Τελευταίο ντεμαράζ για τον λαϊκό δρομέα του ΣΔΥΠ
Σήμερα από τον Ιερό Ναό Αγ. Δημητρίου, στην άνω Πόλη Πάτρας, από φίλους συναθλητές και συγγενείς, στον αθλητή που έκοψε το νήμα του φινίς, υποκύπτοντας στην πάλη με την επάρατο
Στερνό αντίο για τον ογδοντάχρονο Τάσο Λέκκα, τον γνωστό ταπετσέρη της άνω πόλης, που έφυγε χθες από την ζωή, υποκύπτοντας στην επάρατο, με την οποία έδωσε σθεναρή μάχη μέχρι την τελευταία ώρα.
Σήμερα το απόγευμα από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, ετελέσθη η εξόδιος ακολουθία της σορού του αείμνηστου, παρουσία πολυπληθούς αριθμού φίλων, συναθλητών και συγγενών, που τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία.
Ο Τάσος Λέκκας υπήρξε δεινός πεζοπόρος και δρομέας λαϊκών δρόμων ανοχής του Συλλόγου ΔρομέωνΥγείας Πάτρας, ενώ ακόμη επαγγελματικά ήταν καταξιωμένος και λάτρης της φύσης, καθώς τα καλοκαίρια βρισκόταν στο γρέκι του στην Τσαπουρνιά.
Με τον συνδρομέα Τάσο υπήρξαμε συμμαθητές στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Ταμπαχάνων και αδημονούσαμε μόλις καλοκαίριαζε να πάμε για «στήσιμο» με τον άραμπο στο χέρι και το κλουβί με το γαρδέλι του, να τα στήσουμε στην πλαγιά του βουνού, στο βάθος των Εβραιομνημάτων, κοντά σε κάποια από τις πηγές που έρρεαν τότε άφθονες και να πιάσουμε πουλιά στα ξόβεργά μας! Παιδικές αναμνήσεις που δεν σβήνουν. Όπως κι όταν δημοσίευα στην εφημερίδα ΗΜΕΡΑ σε συνέχειες την υπόθεση Μαντζούτσου, που με ρώτησε: «Μωρέ Γιώργο, αυτά που γράφεις γιατί δεν μας τα είπαν ποτέ κάτω στο κόμμα;». Ανεξίκακος ο Τάσος μας και καλός φίλος και τι να του απαντούσα; Προτίμησα την σιωπή. Φίλος του ΚΚΕ ο Τάσος Λέκκας και μαζί μου γνώριζε πως δεν είμαστε στον ίδιο χώρο, αλλά η φιλία πάνω απ' όλα. Δυστυχώς η ιατρική σύσταση, λόγω της εγχείρησης που υπέστην προ ημερών, επιβάλλει την αποφυγή μικροβίων και δεν ήμουν παρών στο στερνό αντίο.
Στερνό κατευόδιο στον αείμνηστο φίλο και μαραθωνοδρόμο αποτελεί η παρακάτω αφιέρωση του επικεφαλής της Λέσχης Δρομέων και Περιπατητών ΦΑΕΘΩΝ Κίμωνα Αποστολόπουλου, που με εκφράζει απόλυτα και που αναρτήθηκε στο facebook:
«Θα μας λείψει ο Τάσος
Σήμερα η οικογένεια και οι φίλοι του θα του δώσουν τον τελευταίο ασπασμό.
Τον Τάσο Λέκκα τον γνώρισα μαθητής ακόμη, στο Γυμνάσιο. Με τον Ανδρέα Μαζαράκη, μετά το τέλος των μαθημάτων, πηγαίναμε στο εργαστήριο επίπλων, κάτω από την πλατεία του Αγίου Γεωργίου, πίσω ακριβώς από την Εκκλησία της Παντανάσσης.
Εκεί, από μικρό παιδί, δούλευε μαζί με τον πατέρα του, μαθαίνοντας την τέχνη του ταπετσέρη.
Τα πειράγματα, οι πλάκες, οι μικρές μας περιπέτειες με τα κορίτσια της εποχής, μου έδωσαν τότε τα πρώτα σημάδια της ελευθερίας και της νεανικής μου ωριμότητας.
Αργότερα οι δρόμοι μας χάθηκαν, όχι όμως για πολύ. Οι σπουδές στην Αθήνα, ο στρατός, τα πρώτα επαγγελματικά βήματα δημιούργησαν αποστάσεις.
Το κενό όμως δεν άργησε να κλείσει.
Όταν ξεκίνησα το τρέξιμο, στον εξωτερικό τότε χώρο του Παμπελοποννησιακού Σταδίου, που ήταν ακόμη αλάνα, νά σου και ο Τάσος στην αφετηρία.
Γίναμε η παρέα του Γιώργου Αντύπα.
Τρέξαμε στον δρόμο της Ολυμπίας, περάσαμε για πρώτη φορά τη Γέφυρα Ρίου–Αντιρρίου, πήγαμε μαζί στον Μαραθώνιο της Ρώμης. Αμέτρητες φορές στο Άγιο Όρος. Και μαζί ανεβήκαμε στην κορυφή του Άθω.
Ήταν από εκείνες τις φιλίες που δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες. Χτίζονται στον δρόμο, στην προσπάθεια, στη σιωπή, στη χαρά της κοινής διαδρομής.
Ο Τάσος αντιμετώπισε το πρόβλημα της υγείας του και το πάλεψε όπως ένας μαραθωνοδρόμος.
Σήμερα έφθασε σε έναν άλλο τερματισμό.
Έκοψε ένα άλλο νήμα.
Φίλε Τάσο, αφήνεις πίσω σου ένα μεγάλο κενό, αλλά και πλούσιες αναμνήσεις από τα παιδικά, τα νεανικά και τα ώριμα χρόνια της ζωής μου.
Θα σε θυμάμαι πάντα στην αφετηρία, στον δρόμο, στο βουνό, στις παρέες μας και σε όλες εκείνες τις στιγμές που έγιναν ζωή.
Καλό ταξίδι, φίλε Τάσο.
Καλό ταξίδι στο φως και στην αιωνιότητα.
Και, όταν φτάσεις εκεί ψηλά,
χαιρετίσματα στον Αντύπα, στον Γιώργο Αυγερινόπουλο και στους φίλους μας που προηγήθηκαν.
Εμείς θα συνεχίσουμε τη διαδρομή.
Με τη μνήμη σας».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου