Η Έλλη δεν υπήρξε απλώς μια μάρτυρας της Ιστορίας, πρόσθεσε πολλές σελίδες σ’ αυτήν. Διώχθηκε, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, στάθηκε απέναντι στον θάνατο πολλές φορές, χωρίς όμως ποτέ να χάσει ούτε την αξιοπρέπεια, ούτε το χαμόγελο, ούτε την πίστη της στους ανθρώπους.
Μέσα απ’ τους θαλάμους των Φυλακών Αβέρωφ και Κάστορος κράτησε ζωντανό κάτι πιο δυνατό από τον φόβο: την απόλυτη αγάπη και την αλληλεγγύη. Τα κορίτσια των φυλακών ήταν η δεύτερη οικογένειά της. Γιατί εκεί, μέσα στο σκοτάδι της εποχής, έμαθαν να μοιράζονται το λίγο, να αντέχουν το αβάσταχτο και να κρατούν η μία την άλλη όρθια.
Η ίδια δεν ζήτησε ποτέ να ακουστεί η φωνή της. Δεν έγραψε βιβλία, δεν έβγαλε λόγους, δεν στάθηκε σε βήματα. Έκανε όμως κάτι πιο σπουδαίο. Με τον πιο αθόρυβο τρόπο, κράτησε ζωντανή τη μνήμη όλων εκείνων, που σαν κι εκείνη, έδωσαν τα νιάτα και τη ζωή τους για το όραμα ενός καλύτερου κόσμου φτιαγμένου στο μπόι των ονείρων. Ένα άτυπο, καθημερινό μνημόσυνο - μια πράξη αγάπης που κράτησε μια ολόκληρη ζωή.
Η Έλλη έζησε μόνο για τους άλλους. Αγάπησε χωρίς όρια, στάθηκε όρθια ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. Και ίσως γι’ αυτό και αγαπήθηκε τόσο πολύ.
Τιμούμε όχι μόνο τη διαδρομή και την ιστορία της, αλλά και το ήθος και την ψυχή της.
Κρατάμε ως παρακαταθήκη τον αγώνα της για τη διατήρηση της μνήμης όλων των αφανών και μη ηρώων της δρακογενιάς.
Δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε στον δρόμο που εκείνη χάραξε για να μην σβήσουν ποτέ οι φωνές που δεν ακούστηκαν ποτέ και να δικαιωθεί η μνήμη τους.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν χρειάστηκε να γράψουν Ιστορία. Είναι η Ιστορία.
Π.Σ.Α.Ε.Ε.Α
Το Διοικητικό Συμβούλιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου