«Σάββατο 20 Ιουλίου 1974.... ΕΙΣΒΟΛΗ της Τουρκίας στην Β. Κύπρο

 

 

Δεν ήταν σαν τ' άλλα όμορφα Σάββατα...

"Παίρνουν τα παιδιά για επιστράτευση" είπε η γιαγιά κλαίγοντας για τον γιό της, για τον γαμπρό της, για τα ανίψια της...

 

«Βγήκα στη μεγάλη όμορφη βεράντα μας. Εκτυφλωτικό το φως. Λαμπερός ο ήλιος. Κι όμως για μένα σκοτείνιασε το φως και μαύρισε ο ήλιος την πιο ωραία μέρα.

Εκεί, στην πιο αγαπημένη μου γωνία έκλαψα σπαρακτικά όσο λίγο στη ζωή μου. Για την Κύπρο και για την Ελλάδα.....

Για τους στρατευμένους. Τον Ανδρέα, τον Γιώργο, τον Κώστα, τον Αλέκο.....

Εκεί, στην πιο αγαπημένη μου γωνία  της βεράντας τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα η εποχή της εφηβείας μου, η ανέφελη εποχή της αθωότητας μου...

52 χρόνια μετά, η ΠΑΡΆΝΟΜΗ κατοχή  της Βόρειας Κύπρου ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ...

Καμία τιμωρία, ούτε αποκατάσταση...

Καμία δικαιοσύνη...μόνο ψηφίσματα...

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ!

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ!!!»

 

(Από την ανάρτηση στο διαδίκτυο της Γατοπούλου Κατερίνας)