.jpg) |
| Βαγγέλης Λιάρος, ο ποιητής της Ρόζας, της Πιρόγας, του Πρωινού Τσιγάρου. |
Ο τρυφερός ποιητής Βαγγέλης Λιάρος, που εμείς γνωρίσαμε με το καλλιτεχνικό του όνομα: Άλκης Αλκαίος!
Ένας από τους ανθρώπους που βασανίστηκε από τα παλιοτόμαρα τους χουντικούς, αφήνοντάς του μεγάλα προβλήματα υγείας, ήταν κι ο ποιητής της «Ρόζας», της «Πιρόγας», του «Πρωινού Τσιγάρου», ο Βαγγέλης Λιάρος.
Ο τρυφερός ποιητής που εμείς γνωρίσαμε με το καλλιτεχνικό του όνομα. Άλκης Αλκαίος.
Ο Αλκαίος είχε συναντήσει τους βασανιστές του αργότερα. Τον είχαν φρικτά βασανίσει στη Μπουμπουλίνας την περίοδο της δικτατορίας. Πέντε μήνες τον είχαν εκεί. Είχε εμπλακεί στην απόπειρα δραπέτευσης του Αλέκου Παναγούλη από τη φυλακή, όταν εκείνος προσπάθησε να σκοτώσει τον τύραννο. Τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης, αγαπημένος του φίλος, είχε περιγράψει:
«Τους δυο βασανιστές του ο Αλκαίος τους συνάντησε κάποτε. Τον ένα στην Ευελπίδων, έξω από μια αίθουσα δικαστηρίου. Ήταν αστυνομικός. Ο Άλκης τον γνώρισε αμέσως.
Του λέει: “Με θυμάσαι;”
Ο άλλος δεν τον κατάλαβε.
“Κάτι μου θυμίζεις αλλά δεν είμαι σίγουρος. Μήπως υπηρετήσαμε μαζί φαντάροι;”.
Ο Άλκης χαμογέλασε και του είπε:
“Έχεις δίκιο. Μαζί υπηρετήσαμε. Μόνο που εσύ ήσουν από πάνω και εγώ από κάτω”.
Έκανε μεταβολή και έφυγε.
Τον άλλο τον πέτυχε στο καράβι.
Ήταν μαζί με τον αδελφό του Γρηγόρη ο οποίος του λέει:
“Δειξ' τον μου, να τον σκίσω”.
Δεν του τον έδειξε. Έκανε μόνο μια κίνηση με το δεξί χέρι.
“Προχώρα, δεν έχει σημασία”».
Και πως: «Μπήκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ όρθιος και βγήκε με φορείο. Σακατεμένος. Για πολύ καιρό ήταν κατάκοιτος και τον τάιζαν με καλαμάκι...
Κάτι άσχετες ώρες που μου ’ρχόταν να τον ρωτήσω περισσότερες λεπτομέρειες, θυμόμουν την ατάκα του: «Άσ’ τα, μανάρι. Βράσ’ τα. Ό,τι έγινε έγινε».
Άσ’ τα, Άλκη μου. Βράσ’ τα. Ένα πεδίο βολής το σώμα σου που ασκήθηκαν πάνω του βρίζοντας, ξένοι φαντάροι... Αλήτες».
Από την Gianna Kouka
____________Από τη σελίδα «Αυτά που θέλω να θυμάμαι ...» της Χριστινας Σταμπουλτζη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου