«Ο τρόπος με τον οποίο μια Πολιτεία προλαμβάνει την αυτοκτονία και στηρίζει τον άνθρωπο πριν φτάσει στην κρίση είναι δείκτης της ποιότητας του κοινωνικού κράτους.
Και τα σημερινά δεδομένα δεν αφήνουν περιθώριο για μια ακόμη επετειακή αναφορά. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ, 579 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από αυτοκτονία στην Ελλάδα το 2025, ενώ την περίοδο 2020–2025 καταγράφηκαν συνολικά 2.946 θάνατοι.
Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος. Μια προσωπική διαδρομή, μια οικογένεια, άνθρωποι που μένουν πίσω. Και πολύ συχνά, μια ιστορία ψυχικής οδύνης που δεν έγινε έγκαιρα ορατή ή δεν συνάντησε τη φροντίδα που είχε ανάγκη.
Η αυτοκτονία δεν είναι «ατομική αποτυχία». Είναι ένα σύνθετο ζήτημα δημόσιας υγείας και κοινωνικής πολιτικής. Η ψυχική νόσος, η μοναξιά, η απώλεια, η βία, η κοινωνική απομόνωση, η οικονομική πίεση και οι τραυματικές εμπειρίες μπορούν να αλληλεπιδρούν με διαφορετικό τρόπο στη ζωή κάθε ανθρώπου. Και γι’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί να αρχίζει όταν η κρίση έχει ήδη κορυφωθεί.
Η πρόληψη ξεκινά πολύ νωρίτερα.
Αρχίζει όταν η ψυχική υγεία είναι πραγματικά προσβάσιμη στην κοινότητα και στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα.
Όταν οι επαγγελματίες υγείας, οι εκπαιδευτικοί και οι άνθρωποι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μπορούν να αναγνωρίσουν την ευαλωτότητα και να κινητοποιήσουν εγκαίρως την κατάλληλη βοήθεια.
Όταν μετά από μια απόπειρα ή ένα εξιτήριο υπάρχει οργανωμένη παρακολούθηση και συνέχεια, ώστε κανένας άνθρωπος να μη βρίσκεται ξανά μόνος του απέναντι στην ίδια κρίση.
Αρχίζει, επίσης, από τη γνώση, αλλά και την ορατότητα.
Η χώρα χρειάζεται έγκαιρη και αξιόπιστη καταγραφή των αυτοκτονιών και των σοβαρών αποπειρών και επιτέλους μια Εθνική Στρατηγική για την Πρόληψη. Επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας δεν μπορούν πλέον να δικαιολογούν αυτή την απουσία.
Για το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, η ψυχική υγεία είναι αναπόσπαστο κομμάτι ενός ισχυρού δημόσιου συστήματος υγείας και ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους.
Η πρόσβαση στη φροντίδα δεν μπορεί να εξαρτάται από το εισόδημα, τον τόπο κατοικίας ή από το αν ένας άνθρωπος, στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του, έχει τη δύναμη να αναζητήσει μόνος του τη σωστή υπηρεσία.
Ταυτόχρονα, οφείλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο ως κοινωνία μιλάμε για την αυτοκτονία.
Να μειώσουμε το στίγμα και τη σιωπή.
Να ακούμε χωρίς να κρίνουμε.
Να μη φοβόμαστε να ρωτήσουμε έναν άνθρωπο που υποφέρει πώς πραγματικά είναι και αν χρειάζεται βοήθεια.
Δεν αρκεί να λέμε «ζήτησε βοήθεια».
Η ευθύνη της Πολιτείας είναι να έχει οργανώσει τη φροντίδα έτσι ώστε, όταν ένας άνθρωπος απλώσει το χέρι του, να υπάρχει κάποιος εκεί για να το κρατήσει.
Έγκαιρα, με συνέχεια, επιστημονική επάρκεια και σεβασμό στην αξιοπρέπειά του.
Η 10η Σεπτεμβρίου δεν πρέπει να είναι μόνο μια ημέρα ευαισθητοποίησης.
Να είναι μια υπενθύμιση της πολιτικής μας ευθύνης να μετατρέψουμε όσα γνωρίζουμε σε πράξη.
Γιατί η πραγματική πρόληψη δεν περιμένει την κρίση.
Φτάνει στον άνθρωπο πριν από αυτήν».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου