Αν η ανασυγκρότηση βασιστεί κυρίως σε τραπεζικά κεφάλαια και όχι σε άμεσες δημόσιες ή κοινοτικές ενισχύσεις, το κόστος της κρίσης δεν θα περιοριστεί μόνο στους παραγωγούς
Του ΚΙΜΩΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
«Η σημερινή κρίση μπορεί να αποτελέσει αφετηρία αναγέννησης ή, αντίθετα, να λειτουργήσει ως επιταχυντής αποεπένδυσης. Το αποτέλεσμα θα κριθεί από τις επιλογές του κράτους και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η κτηνοτροφία: ως στρατηγικός πυλώνας της χώρας ή ως ένας ακόμη τομέας που καλείται να ''αυτοσυντηρηθεί'' μέσα από τραπεζικά εργαλεία».
Με τα παραπάνω κλείνει το άρθρο του ο Κίμωνας Αποστολόπουλος, οικονομολόγος, και συνάμα γαλακτοπαραγωγός, του οποίου η στεγασμένη μονάδα στην ΒΙΠΕ Πατρών επλήγη από την ευλογιά των αμνών και έγινε μάρτυρας μέσα σε λίγη ώρα της τραγωδίας να χάνει το ζωικό του κεφάλαιο, των 1000 προβάτων!
Το κόστος ανυπολόγιστο και ο φόβος της επανεκκίνησης με την τυχούσα απρόβλεπτη αρρώστια να πλήττει εκ νέου τα ζώα του, είναι αποτρεπτικός για νέα απόπειρα.
Το άρθρο του διερμηνεύει το αίτημα των κτηνοτρόφων, που ζητούν να παρέμβει το κράτος στην διάσωση της κτηνοτροφίας, που αποτελεί πρωτογενή τομέα της διατροφής μας, διότι η εκ νέου τραπεζική δανειοδότηση, το μόνο που θα προσφέρει θα είναι να καταστούν δέσμιοι οι παραγωγοί των τραπεζικών διαθέσεων!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ παρακάτω το άρθρο του Κίμωνα Αποστολόπουλου:
«Την ώρα που χιλιάδες ελληνικά φτωχά νοικοκυριά πήραν «φιλί ζωής» μέσα από το πλαίσιο του Νόμος Κατσέλη, η πτωχευμένη κτηνοτροφία καλείται να ορθοποδήσει όχι με προστασία αλλά με νέο τραπεζικό δανεισμό.
Η ελληνική κτηνοτροφία βιώνει σήμερα μια κρίση που ξεπερνά την απλή οικονομική πίεση. Η επιζωοτία ευλογιάς, οι μαζικές θανατώσεις κοπαδιών, οι περιορισμοί μετακίνησης των ζώων και η απαγόρευση βόσκησης έχουν αφήσει πολλούς παραγωγούς χωρίς εισόδημα για μήνες.
Από τη Δυτική Αχαΐα και την Ηλεία μέχρι τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, οι κτηνοτρόφοι περιγράφουν μια καθημερινότητα ασφυκτική: ζώα σε εγκλεισμό, αυξημένο κόστος ζωοτροφών και συσσωρευμένες οικονομικές υποχρεώσεις που περιορίζουν τη δυνατότητα επανεκκίνησης των μονάδων τους.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτεία προτείνει λύσεις ρευστότητας μέσω τραπεζικού δανεισμού, κυρίως μέσω της Τράπεζα Πειραιώς.
Θεωρητικά, ο δανεισμός μπορεί να προσφέρει κεφάλαιο κίνησης για αγορά ζωοτροφών, ανασύσταση κοπαδιών και κάλυψη λειτουργικών εξόδων.
Στην πράξη όμως, για έναν κλάδο που ήδη αντιμετωπίζει υπερχρέωση και «κόκκινα δάνεια», η μόχλευση νέων κεφαλαίων μεταφέρει το ρίσκο στον ίδιο τον παραγωγό, αντί να του δίνει ασφαλές ανάχωμα.
Οι κτηνοτρόφοι που έχασαν τα κοπάδια τους αντιμετωπίζουν χρέη σε καθυστέρηση, οφειλές σε προμηθευτές, ασφαλιστικές εισφορές και λογαριασμούς που τρέχουν ανελέητα.
Ένα νέο δάνειο, αντί για βοήθεια, μοιάζει να βαθαίνει την εξάρτηση από τον τραπεζικό δανεισμό. Ακόμη και όσοι διατηρούν τα ζώα τους λειτουργούν υπό καθεστώς αβεβαιότητας.
Με τη βόσκηση περιορισμένη και το κόστος ζωοτροφών αυξημένο, η καθημερινή επιβίωση γίνεται δύσκολη και η νέα υποχρεωτική θανατωση θα μπορούσε να μετατρέψει το νέο δάνειο σε αδιέξοδο.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Η κτηνοτροφία είναι κρίκος της αλυσίδας τροφίμων, στηρίζει ορεινές και μειονεκτικές περιοχές, αποτελεί βάση για εξαγώγιμα προϊόντα και στοιχείο της πολιτιστικής ταυτότητας της χώρας.
Αν η ανασυγκρότηση βασιστεί κυρίως σε τραπεζικά κεφάλαια και όχι σε άμεσες δημόσιες ή κοινοτικές ενισχύσεις, το κόστος της κρίσης δεν θα περιοριστεί στους παραγωγούς.
Θα επηρεάσει την επισιτιστική ασφάλεια, την οικονομική σταθερότητα της υπαίθρου και την ίδια τη διατροφική αλυσίδα.
Η ελληνική ύπαιθρος έχει μνήμη. Η εμπειρία των κόκκινων δανείων άφησε βαθιά τραύματα.
Αν η σημερινή κρίση μετατραπεί σε νέο κύκλο χρέους, η αποεπένδυση θα επιταχυνθεί και η εγκατάλειψη του κλάδου θα γίνει μόνιμο φαινόμενο.
Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς «πώς θα επανεκκινήσει η αιγοπροβατοτροφία», αλλά «με ποιον τρόπο θα αναλάβει το κράτος το ρίσκο μιας συστημικής κρίσης».
Οι κτηνοτρόφοι ζητούν καθαρό σχέδιο, σαφές χρονοδιάγραμμα αποζημιώσεων και στοχευμένες επιδοτήσεις που να καλύπτουν το πραγματικό κόστος επιβίωσης και επανεκκίνησης.
Μέχρι τότε, η λύση που περνά από τραπεζικά δάνεια μοιάζει να δίνει μια εφήμερη ανάσα, αλλά όχι πραγματική ανάκαμψη.
Η σημερινή κρίση μπορεί να αποτελέσει αφετηρία αναγέννησης ή, αντίθετα, να λειτουργήσει ως επιταχυντής αποεπένδυσης.
Το αποτέλεσμα θα κριθεί από τις επιλογές του κράτους και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η κτηνοτροφία: ως στρατηγικός πυλώνας της χώρας ή ως ένας ακόμη τομέας που καλείται να ''αυτοσυντηρηθεί'' μέσα από τραπεζικά εργαλεία».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου