Άρθρο
του Κίμωνα Αποστολόπουλου
Δεν πρόκειται απλώς για μια υγειονομική μάχη απέναντι σε έναν ιό, αλλά για την πλήρη επιβεβαίωση μιας προαναγγελθείσας κοινωνικής και οικονομικής τραγωδίας.
Η αποκάλυψη της χρήσης παράνομων, μη αδειοδοτημένων εμβολίων αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η ατομική «ορθολογική» επιλογή μπορεί να πυροδοτήσει τη συλλογική καταστροφή.
Το Χρονικό μιας Ύβρεως: Από τον Πανικό στο Διαγνωστικό Αδιέξοδο
Όταν η ευλογιά άρχισε να απειλεί τις εκμεταλλεύσεις, πολλοί παραγωγοί, εγκλωβισμένοι στον φόβο της απώλειας του βιός τους και αντιμέτωποι με μια διαχρονική κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στους κρατικούς μηχανισμούς, επέλεξαν τη λύση του κρυφού εμβολιασμού. Στη σκέψη τους, η πράξη αυτή ήταν ορθολογική: «Εμβολιάζω για να σώσω το κοπάδι μου».
Ωστόσο, η βιολογική νομοτέλεια δεν υπακούει σε ανθρώπινους ευσεβείς πόθους. Τα παράνομα αυτά σκευάσματα, τα οποία περιέχουν ζωντανό ιό μειωμένης λοιμογόνου δύναμης, μετατράπηκαν σε εργαλεία υπόγειας διασποράς.
Σε συνθήκες όπου τα μέτρα βιοασφάλειας ήταν ελλιπή, ο ιός «δραπέτευσε», μολύνοντας ακόμη και τις πιο οργανωμένες, αθώες μονάδες που τηρούσαν ευλαβικά τα πρωτόκολλα.
Το αποτέλεσμα; Ένα απόλυτο επιστημονικό και διοικητικό αδιέξοδο. Καθώς τα συγκεκριμένα εμβόλια δεν διαθέτουν τεχνολογίας διαφοροποίησης (DIVA), οι εργαστηριακές αναλύσεις αδυνατούν να ξεχωρίσουν αν ένα ζώο φέρει αντισώματα επειδή νόσησε φυσικά ή επειδή εμβολιάστηκε παράνομα.
Η απόφαση για ορολογικούς ελέγχους με αιμοληψίες είναι η ύστατη προσπάθεια χαρτογράφησης της ζημιάς, όμως η Νέμεσις παραμένει αμείλικτη: η ευρωπαϊκή νομοθεσία για νοσήματα κατηγορίας Α επιβάλλει την ολική θανάτωση (stamping out) του κοπαδιού σε περίπτωση θετικού δείγματος.
Το Παράδοξο της Φειδούς και η Ψευδαίσθηση της Ανασυγκρότησης
Η κρίση αυτή δεν γεννήθηκε στο κενό. Είναι το προϊόν ενός φαύλου κύκλου όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι έπραξαν με βάση το στενά εννοούμενο ατομικό τους συμφέρον:
Το Κράτος λειτούργησε με το «παράδοξο της φειδούς», προσφέροντας χαμηλές και καθυστερημένες αποζημιώσεις, σπέρνοντας την ανασφάλεια.
Η Βιομηχανία, διψασμένη για γάλα λόγω της υψηλής ζήτησης των εξαγωγών, συνέχισε να απορροφά την παραγωγή, πιέζοντας τις καταστάσεις.
Ο Κτηνοτρόφος είδε την τιμή του πρόβειου γάλακτος να ανεβαίνει πάνω στα συντρίμμια του κλάδου και πίστεψε ότι θα μπορούσε να σχεδιάσει την ανασυγκρότηση του κοπαδιού του μέσω τραπεζικών δανείων, αδιαφορώντας για τη βιοασφάλεια του διπλανού του.
Αυτή η τεχνητή άνοδος των τιμών, που δεν βασίστηκε στην υγιή ζήτηση αλλά στην έλλειψη και την καταστροφή, αποδείχθηκε μια ολέθρια αυταπάτη.
Το σημείο καμπής ήρθε νομοτελειακά, όταν το κοινωνικό κόστος ξεπέρασε κατά πολύ το ατομικό όφελος.
Πίσω από τα Νούμερα: Η Ερημοποίηση της Υπαίθρου
Το πραγματικό δράμα σε αυτή την ιστορία δεν αποτυπώνεται στους ψυχρούς οικονομικούς δείκτες ή στις χαμένες εξαγωγές της φέτας. Πίσω από κάθε πρόβατο που οδηγείται στη θανάτωση κρύβεται κάτι πολύ βαθύτερο: η ερημοποίηση της ελληνικής υπαίθρου.
Όταν μια κτηνοτροφική μονάδα σβήνει, δεν χάνεται απλώς μια επιχείρηση. Χάνεται ένας ζωντανός κρίκος που κρατά τα χωριά μας ζωντανά. Χάνεται η παράδοση, η ταυτότητα του τόπου και η συνέχεια των γενεών στην περιφέρεια.
Τα άδεια μαντριά μετατρέπονται σε βουβά μνημεία μιας κοινωνικής αποσύνθεσης, όπου η έλλειψη αλληλεγγύης και η υπονόμευση των συλλογικών κανόνων οδήγησαν στο χειρότερο δυνατό σενάριο.
Το αρχαίο ρητό «μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι» ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση.
Η τύφλωση μπροστά στον κοινό κίνδυνο και η ψευδαίσθηση ότι ο καθένας μπορεί να σωθεί μόνος του, οδήγησε τον κλάδο στο χείλος του γκρεμού.
Οι ορολογικοί έλεγχοι είναι το καθρέφτισμα των λαθών μας. Αν από αυτή την καταστροφή δεν γίνει αντιληπτό ότι η βιοασφάλεια και η συλλογική εμπιστοσύνη είναι τα μόνα πραγματικά όπλα επιβίωσης, τότε η επόμενη ημέρα για την ελληνική κτηνοτροφία θα είναι ακόμη πιο σκοτεινή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου