Οι ανακοινώσεις του Πρωθυπουργού από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είχαν μια εκκωφαντική απουσία: τον ελληνικό τουρισμό και τους ανθρώπους του.
Μιλάμε για έναν από τους κεντρικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας και της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Έναν κλάδο με ισχυρό πολλαπλασιαστικό αποτύπωμα, που δεν περιορίζεται στα ξενοδοχεία και την εστίαση, αλλά τροφοδοτεί το εμπόριο, τις μεταφορές, την αγροδιατροφή, τις κατασκευές, τις υπηρεσίες και την τοπική παραγωγή. Έναν κλάδο που δημιουργεί εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενισχύει το ισοζύγιο υπηρεσιών και, κυρίως, μπορεί να αποτελέσει πραγματικό μοχλό περιφερειακής ανάπτυξης, κρατώντας οικονομική δραστηριότητα, εισόδημα και θέσεις εργασίας σε νησιά, ορεινές περιοχές και στην ελληνική περιφέρεια. Κι όμως, για αυτόν τον στρατηγικής σημασίας τομέα, ο κ. Μητσοτάκης δεν βρήκε ούτε μία ουσιαστική κουβέντα να πει.
Ίσως γιατί πίσω από τα διαδοχικά «ρεκόρ» που τόσο πρόθυμα επικαλείται η Κυβέρνηση υπάρχει μια πραγματικότητα που χαλάει το αφήγημα του success story.
Δεν είπε κουβέντα για τους Έλληνες που δεν μπορούν πια να κάνουν διακοπές στην ίδια τους τη χώρα.
Η Ελλάδα βρίσκεται μαζί με τη Βουλγαρία στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης, μόλις στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Σχεδόν ένας στους δύο πολίτες, το 46,6%, αδυνατεί να αντέξει οικονομικά μία εβδομάδα διακοπών, επίδοση που μας κατατάσσει στη δεύτερη χειρότερη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και από όσους δεν ταξιδεύουν, το 56,4% δηλώνει ότι ο λόγος είναι οικονομικός.
Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα πίσω από τα τουριστικά ρεκόρ: ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου γίνεται ολοένα και πιο απρόσιτος για τους ίδιους τους κατοίκους του.
Δεν είπε κουβέντα για το κόστος των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων.
Για μια τετραμελή οικογένεια, ένα ταξίδι σε ελληνικό νησί μπορεί πλέον να απαιτεί ένα δυσβάσταχτο μέρος του μηνιαίου οικογενειακού προϋπολογισμού, πριν καν υπολογιστούν διαμονή, φαγητό και καθημερινά έξοδα. Έξι στους δέκα Έλληνες δηλώνουν ότι το κόστος των εισιτηρίων επηρεάζει τον σχεδιασμό των διακοπών τους. Και όμως, για μια νησιωτική χώρα, ο Πρωθυπουργός δεν είχε τίποτα να πει για το δικαίωμα των πολιτών στην προσιτή μετακίνηση.
Δεν είπε κουβέντα για τους ανθρώπους που κρατούν όρθιο τον ελληνικό τουρισμό.
Τους εποχικά εργαζόμενους που δουλεύουν στις πιο απαιτητικές περιόδους του χρόνου, αλλά στο τέλος της σεζόν βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα καθεστώς επιδότησης ανεργίας που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της εποχικής εργασίας. Η δίκαιη διεκδίκηση για την αποκατάσταση της αδικίας στο επίδομα ανεργίας παραμένει αναπάντητη, ενώ το Υπουργείο Εργασίας επιλέγει επίμονα τη σιωπή.
Δεν είπε κουβέντα για τις πάνω από 80.000 κενές θέσεις που έχουν μετατραπεί σε μόνιμη κανονικότητα στον τουρισμό και τον επισιτισμό.
Μάγειρες, τεχνικοί, καμαριέρες, εργαζόμενοι στην εστίαση, εξειδικευμένα στελέχη λείπουν κάθε χρόνο από την αγορά. Η απάντηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε μετακλήσεις εργαζομένων από τρίτες χώρες. Χρειάζεται ολοκληρωμένη στρατηγική για το ανθρώπινο δυναμικό: αξιοπρεπείς συνθήκες και αμοιβές, στέγαση στους τουριστικούς προορισμούς, εκπαίδευση, επαγγελματική εξέλιξη και πραγματική προοπτική ώστε ο τουρισμός να ξαναγίνει ένας κλάδος στον οποίο οι νέοι θέλουν να εργαστούν και να χτίσουν τη ζωή τους.
Δεν είπε κουβέντα για τις χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις του τουρισμού και της εστίασης που, πίσω από τα ρεκόρ των εισπράξεων, παλεύουν καθημερινά να τα βγάλουν πέρα.
Επιχειρήσεις που βλέπουν το λειτουργικό τους κόστος, την ενέργεια, τις πρώτες ύλες, τα ενοίκια και το κόστος χρηματοδότησης να αυξάνονται, ενώ παραμένουν αποκλεισμένες σε μεγάλο βαθμό από την τραπεζική χρηματοδότηση και τα μεγάλα χρηματοδοτικά εργαλεία. Επιχειρήσεις που καλούνται μέσα σε λίγους μήνες σεζόν να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα ολόκληρης της χρονιάς, την ώρα που η κατανάλωση πιέζεται και το διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων συρρικνώνεται. Γιατί τα ρεκόρ του ελληνικού τουρισμού δεν σημαίνουν αυτομάτως και κερδοφορία για τη μικρή οικογενειακή επιχείρηση, το ενοικιαζόμενο δωμάτιο, το μικρό ξενοδοχείο, το εστιατόριο και το τουριστικό γραφείο.
Και γι’ αυτούς ο Πρωθυπουργός δεν είχε καμία ουσιαστική απάντηση: ούτε για την πρόσβαση στη χρηματοδότηση, ούτε για το φορολογικό βάρος και την προκαταβολή φόρου, ούτε για τις ασφαλιστικές εισφορές, ούτε για τις οφειλές, ούτε για το αυξανόμενο κόστος της επαγγελματικής στέγης. Η μικρομεσαία τουριστική επιχειρηματικότητα, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού τουρισμού και κρατά ζωντανές τις τοπικές οικονομίες, δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως κομπάρσος ενός success story που μετρά μόνο αφίξεις και εισπράξεις.
Δεν είπε κουβέντα για την περιβόητη επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, που επί χρόνια ακούμε αλλά ακόμη περιμένουμε να δούμε.
Το 41,6% των ετήσιων διανυκτερεύσεων εξακολουθεί να συγκεντρώνεται μόνο στον Ιούλιο και τον Αύγουστο, το τρίτο υψηλότερο ποσοστό εποχικότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τον Αύγουστο καταγράφονται 20,5 φορές περισσότερες διανυκτερεύσεις από τον Ιανουάριο.
Ναι, ο ελληνικός τουρισμός καταγράφει ρεκόρ. Αλλά τα ρεκόρ έχουν αστερίσκους.
Περισσότερες αφίξεις, αλλά μικρότερη μέση διάρκεια παραμονής και τεράστια εποχικότητα. Γεμάτοι προορισμοί για δύο μήνες, αλλά επιχειρήσεις που αγωνίζονται να επιβιώσουν τους υπόλοιπους. Υποδομές που ασφυκτιούν στην αιχμή και υπολειτουργούν τον χειμώνα. Με έσοδα μισού δισ. ευρώ από το Τέλος Ανθεκτικότητας, χωρίς ούτε ένα μέρος τους να επιστρέφει στους ΟΤΑ των τουριστικών προορισμών, ώστε να επανεπενδύεται εκεί όπου παράγεται η τουριστική δραστηριότητα: σε σύγχρονες και ανθεκτικές υποδομές, στη διαχείριση νερού και απορριμμάτων και στην προστασία των ίδιων των προορισμών. Χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας την ώρα που οι εργαζόμενοι εγκαταλείπουν τον κλάδο. Και μια χώρα που υποδέχεται εκατομμύρια επισκέπτες, ενώ σχεδόν οι μισοί πολίτες της δεν μπορούν να πληρώσουν μία εβδομάδα διακοπών.
Αυτό δεν είναι ολοκληρωμένη τουριστική πολιτική. Είναι διαχείριση των αριθμών και επικοινωνιακή αξιοποίηση μιας δυναμικής που δημιουργούν καθημερινά οι επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι και οι τοπικές κοινωνίες.
Ο τουρισμός του αύριο χρειάζεται σχέδιο: χρονική και γεωγραφική επέκταση της τουριστικής δραστηριότητας, ανάπτυξη θεματικών μορφών τουρισμού, σύγχρονες και ανθεκτικές υποδομές, προστασία των φυσικών πόρων και ενίσχυση της φέρουσας ικανότητας των προορισμών, στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και, πάνω απ’ όλα, επένδυση στους ανθρώπους του.
Χρειάζεται έναν τουρισμό που δεν θα μετρά την επιτυχία του μόνο σε εκατομμύρια αφίξεις, αλλά στην αξία που δημιουργεί και στο πόσο δίκαια αυτή επιστρέφει στους εργαζόμενους, στις επιχειρήσεις, στις τοπικές κοινωνίες και στην ελληνική οικονομία.
Και χρειάζεται μια Πολιτεία που δεν θα παρακολουθεί απλώς τον τουρισμό να συμβαίνει, αλλά θα τον σχεδιάζει, θα τον ρυθμίζει και θα τον προετοιμάζει για τις μεγάλες προκλήσεις της επόμενης δεκαετίας.
Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έπειτα από επτά χρόνια, έχει αποδείξει ότι δεν έχει ούτε όραμα για τον τουρισμό του αύριο ούτε τη βούληση να ρυθμίσει τα προβλήματα του τουρισμού του σήμερα.
Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για πανηγυρισμούς πάνω σε ρεκόρ με αστερίσκους.
Η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή τώρα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου