Τον μισητό Τσίπρα, ποιοι τον φοβούνται τόσο;

 

 

Ο άνθρωπος που δέχεται μίσος όσο κανένας άλλος!

Ακόμα και οι πιο στυγνοί δικτάτορες, όπως ο Μεταξάς και ο Παπαδόπουλος, ακόμα και οι επίσημοι συνεργάτες των Γερμανών, όπως ο Ράλλης και ο Τσολάκογλου, ακόμα και αυτοί που κατά κοινή ομολογία χρεοκόπησαν τη χώρα, οι ηγέτες της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, δεν συγκέντρωσαν ποτέ τόσο μίσος

 

«Όλοι αυτοί δεν το κάνουν γιατί θεωρούν τον Τσίπρα πιο αριστερό από τον Κουτσούμπα ή από άλλα στελέχη της Αριστεράς. Δεν φοβούνται μην τους πάρει τα σπίτια και τα βραχιόλια ή να μη βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. Αυτό που φοβούνται πραγματικά είναι μην κυβερνήσει ο Τσίπρας και χάσουν τα προνόμια που έχουν από τη σχέση τους με την εξουσία, που δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Είναι οι Δήμοι, τα κέντρα υποβολής δηλώσεων, για περιπτώσεις όπως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι χιλιάδες ωφελούμενοι των απευθείας αναθέσεων, η Εκκλησία, η Αστυνομία κλπ».

Τα παραπάνω περιλαμβάνονται  στην εμβρυθή ανάλυση που παρουσιάζεται παρακάτω αναρτημένη από τον συνδικαλιστή Θωμά Μπιζά και αξίζει να την προσέξει κανείς.

Γράφει λοιπόν για τις κατηγορίες των ατόμων που μισούν ιδιαίτερα το Αλέξη Τσίπρα, ακόμη περισσότερο και από στυγνούς δικτάτορες που κυβέρνησαν την χώρα. Καταλήγοντας όμως ο Θωμάς Μπίζας σε ένα συμπέρασμα που δεν φαίνεται αβάσιμο. Μπορεί δηλαδή, να δούμε ακαριαία στροφή του κόσμου  που βλέπει «τον Τσίπρα και την ΕΛΑΣ ως ένα πολιτικό χώρο που, αν εκλεγεί, θα κυβερνήσει απλά με μεγαλύτερη εντιμότητα».

«Σε ολόκληρη την ιστορία της Ελληνικής Αριστεράς –και όχι μόνο- δεν έχει υπάρξει άλλος πολιτικός ηγέτης που μισήθηκε τόσο όσο ο Αλέξης Τσίπρας.

Αν κάνω λάθος, παρακαλώ διορθώστε. Ακόμα και οι πιο στυγνοί δικτάτορες, όπως ο Μεταξάς και ο Παπαδόπουλος, ακόμα και οι επίσημοι συνεργάτες των Γερμανών, όπως ο Ράλλης και ο Τσολάκογλου, ακόμα και αυτοί που κατά κοινή ομολογία χρεοκόπησαν τη χώρα, οι ηγέτες της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, δεν συγκέντρωσαν ποτέ τόσο μίσος .

Ούτε οι μεγάλοι ηγέτες της Αριστεράς, που συμμετείχαν στην αντίσταση και τον εμφύλιο, όπως ο Ζαχαριάδης και ο Βελουχιώτης και αργότερα ο Ηλιού, ο Φλωράκης και ο Κύρκος μισήθηκαν όσο ο Τσίπρας. Ο λόγος που δεν μισήθηκαν τόσο αυτοί οι ηγέτες της Αριστεράς είναι γιατί δεν κυβέρνησαν ποτέ.

Επειδή στην πολιτική δεν υπάρχουν ανεξήγητα μυστήρια, όπως συμβαίνει με την θρησκεία, ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο.

Μετρήσεις κοινής γνώμης για το φαινόμενο δεν υπάρχουν ή μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν θα τις μάθουμε ποτέ.

Από τις μετρήσεις δημοφιλίας του Τσίπρα δεν μπορούν να βγουν συμπεράσματα.

Αυτά που μπορούμε να αξιολογήσουμε είναι τα σχόλια και τα άρθρα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, τη στάση των άλλων κομμάτων, τη συχνότητα και την ποιότητα των επιθέσεων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά.

Για να αξιολογηθεί επαρκώς και με μετρήσιμα ποσοστά το φαινόμενο, θα πρέπει να ασχοληθούν με επαγγελματικό τρόπο ειδικοί ερευνητές που διαθέτουν εταιρείες μέτρησης της κοινής γνώμης.

v Μια σχετικά καθαρή εικόνα μπορούμε να δούμε στις αναρτήσεις διαφόρων περίεργων λογαριασμών στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, που έχουν ακροδεξιό κοινό.

Σε αυτά τα προφίλ, αν γραφτεί κάτι για τον Τσίπρα, ακολουθούν εκατοντάδες ή και χιλιάδες υβριστικά σχόλια. Τα ποιο συνήθη είναι αλήτης, αγράμματος, προδότης, κωλοτούμπας, ψεύτης, κοπρόσκυλο κλπ.

Το ίδιο κοινό συμμετέχει με σχόλια σε αναρτήσεις κατά των μεταναστών, των ρομά, των αλληλέγγυων κλπ. Και εκεί οι χαρακτηρισμοί είναι ακόμα χειρότεροι. Εκεί ζητούν αίμα και πνιγμούς στη θάλασσα .

Υπάρχουν τέτοιες αναρτήσεις που συγκεντρώνουν μερικές χιλιάδες λάϊκ και εκατοντάδες κοινοποιήσεις.

Όλοι αυτοί δεν ψηφίζουν ακροδεξιά κόμματα. Πάρα πολλοί είναι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, που πιστεύουν πως, με τον τρόπο τους, βάζουν και αυτοί πλάτη ενάντια στον κοινό εχθρό, για να ωφεληθεί έμμεσα ο Μητσοτάκης.

v Σε κάθε περίπτωση και πέρα από κάθε αμφιβολία ο χώρος της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς αποτελεί τον μεγαλύτερο πυρήνα του άτυπου αντιΤσίπρα μετώπου.

Όλοι αυτοί δεν το κάνουν γιατί θεωρούν τον Τσίπρα πιο αριστερό από τον Κουτσούμπα ή από άλλα στελέχη της Αριστεράς. Δεν φοβούνται μην τους πάρει τα σπίτια και τα βραχιόλια ή να μη βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ.

Αυτό που φοβούνται πραγματικά είναι μην κυβερνήσει ο Τσίπρας και χάσουν τα προνόμια που έχουν από τη σχέση τους με την εξουσία, που δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Είναι οι Δήμοι, τα κέντρα υποβολής δηλώσεων, για περιπτώσεις όπως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, οι χιλιάδες ωφελούμενοι των απευθείας αναθέσεων, η Εκκλησία, η Αστυνομία κλπ.

v Η δεύτερη κατηγορία είναι το κόμμα ως μηχανισμός και οι εναπομείναντες οπαδοί του ΠΑΣΟΚ.

Και αυτοί για τον ίδιο λόγο μισούν τον Τσίπρα. Επειδή θεωρούν πως, λόγω του Τσίπρα, συρρικνώθηκε το ΠΑΣΟΚ και έχασαν τα προνόμια που είχαν από τη σχέση τους με την εξουσία, όπως την περιέγραψα.

Εννοείται πως το κόμμα και οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν πως είναι συνυπεύθυνοι για την χρεοκοπία, αλλά πιστεύουν πως, αν δεν βρισκόταν ο Τσίπρας, δεν θα το πλήρωναν πολιτικά.

v Η τρίτη μεγαλύτερη κατηγορία είναι το ΚΚΕ. Οι άνθρωποι του ΚΚΕ δεν είχαν ποτέ τις ίδιες σχέσεις με την εξουσία που είχαν οι δεξιοί και οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ.

Θεωρούσαν όμως ότι ο Τσίπρας μπήκε στα πολιτικά χωράφια τους. Πως, αν δεν εμφανιζόταν ο Τσίπρας, τότε η εκτός ΚΚΕ αριστερά θα βολόδερνε στο 3% και θα ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Το ΚΚΕ πίστευε -δικαιολογημένα – πως ένα μεγάλο μέρος των εν δυνάμει ψηφοφόρων του μετακινήθηκε στον Τσίπρα.

v Η μικρότερη αριθμητικά κατηγορία κομμάτων και ανθρώπων που μισούν τον Τσίπρα είναι οι άνθρωποι της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, οι άνθρωποι που διαχώρισαν την θέση τους με το δημοψήφισμα του ‘15 και οι άνθρωποι που διαφοροποιήθηκαν από τον Τσίπρα με τις πολλές διασπάσεις του χώρου.

Σε χοντρές γραμμές αυτή είναι η ανθρωπογεωγραφία των κομμάτων και των ανθρώπων που μισούν τον Τσίπρα και συνθέτουν το αντιΤσίπρα μέτωπο.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως το αντιΤσίπρα μέτωπο είναι το μοναδικά ενεργό μέτωπο στην πολιτική σκηνή. Μπορεί να είναι άτυπο, μπορεί να είναι παραφύση αλλά δεν παύει να είναι υπαρκτό.

v Το ερώτημα είναι, λοιπόν, σε ποιον κόσμο απευθύνεται ο Τσίπρας.

Η γνώμη μου είναι πως απευθύνεται σε μια όχι ευκαταφρόνητη μερίδα του πληθυσμού, που η σχέση της με την εξουσία και τους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς είναι πιο χαλαρή, στον ευρύτερο κόσμο της Αριστεράς, στον δημοκρατικό κόσμο και στους ανθρώπους που βλέπουν τον Τσίπρα και την ΕΛΑΣ ως ένα πολιτικό χώρο που, αν εκλεγεί, θα κυβερνήσει απλά με μεγαλύτερη εντιμότητα. Κατά βάση, στον λαϊκό κόσμο.

Σε αυτή τη συνθήκη, που λογικά τρομάζει, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και ο λόγος είναι απλός.

Σε αυτή τη χορογραφία, που έχουν στήσει άθελά τους οι αντίπαλοί του, για να τον εξοντώσουν, ο Τσίπρας γίνεται πρωταγωνιστής και αποκτά ένα πλεονέκτημα, που δεν μπορεί να το αποκτήσει κανείς άλλος. Ούτε καν ο Μητσοτάκης…».

(Από Θωμάς Μπιζάς)