27 Φεβρουαρίου 1943.
Ο Κωστής Παλαμάς αφήνει την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στην Πλάκα.
Φυσικά δεν υπήρχε τηλεόραση τότε, ο Άγγελος Σικελιανός πηγαίνει πρωί πρωί στο βιβλιοπωλείο του Ελευθερουδάκη
και τοποθετεί στην προθήκη μια φωτογραφία του ποιητή
μαζί με ένα καντηλάκι,
ώστε να πληροφορηθούν οι Αθηναίοι τον θάνατό του.
Αρχίζουν οι δύσκολες συνεννοήσεις με τον γιο του Κωστή Παλαμά, τον Λέανδρο.
«Σας παρακαλώ. Σεβαστείτε το πένθος μας!
Τι θέλετε, επιτέλους, απ’ το νεκρό μας;
Αφήστε τον ήσυχο!…
Θα τον ενταφιάσει η οικογένειά του, σεμνά, οικογενειακά».
Παρεμβαίνει ο Μενέλαος Λουντέμης:
«Ποια οικογένειά του;» του λέει.
«Φαίνεται, κύριε, πως δεν ξέρετε ποιον είχατε πατέρα!
Οικογένειά του είναι όλη η Ελλάδα.
Και κανένας ανάξιος γιος δεν μπορεί να του την αφαιρέσει».
Ο γιος που δεν ήθελε να μετατραπεί η κηδεία ούτε σε εθνικό πένθος ούτε σε αντιστασιακό σάλπισμα,
γιατί χρειαζόταν διαβατήριο από τις Γερμανικές Δυνάμεις Κατοχής, αναγκάζεται να υποχωρήσει.
Μετά την εξόδιο ακολουθία, ο Σικελιανός απαγγέλλει με τη βροντερή φωνή του το θρυλικό
«Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα».
Λίγο πριν, είχε προσποιηθεί ότι παραπάτησε
και ρίχνει κάτω το στεφάνι
που είχε αφήσει στο φέρετρο
ένας Ναζί αξιωματικός.
Ο Γ. Κατσίμπαλης παίρνει τη σκυτάλη
και ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο.
Χιλιάδες κόσμος με όση δύναμη τους είχε απομείνει από την πείνα και την εξάντληση τον ακολουθούν.
Η τελετή εξελίσσεται σε
συλλαλητήριο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου