Ανάγκη να στραφούμε στα Μουσεία Εθνικής Αντίστασης

Όποιος παιρνούσε αυτήν την καγκελόπορτα, η ζωή του γίνονταν μαρτύριο.

 

Με αφορμή την αποκάλυψη των φωτογραφιών της Καισαριανής.- Ο Δήμος Πατρέων μεταξύ αυτών που αρνήθηκαν Μουσείο στην πόλη!

Με αφορμή την αποκάλυψη της δολοφονικής εκτέλεσης την πρωτομαγιά του 1944 από τους ναζί στο Σκοπευτήριο Καισαριανής  των 200 κομμουνιστών και τις οκτώ φωτογραφίες που για πρώτη φορά ήρθαν στο φως της δημοσιότητας προχθές μέσω του e bay, είναι ανάγκη να ενεργοποιηθεί το υπ. Παιδείας  ή η Διεύθυνση Ιστορικών Αρχείων του Στρατού (ΔΙΣ) και να αποκτήσει αυτές τις φωτογραφίες για να γίνουν κτήμα  της ελληνικής κοινωνίας, πλουτίζοντας τις γνώσεις μας για αυτήν την αιματωβαμμένη εποχή. Και να προχωρήσει στην δημιουργία ενός σύγχρονου Ιστορικού αρχείου της Εθνικής Αντίστασης

Το ίδιο αίτημα προβάλλουν χρόνια τώρα οι αντιστασιακές οργανώσεις, τα μέλη των οποίων παίρνουν  τον δρόμο της βιολογικής δύση τους. Στην μνήμη αυτών των αγωνιστών η πολιτεία έχει υποχρέωση να ανταποκριθεί επάξια. Να ελέγξει τυχούσα πλαστότητα  και  να ενεργήσει ανάλογα.

Από την πλευρά του και το ΚΚΕ συνέτεινε με ανάλογο αίτημα και με ανακοίνωσή του προχθές, ζητά την απόκτηση αυτών των φωτογραφιών από το δημόσιο, ώστε να χρησιμοποιηθούν για τον εμπλουτισμό μουσείου, να δοθούν αντίγραφα  στις αντιστασιακές οργανώσεις και στο αρχείο του κόμματός του.

Να υπενθυμήσουμε πως το αίτημα για δημιουργία Μουσείου Εθνικής Αντίστασης έχει προβάλλει από ετών και η Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων, η οποία έχει συμβάλλει στην ίδρυση τοπικών Μουσείων Εθνικής Αντίστασης στους δήμους Πειραιώς, Λάρισας, Τριπόλεως και άλλων Δήμων. Μεταξύ των αδιαφορούντων  δήμων είναι και ο Δήμος Πατρέων, που επί δημαρχίας Φούρα έγινε αποδέκτης πρότασης προσφοράς από την ΕΔΙΑ για την συγκρότηση δημοτικού Μουσείου, με υλικό από το αρχείο της και με όσα άλλα ενθυμήματα και αρχεία υπάρχουν στις οικογένειες, που μπορεί να προσφερθούν έπειτα από κάλεσμα του Δήμου.

Κι ακόμη είναι ανάγκη η υλοποιηση από τον Δήμο Πατρέων του αιτήματος για ανάδειξη σε Μουσείο των χώρων του στρατοπέδου ομήρων της Πάτρας, του Λυμπερόπουλου, εφάμιλλου αυτών του Χαϊδαρίου και της  Θεσσαλονίκης, όπως και η ανέγερση μνημείου αντάξιου της μνήμης των εκτελεσμένων από τους ναζί, στην θέση αυτού που αναγέρθηκε ως προσωρινή λύση, στην θέση Μουρτζούχου, αλλά αποδεικνύει ότι «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού».

Καιρός είναι πια να θέσουμε την ιστορία των αντιστασιακών χρόνων στην προσοχή μας, με την δημιουργία τοπικών Μουσείων, που θα γίνουν τόποι ενημέρωσης για την νέα γενιά, για να μην χαθεί η ιστορία μας και να μην επιτρέψουμε την επιστροφή στο μαύρο παρελθόν της φασιστικής βαρβαρότητας.