Φωκίων Ζαΐμης: Με μια υπογραφή, 1000 θάνατοι!

Ο Φωκίων Ζαΐμης, Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας της ΠΔΕ, με άρθρο του στην εφημερίδα «Ναυτεμπορική» αναφέρεται στην συμφορά που χτύπησε τον φίλο συναθλητή μου Κίμωνα Αποστολόπουλο, του οποίου η κτηνοτροφική μονάδα γαλακτοπαραγωγής υπέστη σοβαρό πλήγμα από την ευλογιά των προβάτων, οδηγούμενη στον αφανισμό χιλίων προβάτων του, ξαφνικά μέσα σε δύο-τρεις ημέρες.

Κι ήταν μία μονάδα στεγασμένη και προσεγμένη από κάθε άποψη, λειτουργούσα σχετικά καινούργια, στην ΒΙΠΕ Αχαΐας, που την διατηρούσε μαζί με τα δύο παιδιά του ο φίλος Κίμωνας. Συντετριμμένος βγήκε στην τηλεφωνική μου κλήση και δεν είχε λόγια να πει για την ζημιά που υπέστη. Το μόνο που είπε ως απάντηση στην συμφορά, όταν τον ρώτησα, τι θα γίνει τώρα; Είπε «το μικρόβιο κυκλοφορεί σον αέρα, ποιος έχει κουράγιο να την ξαναστήσει; Κι αν αύριο συμβεί το ίδιο...;». Στην ανάρτηση του αντιπεριφερεάρχη ΔΕ Φωκίωνα Ζαΐμη, καταγώμενου από την αγροτική περιοχή Κερπινή Καλαβρύτων, αναφέρονται τα παρακάτω: «Χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ένα καλός μου φίλος, πρώην τραπεζικός , ένας αθλητής μαραθωνοδρόμος, ένας άνθρωπος σπάνιας καλλιέργειας και ήθους. Ένας άνθρωπος με όραμα που μετά την αποχώρηση του ως ανώτερο στέλεχος από τον τραπεζικό τομέα επένδυσε με όλες του τις δυνάμεις σε μια πρότυπη φάρμα γάλακτος από πρόβατα, υπόδειγμα για την χώρα και όλη η οικογένεια του εργαζόταν εκεί. «Φωκίωνα…», κόμπιασε η φωνή του, «κολλήσαμε κι εμείς». Παύση. Η φωνή τρεμόπαιζε και αισθάνθηκα η γη να φεύγει από κάτω. «Φωκίωνα…, παρόλα τα μέτρα που έπαιρνα εδώ και μήνες ασφυκτικά και ευλαβικά ένα πρόβατο αρρώστησε, ήρθαν από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας, πήραν δείγματα από αυτό και από ένα ακόμα υγιές, συνεργάστηκα, δεν μπορούσα κι αλλιώς». Κίμωνα του απάντησα, κουράγιο, περίμενε να δούμε τα αποτελέσματα σε κάνα δυο μέρες. Από μέσα μου σαν να τα ήξερα αλλά τι να πω. Επανάληψη του εφιάλτη αυτή τη φορά στον κοντινό μου φίλο, στον μέντορα της κτηνοτροφίας. Ποτέ δεν αντιλαμβάνεσαι ότι μια κρίση είναι σημαντική και επώδυνη αν δεν χτυπήσει εσένα ή τους δικούς σου. Πάντα ο άνθρωπος πιστεύει ότι το κακό δεν θα σε πιάσει, μέχρι να σε πιάσει και κει είναι που όλα αλλάζουν. Εκεί βλέπεις πρόσωπο με πρόσωπο την σκληρή πλευρά της ζωής, την άδικη πραγματικότητα, τον παραλογισμό και την αδυναμία της δήθεν προηγμένης επιστήμης που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μια ζωονόσο αρρώστια, παρά με το θάνατο για να μην εξαπλωθεί. Τι ειρωνεία να έχουμε περάσει μια πανδημία και η πολιτεία να σε πιέζει να εμβολιαστείς αλλά στα ζώα κάνει ακριβώς το αντίθετο. Σταματά την διάδοση με τον θάνατο. Πέρασε το Σαββατοκύριακο και πρωί Δευτέρας με παίρνει κλαίγοντας. Ένας άνθρωπος στα ήντα του και να κλαίει σαν παιδί. «Τα πρόβατά μου…, η καλύτερη φάρμα στην Ελλάδα, γιατί σε μένα; γιατί;». Διευκρινίζω ότι πράγματι η φάρμα του ήταν υποδειγματική σε όλα, τάξη καθαριότητα, τροφές, γάλα ακόμα και κλασσική μουσική για να ηρεμούν και να φχαριστιούνται τα πρόβατα, να ζουν καλά και να αποδίδουν πολύ και καλό γάλα. Ούτε στην Γαλλία δεν υπήρχαν αυτά. Όλα αυτά τέλος με την ζωονόσο ασθένεια της ευλογιάς. Πως κόλλησε; άγνωστο, μια καταστροφή ολική. Με βάση τις οδηγίες της Ε.Ε. πρέπει να θανατωθούν όλα τα ζώα ακόμα και τα υγιή άμεσα. Μια σφαγή χιλίων σχεδόν προβάτων σε 2,3 μέρες! Όσο προλαβαίνουν οι εργάτες να δώσουν την σφαίρα στο κεφάλι των ζώων για να πεθάνουν τουλάχιστον γρήγορα και να μην ταλαιπωρηθούν. Μια σκηνή που δεν περιγράφεται με λόγια ούτε μπορεί κάποιος κανονικός άνθρωπος να την αντέξει. Ακόμα και σκληροτράχηλοι εργάτες αν δεν είναι συνηθισμένοι στο αίμα και σε τόσο δύσκολές και σκληρές στιγμές δεν αντέχουν και λυγίζουν. «Κίμωνα» τον παρακαλώ, «φύγε μην κάθεσαι να το βλέπεις, φύγε, Κουράγιο, πρόσεξε την οικογένεια σου τώρα, θα την ξαναστήσουμε την μονάδα, θα δείξουμε σε όλους ότι δεν θα το βάλουμε κάτω». «Δεν μπορώ να φύγω», μου λέει με λυγμούς, «αυτά τα έχω σαν παιδιά μου». Δεν ξέρω αν θα υπάρξει η οικονομική δυνατότητα, δεν ξέρω που θα οδηγηθούμε με αυτή την αρρώστια αλλά το σημαντικότερο δεν ξέρω αν η οικογένεια του Κίμωνα που φρόντιζε και την φρόντιζαν τα πρόβατα, θα παραμείνει ενωμένη και δυνατή να ξαναπροσπαθήσει. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει η ψυχική δύναμη από τον Κίμωνα και την οικογένεια του, όλη αυτή η πρότυπη για την χώρα μας μονάδα, να ξαναγίνει μετά από τουλάχιστον έξη μήνες που κρατά η καραντίνα, στις εγκαταστάσεις του. Δεν ξέρω πώς; και γιατί; φθάσαμε εκεί, αν υπήρξαν ή όχι λάθη και καθυστερήσεις από την Πολιτεία, αν τα πρωτόκολλα της Ε.Ε. είναι λάθος ή απολύτως απαραίτητα, όμως ένα ξέρω ότι με την υπογραφή μου ως επικεφαλής της πολιτικής προστασίας σε μια έκτακτη ανάγκη έφυγαν 1000 ψυχούλες που ποτέ δεν πείραξαν κανέναν, έδιναν ζωή σε μια περιοχή, γάλα και ευτυχία σε πολλές οικογένειες. Η υπογραφή ήταν στο συνεργείο της περιφέρειας για την σφαγή, απολύμανση, μεταφορά και αποτέφρωση των προβάτων, όλων φυσικά, άρρωστων και μη. Ο θεός θα μας κρίνει τελικά αν πράγματι κάναμε το καθήκον μας, αν πράγματι κάναμε το σωστό, αν πράγματι δεν υπήρχε άλλη λύση. Εγώ θα κάνω τον σταυρό μου και θα ζητώ συγχώρεση από τον Θεό, διότι αυτή θα είναι μια υπογραφή που θα με κατατρέχει στην υπόλοιπή μου ζωή».