«Από το μαγαζί κρατήσαμε την ομορφιά του, την εξωτερική και εσωτερική του δυναμική και, πάνω απ’ όλα, την ψυχή και την ιστορία του»
«Υπάρχουν μαγαζιά που δεν είναι απλώς ένας χώρος. Είναι μνήμες, άνθρωποι και κομμάτια μιας ολόκληρης ζωής» γράφει η απόγονος Ντινα Παπακου.
Το Καφεπαντοπωλείον «Ο Παπάκος», από το 1948, έζησε μέσα από όλες τις πολιτικές, κοινωνικές και ιστορικές αλλαγές του αγροτικού προσφυγικού συνοικισμού του Γηροκομειού και άντεξε στον χρόνο.
Ξεκίνησε από τον παππού μου, πέρασε στον πατέρα μου και από εκεί σε μένα. Για χρόνια προσπάθησα να κρατήσω ζωντανή αυτή την οικογενειακή ιστορία. Όμως οι καιροί άλλαξαν και ήρθε η στιγμή να το εμπιστευτούμε σε επόμενες γενιές.
Απο το μαγαζί κρατήσαμε την ομορφιά του, την εξωτερική και εσωτερική του δυναμική και, πάνω απ’ όλα, την ψυχή και την ιστορία του.
Και δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο χαρούμενοι που το παραδώσαμε σε δύο νέα παιδιά της συνοικίας μας.. Σήμερα το «701» ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο .
Είμαι σίγουρη πως θα το αγαπήσουν και θα το δουλέψουν με μεράκι, αγάπη προοπτικη για το αυριο τοσο για τους ιδιους οσο και για την γειτονιά.
Γιατί η ιστορία δεν τελειώνει.
Αλλάζει χέρια, αλλά συνεχίζεται.
Από τον «Παπάκο» του 1948 στο «701» του σήμερα.
Και εμείς, ως γειτονιά, αξίζει να στηρίξουμε τα νέα αυτά παιδιά και το όνειρό τους» καταλήγει στην ανάρτησή της η Ντίνα Παπάκου, η και πρόεδρος τυ Αγροτικού Προσφυγικού Συλλόγου Γηροκομειού, Παναγία Γηροκομίτισσα.
Σημείωση του Istologiou G. Mosxou:
Για όσους δεν γνώρισαν το ύψωμα του Γηροκομειού, σίγουρα δεν ένοιωσαν την βουκολική φύση του, μέχρι πριν μερικές δεκαετίες.
Το 1948, που στήνεται το καφεπαντοπωλείο από τον ιδρυτή, πρόσφυγα Παπάκο, η περιοχή ήταν γεμάτη δένδρα και ρεματιές που σχημάτιζαν οι βροχοπτώσεις, αρκετά έντονες και πολλές τότε, που η Πάτρα ήταν και είναι ακόμη, η πρώτη πόλη που υποδέχονταν τον όγκο βροχής που ερχόνταν από το Αδριατικό Πέλαγος και στην συνέχεια μέσω Ιονίου κατέληγε στον ουρανό της Πάτρας, για να πέσει και να ποτίσει την γή της και να ευδοκιμήσουν τα αμπέλια στην κοιλάδα που απλώνεται στα πόδια του υψώματος του Ασυρμάτου, όπου υπήρξε η καλλιέργεια του Φώτη Καλόγερα, στο βάθος της συνοικίας των Εβραιομνημάτων, τα οποία αμπέλια ''έπεσαν θύματα'' της διέλευσης της μικρής περιμετρικής της Σαμακιάς. Αλλά και για να γλυκάνουν τον φημισμένο ροδίτη στο ύψωμα του Γηροκομειού, στα αμπέλια του Καράπαπα.
Παραγωγή που κάθε Κυριακη πρωί, μετά την λειτουργία της Μονής Γηροκομειού πουλιόταν από τους πραματευτές μέσα στα καλάθια, όπου ήταν απλωμένα πάνω στην πεζούλα, απέναντι από τον εξωτερικό κούτουλα της Μονής, για να καταλήξουν στο τραπέζι των πιστών.
Τοπόσημο την περιοχής, το καφεπαντοπωλείο Παπάκου, καθώς σφράγισε ακόμη και αυτά τα δρομολόγια της εσωτερικής δημοτικής συγκοινωνίας του ΚΤΕΛ, όταν ερχόνταν η ώρα, ο εισπράκτορας να αναγγείλει «Στάση Παπάκου, φτάσαμε»!
Πριν την στάση, ανεβαίνοντας, στο δεξί μας χέρι, τα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση, μέχρι πριν λίγα χρόνια, στην πρώτη στροφή του δρόμου προς το ύψωμα Γηροκομειού, ήταν το πολυφημισμένο κοσμικό κέντρο του «Βάκρου». Κοσμική ταβέρνα εξοχική, με τους νόστιμους μεζέδες της και τις εύθυμες παρέες της, σε τραπέζια στρωμένα, κάτω από την δροσερή σκιά μουριάς.
Ολή αυτή η περιοχή, όπως και η βορειά πλαγιά, συν το Χαλίλι ήταν χαρά Θεού να την αντικρίζεις, μαγεμένος από τον ήχο κουδουνιών προβάτων. Γιαυτό και προτιμούνταν από τους Πατρινούς που έβγαιναν από την πόλη προς την ύπαιθρο χώρα όπου ήσαν εγκατεστημένες οικογενειακές ταβέρνες.
Και βέβαια δεν κάνουμε λόγο για τις υπερκείμενες οικογενειακές ταβέρνες του Διάκου και του Μαραβέλα, περιμετρικά της Μονής, που από τα χρόια της επανάστασης έγινε θέρετρο μαχών, μετά την μάχη του Σαραβαλίου με αρχηγό τον Κολοκοτρώνη, αλλά και μετά στην ιταλική κατοχή, όπου η μονή εκκενώθηκε για να στρατοπεδεύσουν οι δυνάμεις του Ιταλού στρατηγού Άκια της μεραρχίας Πιεμόντε, ούτε για την μάχη ανταρτών του ΕΛΑΣ κατά των Γερμανών στην ρεματιά του Γηροκομειού μετά του «Βάκρου».
Και τέλος τις πόσες φορές περνούσε, χαράματα με το σκοτάδι, το καμιόνι της 9ης Μεραρχίας κουβαλώντας δεκάδες μελλοθάνατους, καταδικασμένους από το έκτακτο Στρατοδικείο της Πάτρας, για να τους εκτελέσει το απόσπασμα, με το πρώτο φως της ημέρας, στη χαράδρα, στη θέση «Σκοποβολή».
Κι ούτε πόσες φορές ξύπνησαν, αλαφιασμένοι οι κάτοικοι από τον ύπνο τους, υπό τους ήχους των κρότων των ελληνικών τουφεκιών, που σκότωναν Έλληνες αδελφούς! Κομμουνιστές, Δημοκράτες, Σοσιαλιστές, σε μία εποχή που η αξία της ζωής δεν ξεπερνούσε την τιμή μίας σφαίρας!
Σήμερα οι όροι της υπαίθρου άλλαξαν και η ύπαιθρος έγινε πολύβουη μικροπόλη, με την συνδρομή του ΙΧ και την εγκατάλειψη της πεζοπορίας από τους πολίτες. Και όπως λέει στην αρχή του κειμένου η αγαπητή πρόεδρος Ντίνα Παπάκου: «οι καιροί άλλαξαν και ήρθε η στιγμή να εμπιστευτούμε τις επόμενες γενιές».
Κι αυτό συμβαίνει σε κάθε πλευρά της ζωής, παρατηρώντας την από την κοινωνική σκοπιά, την πολιτική εξέλιξη και την οικονομική πορεία της.
Διότι όπως είπε και ο αρχαίος σοφός: «Τα πάντα ρει»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου