Χριστέ κι Απόστολε, με τους Αβδηρίτες της Παιδείας!
Χώροι προπαρασκευής των νηπίων για το Σχολείο στεγάζονται σε ισόγειους χώρους πολυκατοικιών, για καταστήματα και δεν διαθέτουν τις υποδομές ενός σύγχρονου σχολείου. Περιορισμένοι χώροι, ανύπαρκτες ή ανεπαρκείς αυλές, απουσία τραπεζαρίας και χώρων ξεκούρασης, συνιστούν την εφιαλτική πραγματικότητα
Το πρόβλημα έχουν αναδείξει ο πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πάτρας, Χρήστος Τσόγκας, και ο αιρετός στο ΠΥΣΠΕ, Τάσος Σταυρογιαννόπουλος, εκφράζοντας την αγανάκτησή τους για τη στέγαση νηπίων σε πρώην γκαράζ και αποθήκες. Ελλάδα της Αριστείας. Χριστέ κι Απόστολε με τους Αβδηρίτες που έχουμε για να διευθύνουν τα πράγματα της Παιδείας. Ναι με τους Αβδηρίτες που κατά τον πατέρα της Ιστορίας, τον Ηρόδοτο, που πριν δεκατρείς αιώνες τους θεωρούσε συνώνυμο της ανικανότητας στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων, της ακρισίας, της κενοδοξίας, της ευήθειας και άλλα πολλά, που ο νόμος περί Τύπου δεν μου επιτρέπει να αναφέρω!
Η εφημερίδα «Πελοπόννησος» επισκέφθηκε τα νηπιαγωγεία και καταγράφει την πραγματικότητα, με στόχο να ενεργοποιηθούν οι αρμόδιοι. Αν αξιωθούν! Που δεν το βλέπω δηλαδή. Η λύση προφανώς δεν είναι εύκολη. Η ανεύρεση οικοπέδων και κατάλληλων χώρων μέσα στον αστικό ιστό της Πάτρας αποτελεί δύσκολη υπόθεση, αλλά αναγκαία για την λύση του προβλήματος που αφορά άμεσα τα παιδιά και τα εγγόνια μας! Γιαυτό και δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την αδράνεια.
«Οπου δεν υπάρχει άμεσα η δυνατότητα για ένα νέο, σύγχρονο νηπιαγωγείο, υπάρχει τουλάχιστον η δυνατότητα παρεμβάσεων. Υπάρχει περιθώριο βελτίωσης των χώρων ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των παιδιών. Τα παιδιά δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι να λυθεί η εξίσωση της σχολικής στέγης» σημειώνει η δημοσιογράφος Μαρίνα Ριζογιάννη που κάνει το ρεπρτάζ.
Τα χρόνια του νηπιαγωγείου δεν είναι μια «προσωρινή» περίοδος που μπορεί να περάσει σε ακατάλληλους χώρους. Είναι η πρώτη τους επαφή με το σχολείο. Είναι η στιγμή που διαμορφώνεται η σχέση τους με την εκπαίδευση.
Και αυτή η πρώτη εικόνα δεν μπορεί να είναι ένα πρώην κατάστημα, ένα γκαράζ ή μια αποθήκη.
Σήμερα εν έτει 2026, χιλιάδες προνήπια και νήπια της Αχαΐας κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην εκπαίδευση σε χώρους που δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για παιδιά. Σε ισόγεια πολυκατοικιών, πρώην καταστήματα, γκαράζ και αποθήκες, καλούνται να μάθουν, να παίξουν, να φάνε και να ξεκουραστούν.
Συνολικά 27 νηπιαγωγεία στην Αχαΐα στεγάζονται σε ισόγειους χώρους πολυκατοικιών, οι οποίοι προορίζονταν για καταστήματα και δεν διαθέτουν τις υποδομές ενός σύγχρονου σχολείου. Περιορισμένοι χώροι, ανύπαρκτες ή ανεπαρκείς αυλές, απουσία τραπεζαρίας και χώρων ξεκούρασης συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί κατάλληλη για παιδιά τεσσάρων και πέντε ετών. Το μόνο που θυμίζει ότι πρόκειται για σχολεία είναι τα χρώματα και οι παιδικές ζωγραφιές. Η προσπάθεια των εκπαιδευτικών να μετατρέψουν το ακατάλληλο σε φιλόξενο είναι συγκινητική, αλλά δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις υποδομές.
Πόσο ευχάριστο μπορεί να είναι ένα νηπιαγωγείο όταν η είσοδός του βρίσκεται πάνω στον δρόμο, η τζαμαρία έχει κάγκελα και, κοιτάζοντας ψηλά, το πρώτο που αντικρίζει κανείς είναι η μπουγάδα μιας πολυκατοικίας; Πώς μπορούν 30 και πλέον παιδιά να παίξουν, να φάνε και να ξεκουραστούν όταν δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χώρος;
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι νηπιαγωγοί δίνουν καθημερινά μάχη, προσπαθώντας μέσα σε δύο δωμάτια να καλύψουν τις εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές ανάγκες των μαθητών τους.
Εδώ όμως μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα. Πως εξηγείται με τόσα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν πέσει στη χώρα από το Ταμείο Ανάκαμψης να μην διατίθεται ένα ποσόν, για τα νηπιαγωγεία. Συγκριτικά αποδοτικότερο, από αυτά τα δεκάδες δις, που δόθηκαν σε επιχειρηματίες του αέρα κοπανιστού, δήθεν για τις ανάγκες ανάπτυξης της δραστηριότητάς τους, αλλά στην ουσία για να τα καταθέσουν στον λογαριασμό τους που έχουν στην τράπεζα της επιλογής τους, αφού σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που έβαζαν οι τραπεζίτες, για να λάβουν το ποσό που απαιτούσαν οι συναλλασσόμενοι από την τράπεζα, έπρεπε να έχουν το αντίστοιχο σε κατάθεση λογαριασμού στο όνομά τους! Και το χάλι της Παιδείας το βλέπουμε σήμερα. Κατά τ' άλλα Ελλάδα της αριστείας 2.0!
Και το λένε και δεν ντρέπονται. Δεν λογαριάζουν ακόμη κι αν τους πάρει ο κόσμος με τις... λεμονόκουπες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου