«Θα το είχα ανεχτεί ρε Σταυράκη, μου έλεγε...»

 

Να με φτύνουν... επειδή ήμουν παιδί εξορίστου!

«Αλλά ανάμεσα στα άλλα παιδάκια ήταν κι ένα κοριτσάκι που αγαπούσα. Αυτό δεν το άντεχα». Κι έφυγα για άλλον τόπο. Ανεξίτηλες παιδικές μνήμες Εμφυλίου 77  χρόνια από την λήξη του!

 

Στις 30 Αυγούστου 1949,  μετά την κατάληψη της κορυφής Κάμενικ ο Εθνικός Στρατός ελέγχει όλο το Γράμμο και ο Δημοκρατικός Στρατός υποχωρεί προς την Αλβανία ενώ πολλοί μαχητές του παραδίνονται.

Τελειώνει ο εμφύλιος πόλεμος με νίκη του Εθνικού Στρατού και των εθνικιστών.

Σήμερα μετά από τόσα χρόνια κάποιοι πανηγυρίζουν για τη νίκη αυτή λέγοντας ότι η Ελλάδα κρατήθηκε στο Δυτικό κόσμο.

Έγινε όμως έτσι; Πως χρησιμοποιήσαν την νίκη τους οι εθνικιστές;

Ø Γεμίσαν τις φυλακές και τις εξορίες.

Ø Περίσσεψαν τα εκτελεστικά αποσπάσματα και η πολιτική προσφυγιά.

Ø Γέμισε η χώρα φόβο και διώξεις.

Ø Το πιστοποιητικό φρονημάτων είχε γίνει μαγικό χαρτάκι για να πιάσεις δουλειά,

Ø Για  να μπορέσεις να φύγεις μετανάστης στη Γερμανία,

Ø Για να βγάλεις ακόμα και δίπλωμα οδήγησης.

Θυμάμαι τον κυρ Γιάννη που μου έλεγε ότι έφυγε 7 χρονών από ένα χωριό του Λαγκαδά για να έρθει στην Θεσσαλονίκη:

Ø Γιατί κάθε πρωί ο δάσκαλος τον έστηνε στην πόρτα της τάξης

Ø και έβαζε τα άλλα παιδάκια να τον φτύνουν

Ø Γιατί ο μπαμπάς του ήταν εξόριστος.

-Θα το είχα ανεχτεί ρε Σταυράκη, μου έλεγε, αλλά ανάμεσα στα άλλα παιδάκια ήταν κι ένα κοριτσάκι που αγαπούσα. Αυτό δεν το άντεχα.

Όχι, δεν άνηκε η Ελλάδα στο Δυτικό κόσμο. Ούτε ελευθερία και Δημοκρατία είχε.

(Από ανάρτηση του Σταύρου Ακριτίδη, στο facebbok)