| Ο τηλεφωνικός θάλαμος για τον οποίο γίνεται ο λόγος. |
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, δεν λένε;
Ε, έχουν δίκιο. Πας στο νοσοκομείο του Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα και εκεί που περιμένεις τον ασθενή σου να βγει από το χειρουργείο, απλώς κάθεσαι, το βλέμμα σου χάνεται στο κενό και άθελά σου παρατηρείς τον περιβάλλοντα χώρο.
Και εκεί που έχεις χαθεί σε σκέψεις, παρατηρείς τον τηλεφωνικό θάλαμο της αίθουσας αναμονής, τον οποίο έχουν τοποθετήσει ακριβώς πάνω από τα καθίσματα!
Το ξαναβλέπεις, γιατί δεν το πιστεύεις! Κοιτάζεις επίμονα και αρχίζεις να σκέφτεσαι τη χρησιμότητα και την αιτία αυτής της τρομερής «κατασκευαστικής» έκθεσης…
Και όπως είναι φυσικό καταλήγεις σε κάποια συμπεράσματα, πολλές φορές και με τη μορφή πιθανοτήτων:
- Η θέση του τηλεφώνου εξυπηρετεί νάνους. Ο νάνος ανεβαίνει στην καρέκλα και παίρνει τηλέφωνο!
- Ο θάλαμος δεν υπάρχει. Είναι μια ψευδαίσθηση!
- Οι καρέκλες δεν υπάρχουν! Αν συνεχίσουμε το συλλογισμό θα φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι κι εμείς δεν υπάρχουμε…
- Το να μη βάλεις τις καρέκλες ακριβώς κάτω απ’ το θάλαμο, ή το αντίστροφο, απαιτεί μια υποτυπώδη λογική. Που να σκέφτονται οι αρπακολλατζήδες μάστορες;;;
- Και που να κάτσει να σκεφτεί ο παραλήπτης του έργου ότι κάτι δεν πάει καλά;
- Άλλο συμπέρασμα: Αυτή η ιδιομορφία αποτελεί κόλπο της όποιας διοίκησης του νοσοκομείου, προκειμένου ο συνοδός του ασθενή να μην σκέφτεται τον ασθενή του, αλλά τη μαλακία που αντικρίζει και να του φεύγει ο πόνος…
Εσείς τι λέτε;
__________________
(*) Ο Ηλίας Κυριακόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας και δημοσιογράφος του salos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου