Ο συγγραφέας του «Λευκή σημαία στην Κεφαλονιά» αποκαλύπτει;

Ο συγγραφέας Μαρτσέλο Βεντουρί. Έφερε στο φως το αποσιωπημένο έγκλημα των Ναζί στην Κεφαλονιά μετά από δύο δεκαετίες. Ξεκίνησαν ανακριτικές διαδικασίες, αλλά οι υπεύθυνοι δεν καταδικάστηκαν, απλά διότι δεν... ομολόγησαν το έγκλημά τους!

 

Εννέα χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικοί εσφαγιάσθησαν εν ψυχρώ από τα στρατεύματα της Βέρμαχτ το 1943!

Η «Λευκή σημαία στην Κεφαλονιά» με το συγγραφέα, Μαρτσέλο Βεντούρι που το 2001 ζει στο Πεδεμόντιο (Piemonte) της Ιταλίας, είναι που ξέθαψε στην Ιταλική αλλά και στην διεθνή κοινή γνώμη το έγκλημα του ναζισμού κατά των ανδρών της 33ης Ιταλικής Μεραρχίας Άκουϊ, που πήρε το όνομά της από την μικρή πόλη του Πεδεμόντο Ακουι Τέρμε και που ήταν στο σκοτάδι επί είκοσι χρόνια.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό ευγενικό, ιστορικό μυθιστόρημα που επανεκδόθηκε στα ελληνικά από τις «Εκδόσεις Καστανιώτη» το 2020, με πρόλογο του τότε προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας Σάντρο Πετρίνι, μεταφρασμένο από τη Νίκη Καλαμαρά -Φιλιππουπολίτη.

 

Μίλησε ο συγγραφέας γι αυτό το έγκλημα στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» τον Γενάρη του 2001, που τον αναζήτησε με αφορμή το βιβλίο του «Λευκή σημαία στην Κεφαλονιά», το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως απάντηση στο μυθιστόρημα του Λουί Ντε Μπερνιέρ, που έγινε ταινία, με τίτλο «το Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι»το οποίο αποτελεί παραφθορά της ιστορίας του Ιταλού λοχαγού Άμος Μαμπαλόνι της Μεραρχίας Άκουϊ, υπέργηρος τότε, κοντά αιωνόβιος και αείμνηστος σήμερα, τον οποίο μετονόμασε σε Κορέλι, για να ξεπλύνει τα εγκλήματα των φασιστών του ιταλικού Φάτσιο, εντός της Μεραρχίας και να τον παρουσιάσει ως αμέριμνο μαντολινίστα.

Τις ΕΠΟΝίτισες που τον διέσωσαν ανάμεσα από τους σωρούς των πολυβολημένων στρατιωτών, περιθαλποντάς τον, ως συναλλασσόμενες ιέρειες του έρωτα.

Τους αντάρτες του ΕΛΑΣ Κεφαλονιάς ως συνεργαζόμενους με τους Ιταλούς καταχτητές.

Και όλους ως άτομα που διασκέδαζαν την ώρα που η Ελλάδα ήταν καταχτημένη. Αυτά στο πλαίσιο του αντικομμουνισμού που διακατέχει καλλιτεχνική καριέρα του Αμερικανού συγγραφέα.     

Ο συγγραφέας, Μαρτσέλο Βεντούρι  του βιβλίου «Λευκή σημαία στην Κεφαλονιά» μιλά για το ενδιαφέρον που του προκλήθηκε από την αναβίωση του εγκλήματος της Κεφαλονιάς, αναφέροντας τα παρακάτω:

«Μια παράξενη μοίρα, ένα πεπρωμένο περίεργο είχε επιφυλάξει η ιστορική μνήμη για τους πεσόντες της Μεραρχίας Ακουι: τους σφαγιασθέντες από τους Γερμανούς στην Κεφαλονιά στα 1943, αμέσως μετά την ανακωχή Ιταλίας με τις Συμμαχικές Δυνάμεις, οι οποίοι αγνοήθηκαν για περισσότερο από είκοσι χρόνια όχι μόνον στο εξωτερικό, αλλά και στην ίδια τους την πατρίδα.

Ενα τυχαίο γεγονός, όπως ήταν η ανάγνωση ενός άρθρου του Αμος Παμπαλόνι στο περιοδικό της Φλωρεντίας "Il Ponte" με ενημέρωσε για όσα είχαν συμβεί στο ελληνικό νησί εκείνον το μακρινό Σεπτέμβρη του 1943: Εννέα χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικοί εσφαγιάσθησαν εν ψυχρώ από τα στρατεύματα της Βέρμαχτ. Και έμεινα άναυδος και κατάπληκτος. Κατάπληκτος πάνω απ' όλα επειδή για είκοσι ολόκληρα χρόνια αυτή η δραματική ημερομηνία ποτέ δε μνημονεύτηκε, ούτε τιμήθηκε από την επίσημη πολιτεία μας.

Συναντήθηκα με το λοχαγό Αμος Παμπαλόνι, έναν από τους εκτελεσμένους, μα ευτυχώς επιζώντες της Μεραρχίας Ακουι, ο οποίος μου έδωσε πολύτιμες πληροφορίες και σπάνιο υλικό για εκείνη τη μάχη, με αποτέλεσμα να βρεθώ στην Κεφαλονιά για να πάρω μια εικόνα από το θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων. Βρέθηκα λοιπόν σε ένα πανέμορφο νησί, πνιγμένο στο πράσινο της ελιάς και περιτριγυρισμένο από το γαλάζιο της θάλασσας, όμως εγώ δυστυχώς, έβλεπα μόνο το κόκκινο χρώμα, το χρώμα του αίματος που είχε χυθεί σ' αυτή τη γη και ανέπνεα τη μυρουδιά του θανάτου.

Ετσι, ένα χρόνο αργότερα "γεννήθηκε" η "Λευκή σημαία στην Κεφαλονία", ένα βιβλίο που, αμέσως κίνησε το ενδιαφέρον των αναγνωστών και των κριτικών και μεταφράστηκε σε δεκατέσσερις γλώσσες και διά μέσω του Βίζενταλ προκάλεσε μια ανακριτική διαδικασία στο Ντέρμοντ για την καταδίκη των υπευθύνων της γερμανικής στρατιάς. Οι οποίοι, δηλαδή οι Γερμανοί υπεύθυνοι, απηλλάγησαν όλοι από κάθε κατηγορία, για τον απλό λόγο ότι δεν ομολόγησαν το γεγονός. Τη σφαγή!

Αφού λοιπόν εκείνοι δεν έκαναν τίποτε, ποιος διέπραξε το έγκλημα; Είναι φανερό ότι ο... δράστης είναι ο συγγραφέας της "Λευκής σημαίας στην Κεφαλονιά"...

Ετσι λοιπόν μετά από αυτήν την αργοπορημένη έκρηξη ενδιαφέροντος, τα πολεμικά γεγονότα στην Κεφαλονιά κατρακύλησαν πάλι στη λήθη. Για πολλά χρόνια αποσιωπήθηκε η θυσία των εννέα χιλιάδων εκτελεσμένων Ιταλών. Μονάχα οι τοπικές αρχές μιας μικρής πόλης του Πεδεμοντίου, το Ακουι Τέρμε, από όπου η Μεραρχία Ακουι πήρε το όνομά της, καθιέρωσε ένα βραβείο που θα το έπαιρνε ένα ιστορικό βιβλίο αφιερωμένο στη μνήμη των πεσόντων: ένα βραβείο που ζει ακόμη, ένα μοναχικό σχεδόν αγνοημένο βραβείο, για περισσότερο από τριάντα τρία χρόνια».