Πρέπει να υπερασπιστούμε τη Σύμβαση για Πρόσφυγες

 

Κάντε μια δωρεά

Το κείμενο αποτελεί μέρος άρθρου του Theo James στο περιοδικό Time. © UNHCR     Ιστορία Κατοχής!   Το 1941 διέσχισε το Αιγαίο προς την Τουρκία και από εκεί, μαζί με χιλιάδες άλλους, κατέληξε στη Συρία, όπου βρήκε ασφάλεια στη Δαμασκό!    Το 1941, καθώς οι Ναζί κατέλαβαν την Αθήνα, ο παππούς μου, Νικόλαος Ταπτικλής, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα για να σώσει τη ζωή του. Διέσχισε το Αιγαίο προς την Τουρκία και από εκεί, μαζί με χιλιάδες άλλους, κατέληξε στη Συρία, όπου βρήκε ασφάλεια στη Δαμασκό. Όταν ο πόλεμος τελείωσε, η Ευρώπη ήταν γεμάτη ανθρώπους που είχαν χάσει τα σπίτια, τις οικογένειες και την ασφάλειά τους. Ο παππούς μου επέστρεψε και εργάστηκε στον Οργανισμό Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA), βοηθώντας ανθρώπους που είχαν πληγεί από τον πόλεμο. Ο κόσμος είχε διδαχθεί με βαρύ ανθρώπινο κόστος τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι που διαφεύγουν από τον πόλεμο δεν έχουν πού να βρουν ασφάλεια. Από αυτή την εμπειρία προέκυψε ένα θεμελιώδες δίδαγμα: όσοι τρέπονται σε φυγή για να σώσουν τη ζωή τους πρέπει να μπορούν να βρουν προστασία και να μην εξαναγκάζονται να επιστρέψουν σε μέρη όπου κινδυνεύουν. Αυτή η αρχή αποτέλεσε τον πυρήνα της Σύμβασης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων. Η Σύμβαση όρισε ποιος θεωρείται πρόσφυγας, κατοχύρωσε βασικά δικαιώματα και θέσπισε τις υποχρεώσεις των κρατών απέναντι στους ανθρώπους που αναζητούν προστασία. Περισσότερο όμως από ένα νομικό κείμενο, ήταν μια υπόσχεση ασφάλειας που έχει σώσει εκατομμύρια ζωές τα τελευταία 75 χρόνια. Ωστόσο, τα διδάγματα της ιστορίας κινδυνεύουν να ξεθωριάσουν. Η ξενοφοβία αυξάνεται, η ανθρωπιστική βοήθεια συρρικνώνεται και η διεθνής αλληλεγγύη αποδυναμώνεται. Για άλλη μια φορά, η υπόσχεση της ασφάλειας δοκιμάζεται. Καθώς οι παγκόσμιοι ηγέτες συγκεντρώνονται στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, οφείλουμε να επαναβεβαιώσουμε αυτή την υπόσχεση και να υπερασπιστούμε το σωτήριο έργο ανθρωπιστικών οργανισμών όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Όταν οι πρόσφυγες προστατεύονται, οι κοινότητες γίνονται ισχυρότερες και ο κόσμος γίνεται ασφαλέστερος και πιο ανθρώπινος για όλους. Ο παππούς μου γνώρισε τη γενναιοδωρία των ανθρώπων που του προσέφεραν καταφύγιο, αλλά και τις συνέπειες ενός κόσμου χωρίς διεθνή προστασία. Αν ζούσε σήμερα, θα ύψωνε τη φωνή του για να υπερασπιστεί τη Σύμβαση, την ανθρωπιστική δράση και την ανθρωπιά. Το να γίνει κανείς πρόσφυγας μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Το δικαίωμα να αναζητά κανείς ασφάλεια είναι μια υπόσχεση που δόθηκε για όλους μας. Μια υπόσχεση που πρέπει να προστατεύσουμε και να υπερασπιστούμε.

Με εκτίμηση

Παντελής Χαραλαμπίδης Υπεύθυνος Εξεύρεσης Πόρων Ελλάδας και Κύπρου