Σήμερα καίγεται για μια ακόμη φορά η Σκύρος
Επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση για την «αποτελεσματικότητα του μοντέλου διακυβέρνησης»
«Σε φάση συσσωρευμένης πολιτικής πίεσης εισέρχεται το κυβερνητικό επιτελείο, καθώς τα αλλεπάλληλα μέτωπα της καθημερινότητας -από τις φυσικές καταστροφές και την ακρίβεια μέχρι τα μεγάλα έργα υποδομών- επαναφέρουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αποτελεσματικότητα του μοντέλου διακυβέρνησης» με το οποίο πορεύεται η χώρα, κάνοντας τον σταυρό της(!) και ευχόμενη απαλλαγή της, για τα... αξιοθαύμαστα αμαρτήματα της δεξιάς πολιτικής που την χειραγωγεί, αναφέρουν κύκλοι του κόμματος της ΕΛΑΣ.
Αξιοσημείωτο είναι πως οι εμπρηστές δεν κάνουν διακοπή, ούτε την ημέρα της Παναγίας! Aντιμέτωπη με μία ακόμη δασική φωτιά βρίσκεται η Σκύρος, η οποία προκάλεσε την άμεση κινητοποίηση επίγειων δυνάμεων πυρόσβεσης και εναέριων μέσων, ενώ ζητήθηκε να σταλούν ενισχύσεις από την Εύβοια, λόγω του ανεπάρκειας τοπικών μέσων.
Επίσης για άλλη µια χρονιά το κυβερνητικό αφήγηµα περί «ετοιµότητας» κάηκε µαζί µε τα δάση της Αττικής. Το υπουργείο Περιβάλλοντος πανηγυρίζει τώρα για την «ταχύτητα» µε την οποία χαρτογράφησε τις καµένες εκτάσεις. Η ανικανότητα της «Μαξίµου ΑΕ», που εκφράζεται από τους αρίστους του επιτελικού κράτους, να προλάβει την καταστροφή και να προστατεύσει τον δασικό µας πλούτο ξεκινά από το µακρινό 2021. Το εξοργιστικό όµως είναι το οικονοµικό αποτύπωµα αυτής της ανεπάρκειας. Τώρα τρέχουν να διαθέσουν 1,5 δισ. ευρώ για αντιπληµµυρικά έργα και αποκαταστάσεις. Πρόκειται για τεράστια κονδύλια που, αν υπήρχαν σοβαρός σχεδιασµός και πρόληψη, θα µπορούσαν να είχαν κατευθυνθεί στην ελάφρυνση των πολιτών από τον βαρύ ζυγό της υπερφορολόγησης. Η κυβέρνηση αποδεικνύεται πρωταθλήτρια στη διαχείριση της στάχτης, φορτώνοντας το κόστος της ανικανότητάς της στις πλάτες των φορολογουµένων.
Με αφορμή την επικρατούσα κατάσταση κύκλοι της ΕΛΑΣ σημειώνουν τα παρακάτω:
«Απέναντι στις κρίσεις παρατηρείται ένα επαναλαμβανόμενο επικοινωνιακό και πολιτικό μοτίβο. Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, η πρώτη αντίδραση του κρατικού μηχανισμού σπάνια περιλαμβάνει αυτοκριτική. Αντίθετα, εστιάζει στην «επαναπλαισίωση του κινδύνου». Με την προβολή υποθετικών, δυσμενέστερων σεναρίων («τι θα μπορούσε να είχε συμβεί»), επιχειρείται η μετατροπές μιας επιχειρησιακής αστοχίας σε επιτυχημένη αποτροπή μιας μεγαλύτερης καταστροφής.
Το βλέπουμε ολοκάθαρα στην επικοινωνιακή διαχείριση των πυρκαγιών, που ακόμη και σήμερα εορτή της Παναγίας, κατακαίνε την χώρα. Οι εικόνες της καταστροφής είναι αποκαλυπτικές, υπάρχουν ανθρώπινες απώλειες και υπάρχουν τα στοιχεία για πολύτιμους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης που χάθηκαν αντί να κατευθυνθούν σε συγκεκριμένα έργα θωράκισης της Πολιτικής Προστασίας, κι όμως το αφήγημα παραμένει αμετακίνητο.
«Φταίνε πάντα οι άλλοι», «φταίνε τα καιρικά φαινόμενα», «φταίει το παρελθόν» «φταίει ο στρατηγός Άνεμος» κατά τον ανεκδιήγητο υπουργό του πάλαι ποτέ Μητσοτάκη. Και αμέσως μετά, η σκηνική παρουσία συμπληρώνεται με αυτοθαυμασμούς, αυτοσυγχαρητήρια και πανηγυρισμούς για την υποτιθέμενη προετοιμασία και την ετοιμότητα του μηχανισμού.
Πρόκειται για την πλήρη επαναοριοθέτηση των κριτηρίων αξιολόγησης ώστε η αποτυχία να βαφτιστεί «κατόρθωμα» με το χαμήλωμα του πήχη στο ύψος του αστράγαλου για να περνάνε από πάνω και τη μετάθεση της προσοχής από τις επιπτώσεις στις διαδικασίες.
Η επιχειρησιακή ανεπάρκεια μετατρέπεται σε αφορμή για γιορτή. Όπως ακριβώς συνέβη με τους πανηγυρισμούς για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, όταν παραμένει για περισσότερο από έναν χρόνο παγωμένο λόγω των προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας στην Κάσο και όταν ούτε και τώρα παρουσιάζεται χρονοδιάγραμμα της πόντισης σε συντονισμό με την Κυπριακή Δημοκρατία και με ευρωπαϊκές και γαλλικές εγγυήσεις.
Μια εικόνα που συγκρούεται μετωπικά με τη βιωμένη εμπειρία και την κοινή λογική της κοινωνίας δεν μπορεί να κρυφτεί, όπως δήθεν επιχειρήθηκε με τις δήθεν μειώσεις στις τιμές των καυσίμων.
Όταν η μετάθεση ευθυνών σε ακραία καιρικά φαινόμενα ή σε διαχρονικές παθογένειες του παρελθόντος δεν επαρκεί, η κυβερνητική τακτική επιστρατεύει την ακαριαία ανακοίνωση θεσμικών και τεχνοκρατικών παρεμβάσεων.
Πρόκειται για μια στρατηγική που συμπυκνώνεται στη λογική «ένα app για κάθε νόσο». Η άμεση εξαγγελία νέων ψηφιακών εφαρμογών, επιδομάτων ή μεταρρυθμίσεων επιχειρεί να αντικαταστήσει την εικόνα της αδράνειας με εκείνη της μεταρρυθμιστικής ετοιμότητας.
Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η επιστράτευση της εφαρμογής MYAGRO, η οποία παρουσιάστηκε ως ψηφιακή λύση απέναντι στις δομικές αρρυθμίες και τα ζητήματα διαφάνειας που αποκαλύφθηκαν στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Και όταν όλα αυτά καταρρέουν στην πράξη, ενεργοποιείται το τελευταίο καταφύγιο. Η πολιτική όξυνση, ο «αδωνισμός» και η διαρκής, απεγνωσμένη αλλαγή ατζέντας για να ξεχαστεί το προηγούμενο φιάσκο.
Όμως, μετά από επτά χρόνια, η βιομηχανία κοροϊδίας του κ. Μητσοτάκη και οι δικαιολογίες τελείωσαν. Αυτή η απέλπιδα επικοινωνιακή προσπάθεια δεν συνιστά διακυβέρνηση. Είναι μια καθαρή ομολογία αποτυχίας και μια τεχνητή προσπάθεια παράτασης πολιτικού χρόνου από μια κλεψύδρα που έχει ήδη αδειάσει».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου