Για την Αγροδιατροφική παραγωγή της χώρας μας

Απόσπασμα κειμένου του πατρινού επιχειρηματία μονάδας γαλακτοπαραγωγής Κίμωνα Αποστολόπουλου, είναι το παρακάτω, απο το υπο εκδοση βιβλιο «παραγωγική Ελλαδα2030+ Πολιτικές και μέτρα για έναν βιώσιμο, ανθεκτικό και οικονομικά δίκαιο πρωτογενή τομέα»

«Στο πλαίσιο του παραγωγικού μετασχηματισμού Ελλάδα 2030+, κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν θεσμοι, και μετρα που θα συγκροτουν ένα συνεκτικό πλαίσιο πολιτικής που επανατοποθετει τον παραγωγό στο κέντρο της αγροδιατροφικής αλυσίδας, θα θωρακίζουν τη χώρα απέναντι σε κρίσεις και θα διασφαλίζουν ότι η ανάπτυξη θα είναι βιώσιμη, ανθεκτική και κοινωνικά δίκαιη 1.Ιδρυση Παρατηρητήριου Αγροδιατροφικής Αλυσίδας και Ανθεκτικότητας Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη στρατηγική διαδραματίζει η ίδρυση ενός ενιαίου Παρατηρητηρίου Αγροδιατροφικής Αλυσίδας και Ανθεκτικότητας. Στόχος του είναι να διασφαλίζει διαφάνεια στη διαμόρφωση τιμών, να εντοπίζει έγκαιρα αθέμιτες πρακτικές, να προστατεύει το εισόδημα των παραγωγών και να συμβάλλει ουσιαστικά στη διατροφική ασφάλεια και τη δημόσια υγεία. Ο πυλώνας του Παρατηρητηρίου συλλέγει και αναλύει δεδομένα παραγωγής, τιμών και κόστους, παρακολουθεί την αγορά και την αλυσίδα αξίας και υποστηρίζει τη συμβολαιακή γεωργία με διασταυρωμένα στοιχεία. Δημοσιεύει τακτικές εκθέσεις και δείκτες για τα προϊόντα ΠΟΠ, ενισχύοντας την αξιοπιστία τους. Ο πυλώνας Ανθεκτικότητας αναπτύσσει εθνικό σύστημα επιδημιολογικής επιτήρησης, λειτουργεί μηχανισμό έγκαιρης προειδοποίησης και εφαρμόζει μοντέλα πρόβλεψης κινδύνου, αποτρέποντας κρίσεις πριν πλήξουν την παραγωγή. 2. Δημιουργια Ομάδων Παραγωγών: Η ελληνική αγροδιατροφή χαρακτηρίζεται από μια βαθιά δομική ανισορροπία ισχύος. Ο παραγωγός αναλαμβάνει το σύνολο του ρίσκου της κλιματικής κρίσης και του αυξημένου κόστους παραγωγής, ενώ η υπεραξία του προϊόντος ιδιοποιείται από τρίτους, οι οποίοι συχνά βρίσκονται εκτός της παραγωγικής αλυσίδας, οπως μεσάζοντες ,ολιγοψωνιακή δομή της αγοράς. Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος απαιτεί έναν διαφορετικό δρόμο, τη συλλογική οργάνωση των παραγωγών. Στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής βρίσκεται η ίδρυση Τοπικών Αγροδιατροφικών Εταιρειών – Clusters με πλειοψηφική συμμετοχή και στρατηγικό έλεγχο των ίδιων των παραγωγών, στα οποία μπορούν να συμμετέχουν υποστηρικτικά Δήμοι, Περιφέρειες και –εφόσον το επιθυμούν– ιδιώτες επενδυτές. Οι ομάδες αυτές καθορίζουν εκ των προτέρων τιμές, ποσότητες και όρους διάθεσης των προϊόντων, μειώνουν τον παραγωγικό και εισοδηματικό κίνδυνο, περιορίζουν το κόστος μέσω κοινών υποδομών και συνεργειών (synergy effects) και διευκολύνουν την πρόσβαση των παραγωγών σε ρευστότητα, τόσο από την αγορά όσο και από το τραπεζικό σύστημα.

Παράλληλα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την υλοποίηση κοινών επενδυτικών σχεδίων με κοινωνικό και αναπτυξιακό αποτύπωμα. Η στρατηγική αυτή ενεργοποιεί όλους τους κρίσιμους πυλώνες ανταγωνιστικότητας του μοντέλου του Michael Porter οπως: Factor conditions: επενδύσεις στη γνώση, την τεχνολογία, την ψηφιακή οργάνωση και την ενεργειακή αυτονομία, πέρα από τα φυσικά πλεονεκτήματα. Demand conditions: μετατόπιση της αγοράς από την τιμή στην ποιότητα, πιστοποίηση, ιχνηλασιμότητα και ασφάλεια τροφίμων. Related and supporting industries: ανάπτυξη συναφών και υποστηρικτικών κλάδων που πολλαπλασιάζουν την προστιθέμενη αξία. Firm strategy, structure and rivalry: υγιής ανταγωνισμός και βελτίωση στρατηγικής, δομής και απόδοσης των επιχειρήσεων. Στην πράξη, το μοντέλο αυτό μεταβάλλει ριζικά τη λειτουργία της αγοράς από μια σχέση «take it or leave it» σε μια κατάσταση πολλαπλού οφέλους (win–win–win). Στη φέτα, οι κτηνοτρόφοι παύουν να λειτουργούν ως προμηθευτές φθηνής πρώτης ύλης και μετατρέπονται σε συλλογικούς διαχειριστές ενός εθνικού προϊόντος ΠΟΠ, με ουσιαστική συμμετοχή στη μεταποίηση και στον καθορισμό της τελικής τιμής. Στο ελαιόλαδο, η τοπική παραγωγή εγκαταλείπει το χύμα προϊόν και την εξάρτηση από μεσάζοντες και περνά σε επώνυμο, πιστοποιημένο προϊόν, με κοινή στρατηγική ποιότητας, τυποποίησης και εξαγωγών. 3 Συμβολαιακή γεωργία: σταθερό εισόδημα και πρόσβαση στη χρηματοδότηση Η θεσμοθέτηση της συμβολαιακής γεωργίας διασφαλίζει σταθερές τιμές, μειώνει την εισοδηματική αβεβαιότητα και παρέχει πρόσβαση σε χρηματοδότηση χαμηλού κόστους. Στο πλαίσιο των Τοπικών Αγροδιατροφικών Εταιρειών, οι επιχειρήσεις υποχρεούνται να συνάπτουν μακροπρόθεσμα συμβόλαια με τις Ομάδες Παραγωγών, καθορίζοντας τιμές, ποσότητες, ποιοτικά χαρακτηριστικά και όρους πληρωμής. Τα συμβόλαια έχουν πλήρη νομική και οικονομική υπόσταση, αναγνωρίζονται ως τραπεζικά αποδεκτό τεκμήριο μελλοντικών ταμειακών ροών και επιτρέπουν πρόσβαση σε κεφάλαιο κίνησης και επενδυτική χρηματοδότηση χωρίς υποθήκες. Η έγκαιρη χρηματοδότηση μειώνει το κόστος παραγωγής, βελτιώνει την ποιότητα και την αποδοτικότητα και ενισχύει την κοινωνική συνοχή στην ύπαιθρο».