προσφορά της αείμνηστης, έγραψε στην προσωπική του σελίδα στο facebbok, τα παρακάτω:
«Κάποια στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο (2015), η φίλη Καίτη Μαυράκη–Λύχρου, σύζυγος του καλού και από πολλά χρόνια φίλου, ιατρού και ενεργού πολίτη Γιάννη Λύχρου, μου ενεχειρίασε τα ημερολόγια του πατέρα της, Σταύρου Μαυράκη, με τίτλους «Ἡμερολόγιον πορείας 1ου Τάγματος 7ου Συντάγματος Πεζικοῦ κατά τόν πόλεμον 1940–1941» και «Ἡμερολόγιον Ἑλληνο–Ἰταλικοῦ Πολέμου ἐν Ἀλβανίᾳ».
Μαζί με αυτά, μου παρέδωσε κι ένα ημερολόγιο γραμμένο – δακτυλογραφημένο από τον συμπολεμιστή του πατέρα της Α.Κ., που φτάνει μέχρι την παράδοση της Αθήνας, τον Απρίλη του 1941. Δυστυχώς, η έρευνά μας δεν κατάφερε να αποκαλύψει τα στοιχεία του Α.Κ., τα γραπτά του οποίου ο πατέρας της Καίτης είχε προσεκτικά φυλάξει μαζί με τα δικά του. Όλα τα ημερολόγια ανακαλύφθηκαν μετά τον θάνατο του Σταύρου Μαυράκη.
Το ίδιο βράδυ κάθισα να διαβάσω τα ημερολόγια. Ξεκίνησα από τα ημερολόγια του αλβανικού μετώπου του Στ. Μαυράκη τα οποία, αν και σταματούν απότομα, αποτυπώνουν, ως άλλα φωτογραφικά καρέ, την εποχή και το μαρτύριο των Ελλήνων στρατιωτών στην πορεία προς τον πόλεμο για την προάσπιση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας.
Σοκαρίστικα όταν άρχισα να διαβάζω. Διάβαζα, με διαφορετικό βέβαια τρόπο γραφής, την «πορεία προς το μέτωπο» του Οδυσσέα Ελύτη. Διάβαζα τα ημερολόγια και, ταυτόχρονα, απήγγειλα τα παρακάτω αποσπάσματα του Ελύτη:
«Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο.»
«Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο.»
«[…] πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα.»
«Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα.»
«Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας, κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς.»
Έτσι, αποφασίστηκε η έκδοση αυτών των ημερολογίων. Ως ελάχιστο χρέος για την αλήθειά τους και τη συμβολή τους στη διαμόρφωση της σύγχρονης ιστορίας μας.
Με αφορμή την έκδοση των ημερολογίων, δεν μπορούσα παρά να ανασύρω τη φωτογραφία του πατέρα μου, Σκεύου Ι. Πικραμένου, την ίδια ακριβώς περίοδο (Ιανουάριος 1941) στο μέτωπο της Αλβανίας, η οποία και κοσμεί το εξώφυλλο. Τίποτα ξεχωριστό: πόλεμος, αίμα, ταλαιπωρία, αγωνία. Μόνο που γύρισε…».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου