Ομιλία Ντ. Πεταλά στην Παναχαϊκή Συνδιάσκεψη ΣΥΡΙΖΑ

Αγαπητες Συντροφισσες και Συντροφοι.

Πριν ανεβω στο Συνεδριο του Κομματος ενας πολυ καλος συναγωνιστης που ο ΣΥΡΙΖΑ τον εχει βαλει στο ΔΣ Οργανονισμου μου ειπε: «Δεν  αφηνετε , Ντινα την Κυβερνηση να κανει το εργο της και εσεις να κοιταξετε να φτιαξετε το κομμα;».

Μερκελιστές και… Σοϊμπλιστές

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεσία του πραγματοποίησε ένα εξωφρενικό ατόπημα με την επίσκεψη/διαπιστευτήρια  Τσίπρα στον Σόιμπλε. Την ώρα που όλη η Ελλάδα και η Ευρώπη βοούν πως η Γερμανία προσπαθεί να μεταβάλει την ευρωζώνη σε διευρυμένη γερμανική ένωση, μέσα από ένα νέο Zollverein,  ως άμεση συνέχεια της πορείας προς τα Ανατολικά,  μετά την ενοποίησή της, το 1989, και τη στιγμή που στην Ευρώπη θα πρέπει να οργανωθεί η αντίσταση ενάντια στη γερμανοποίηση, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ανοικτά και απροκάλυπτα τη γραμμή της υποταγής.

Μέσα στον ορυμαγδό των βομβών και της λίστας Λαγκάρντ, αυτή η σημαντική κίνηση έμεινε μέχρι σήμερα σχετικά ασχολίαστη και στο απυρόβλητο.  Και όμως, στο υποσυνείδητο των Ελλήνων, πέρασε το μήνυμα πως χωρίς την υποταγή και τα διαπιστευτήρια στη Γερμανία δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε πολιτική προοπτική για την Ελλάδα.

Από παλιότερα είχαμε επισημάνει τα κενά της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των Γερμανών. Το γεγονός για παράδειγμα ότι δεν μετέβαλλε ποτέ σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων ή της φυγάδευσης Χριστοφοράκου και της Ζήμενς, που καταδεικνύουν την κατ’ εξοχήν αποικιακή σχέση της χώρας μας με τη Γερμανία. Δεν έκαναν ποτέ μια κινητοποίηση ενάντια στο παιδομάζωμα, που οργανώνουν οι Γερμανοί από νέους Έλληνες επιστήμονες, και που έχει οδηγήσει ήδη σε μια μαζική μετανάστευση 25.000 ή 30.000 νέων επιστημόνων στη Γερμανία.

Ο Αντώνης Σαμαράς άνοιξε τον δρόμο της αποδοχής των γερμανικών τετελεσμένων και ο ΣΥΡΙΖΑ, δια του προέδρου του, έρχεται να την ολοκληρώσει.

Τα αντεπιχειρήματα που προβάλλουν είναι πως ο Τσίπρας «τα είπε» στον Σόιμπλε, ότι μίλησε για τις γερμανικές επανορθώσεις και τον Χριστοφοράκο, και παρουσίασε την απελπιστική κατάσταση της Ελλάδας. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν τίποτα και είναι για το θεαθήναι  γιατί το αποφασιστικό γεγονός είναι αυτή καθεαυτή η συνάντηση με τον Σόιμπλε,  τη στιγμή που, μέχρι χθες, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσαν μερκελιστές την κυβέρνηση. Αυτοί, ως παρακατιανοί, συναντήθηκαν μόνο με τον Σόιμπλε, συνάντηση που μήνες επεδίωκαν, «γλείφοντας» τον Γερμανό πρέσβη στην Αθήνα για να την επιτύχουν. Θα πρέπει άραγε, στο εξής, να τους αποκαλούμε «Σοϊμπλιστές»;

Και εν τέλει μια τέτοια εξέλιξη, που σηματοδοτεί την είσοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην περίοδο του «ρεαλισμού», δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει μια και αποτελεί συνέπεια τόσο του ιδεολογικού του υποστρώματος όσο και μιας τυχοδιωκτικής πολιτικής τακτικής.

Σε σχέση με το πρώτο, δεν είναι δυνατόν ένα εθνομηδενιστικό και ευρωπαϊστικό ιδεολογικό υπόστρωμα, που αρνείται να κατανοήσει την ελληνική ιδιαιτερότητα και την ημιαποικιακή σχέση της χώρας με τη Δύση, να παραγάγει οτιδήποτε άλλο, εν τέλει. Διότι, όταν δεν κατανοείς ότι η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη δεν είναι παρά μία αμυντική κίνηση του ελληνισμού απέναντι στη νεοθωμανική απειλή, όταν δεν βλέπεις ότι η συγκεκριμένη Ευρώπη είναι η «φραγκική» Ευρώπη, που αποκλείει εν τέλει την ανατολική Ευρώπη και τον ορθόδοξο κόσμο, και, αντίθετα, θεωρείς ότι η Ελλάδα αποτελεί εν τέλει τμήμα της Δύσης, τότε, αργά ή γρήγορα, θα αποδεχτείς και τη λογική της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη!

Όσο για το δεύτερο, έχοντας οικοδομήσει μια πολιτική τακτική θεμελιωμένη στη λογική του ρεσάλτου προς την εξουσία, καθώς, μέσα σε λίγους μήνες, εκτινάχθηκε από το 4% στο 27%, ήταν αναπόφευκτο να οδηγηθεί σε μοιραίους συμβιβασμούς. Διότι, προφανώς, είναι ανέτοιμος (όσο και ο ελληνικός λαός) για μια νέα πολιτική, οικονομική και κοινωνική πορεία για τη χώρα. Μια τέτοια πορεία απαιτεί ένα λαό με συνείδηση των διακυβευμάτων και ένα κόμμα με βαθιές λαϊκές ρίζες, δεμένο με ένα πολύμορφο και ισχυρό λαϊκό κίνημα.  Όταν αυτοί οι όροι δεν συγκεντρώνονται, τότε οδηγείσαι εκ  των πραγμάτων σε δύο πιθανές κατευθύνσεις: Είτε σε μια λογική πραξικοπηματικής κατάληψης της εξουσίας, γεγονός για το οποίο δεν υπάρχουν προϋποθέσεις και ούτε ταιριάζει στην ιδεολογία και τη φύση του ΣΥΡΙΖΑ, είτε επιλέγεις τη λογική της «ρεαλιστικής» προσαρμογής.

Διότι, εφόσον έχεις οικοδομήσει τη λογική σου πάνω στην άμεση και σύντομη κατάληψη της κυβερνητικής  εξουσίας, θα πρέπει να γίνεις αρεστός, ή έστω αποδεκτός,από τις αποικιακές δυνάμεις, ώστε να σε δεχτούν ως πιθανή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Γι’ αυτό, μετά το φύλο συκής της Αργεντινής και της Βραζιλίας, ακολουθεί το κυρίως μενού: ο Σόιμπλε και η επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν αντίθετα δεν υπήρχε μια τέτοια τυχοδιωκτική αντίληψη, ένα λαϊκό πατριωτικό και δημοκρατικό κόμμα θα ασχολούνταν κατ’ εξοχήν με την οικοδόμηση δομών λαϊκής αλληλεγγύης και «αντιεξουσίας», που θα έκαναν δυνατή –μεσοπρόθεσμα και όχι βραχυπρόθεσμα– μια αυθεντική αλλαγή στο καθεστώς. Ο τυχοδιωκτισμός των ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, που αποτελούν την κοινωνική βάση των στελεχών αυτού του κόμματος, μπροστά στην πραγματικότητα, τα οδηγεί πάντοτε στην προσαρμογή. Μήπως εμείς οι παλαιότεροι δεν έχουμε ζήσει το ίδιο σενάριο, και με ευνοϊκότερες συνθήκες, όταν, «από τις 18 σοσιαλισμός» και  το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» του Παπανδρέου, καταλήξαμε στην παπανδρεϊκή και τη σημιτική κλεπτοκρατία; Η  ίδια τυχοδιωκτική λογική παράγει ανάλογα αποτελέσματα και μάλιστα πολύ ταχύτερα, γιατί σήμερα δεν υπάρχουν οι ευνοϊκοί όροι του 1981.

Όλοι κατανοούμε πως, την τελευταία περίοδο, η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας  προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την ένταση γύρω από τα ζητήματα των κατειλημμένων χώρων, τα γκαζάκια και τους πυροβολισμούς προκειμένου να επιβάλει τον ορυμαγδό των μέτρων που έχουν υπαγορεύσει οι δανειστές. Φαίνεται όμως ότι και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τα χρησιμοποιεί για να περάσει πιο εύκολα τη λογική του «ρεαλισμού». Αποκηρύσσει αίφνης τους μέχρι χθες συμμάχους της για να πραγματοποιήσει πολύ πιο ανώδυνα τη μεγάλη στροφή, την οποία εγκαινίασε με το ταξίδι του Τσίπρα, και εν μέρει για να την κάνει να ξεχαστεί.

Δυστυχώς, παρ’ ότι, πολλές φορές μέχρι τώρα, τονίσαμε πως θα ήταν ευχής έργο μια θετική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ προς μια πατριωτική κατεύθυνση, φαίνεται να δρομολογείται μάλλον το αντίστροφο σενάριο, μιας «ρεαλιστικής» προσαρμογής στη γερμανική Ευρώπη.

Και δεν είμαστε γενικά και αόριστα ενάντια σε οποιαδήποτε επαφή με τον «εχθρό».  Είναι προφανές πως, αν μια λαϊκή δημοκρατική παράταξη βρισκόταν πραγματικά στα πρόθυρα της εξουσίας,  τότε θα  έσπευδαν όλοι, φίλοι και εχθροί, να επιδιώξουν την επαφή μαζί της, και, σε αυτή την περίπτωση, κάτι τέτοιο θα ήταν επιτρεπτό ή και επιβεβλημένο. Όταν, αντίθετα, δεν διαθέτεις την ανάλογη λαϊκή στήριξη –και στην πραγματικότητα δεν διαθέτεις καμιά δυνατότητα να κυβερνήσεις, εκτός από τις ονειροφαντασίες και τις ονειρώξεις κάποιων στελεχών– τότε μεταβάλλεσαι ο ίδιος σε «ζητιάνο συναντήσεων», απογοητεύοντας βαθύτατα ένα κόσμο που είχε πιστέψει  σε σένα.

Τέλος,  θα μπούμε στον πειρασμό να εγκαλέσουμε, για πρώτη φορά, φίλους και συντρόφους, με πολλούς από τους οποίους συμπορευτήκαμε για πολλά χρόνια. Και αυτοί, στη λογική ενός άλλου «ρεαλισμού», –τον οποίο μας κατηγορούν ότι δεν διαθέτουμε–, επέλεξαν  τη συμπόρευση ή την προσχώρηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα τους  θυμίσουμε, λοιπόν, πως ανάλογοι ρεαλισμοί είχαν «τσουβαλιάσει», για χρόνια, πάρα πολλούς στο «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ, το οποίο ώδινεν έξοδο από το ΝΑΤΟ και έτεκεν Άκη Τσοχατζόπουλο!

Ευτυχώς ή δυστυχώς, για κάποιους από αυτούς, το πυροτέχνημα ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν θα έχει τη διάρκεια του ΠΑΣΟΚ. Και θα πρέπει πλέον να εγκαταλείψουν τα επιχειρήματα του τύπου «ας συμπορευτούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στην καταστροφή της χώρας», σήμερα τουλάχιστον που η ίδια η ηγεσία του πραγματοποιεί τη μνημονιακή προσαρμογή της. Είναι αντίθετα προφανές πως, όσο δεν υπάρχει, και όσο δεν παλεύουμε για να διαμορφωθεί, ένας αυθεντικός πατριωτικός δημοκρατικός πόλος στη χώρα, τόσο πιο γρήγορα και ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσαρμοστεί στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη της κυρίας Μέρκελ.

15 Ιανουαρίου 2013

"Ριζοσπάστης" και απολύσεις

Θαν. Καρτερός.

Καρτερός Θανάσης

     (http://avgi.gr)

 Θέλει η κυρία να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει. Τη γνωστή άσεμνη παροιμία θυμίζουν πολλά από τα χαιρέκακα ρεπορτάζ και τα ακόμα πιο χαιρέκακα σχόλια στον τύπο και στο Διαδίκτυο με αφορμή επικείμενες απολύσεις από τον "Ριζοσπάστη". Απολύσεις που προαναγγέλλει με το δικό της τρόπο η εφημερίδα του ΚΚΕ, προσπαθώντας να τις εξηγήσει και να τις δικαιολογήσει, ως αποτέλεσμα της κατάστασης που δημιούργησε η κρίση.

Κατ’ αρχήν, μπορεί κάποιος να χαίρεται με απολύσεις; Μπορεί, πώς δεν μπορεί. Με τις συγκεκριμένες απολύσεις πιστεύουν οι σκοπίμως χαιρέκακοι ότι ξεπλένεται μια συγκεκριμένη πολιτική. Άμα, σου λέει, κάνουν απολύσεις ακόμα κι εκείνοι που είναι μετωπικά κατά των απολύσεων, τότε πάει να πει ότι η ανεργία είναι κάτι σαν φυσική καταστροφή. Ούτε φταίει κανείς, ούτε και μπορεί να την αντιμετωπίσει. Άρα διώξτε κόσμο - κι ο "Ριζοσπάστης" το κάνει!

Ξεχνούν βέβαια σκοπίμως ότι κι ο "Ριζοσπάστης" είναι επιχείρηση που λειτουργεί θέλει δεν θέλει μέσα στο σύστημα - άρα τρώει κι αυτός κατάμουτρα τα Μνημόνια. Ξεχνούν επίσης ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε τώρα το ΚΚΕ είναι να συγκεντρώσει πυρά εμφανιζόμενο ως αντεργατικό - άρα για να αναγγέλλει απολύσεις είναι πράγματι σε δύσκολη κατάσταση. Ξεχνούν, τέλος, ότι η εκλογική μείωση του ΚΚΕ είχε επιπτώσεις και στην οικονομική του κατάσταση.

Συνεπώς η χαρά του είδους έχει τον σκοπό της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει και να προβληματιστεί κανείς για μια άσχημη εξέλιξη που έχει επιπτώσεις όχι μόνο σε εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους, ούτε μόνο στο ΚΚΕ, αλλά και σε όσους αντιστέκονται στην πολιτική των Μνημονίων. Άραγε φταίει μόνο η κρίση για τη συρρίκνωση του ΚΚΕ και τη συνεπακόλουθη οικονομική του στενότητα; Φταίει μόνο η κρίση που πολλά μέλη και φίλοι του κόμματος, αφοσιωμένα με τον γνωστό μοναδικό τρόπο σ’ αυτό, δεν αγοράζουν την εφημερίδα του;

Είναι άλλο πράγμα η ειλικρίνεια των εξηγήσεων του Περισσού και άλλο πράγμα η επίρριψη όλης της ευθύνης στον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός κάνει τη δουλειά του - οι αντίπαλοί του; Απολύσεις για οικονομικούς λόγους στον "Ριζοσπάστη" δεν υπήρξαν ποτέ, ακόμα και στις δυσκολότερες συνθήκες. Δεν θα πρέπει λοιπόν, αποκρούοντας τις επιθέσεις, η ηγεσία του ΚΚΕ να ψαχτεί και λιγάκι;

Για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (31.11 - 1, 2.12)

Άποψη από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στο ΣΕΦ. (Φωτογραφία αρχείου).

Του ΓΙΑΝΝΗ ΖΑΡΚΑΔΗ

  (μέλους του ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας)

Πρώτη μου συμμετοχή σε πανελλαδική κομματική διαδικασία (Συνέδριο-Συνδιάσκεψη), από το 1976, όπου άρχισα να συν-ταξιδεύω  με οργανώσεις της αριστεράς. Θεωρώ ότι αυτή τη περίοδο ανοίγεται, για τις νοτιο-ευρωπαϊκές κοινωνίες, ένα παράθυρο, μοναδικής ιστορικής σημασίας, όμοιο μ΄ εκείνα της αναγέννησης και του διαφωτισμού, της αστικής και εργατικής επανάστασης. Οι ανάγκες του ανθρώπου, το άτομο, οι συλλογικότητες, η  ελευθερία και η δημοκρατία παλεύουνε να φωτιστούν και ν΄ ανταμώσουνε με ένα καινούργιο τρόπο.

Αισθάνομαι υποχρεωμένος  στους συντρόφους και στις συντρόφισσες της οργάνωσης Πανεπιστήμιου Πάτρας, να γράψω λίγες γραμμές για τη Συνδιάσκεψη, εκφράζοντας τις αγωνίες μου.

Στα αρνητικά:

1. Ο απαγορευτικά μεγάλος αριθμός συνέδρων (3.500) για αντιπροσωπευτικές-τοποθετήσεις  όσον αφορά, τόσο τις ιδιαίτερες πολιτικές φωνές όσον και τις περιφέρειες και τα αστικά κέντρα της χώρας. Με τέτοιους αριθμούς,  κερδίζεις στην ανθρώπινη όσμωση-έκθεση και  βέβαια στο χειροκρότημα, αλλά χάνεις στην ουσιαστική  δημοκρατία.

2. Ο μικρός διαθέσιμος χρόνος για τοποθετήσεις (12 ώρες) και η παρεμβολή «αριστίδην» τοποθετήσεων, τυχαία σε «ώρες αιχμής», στους ήδη ελάχιστους/ες κληρωμένους/ες συνέδρους (100;).

3. Οι ιδιαίτερα χρονοβόρες διαδικασίες ψηφοφορίας κειμένων και ανάδειξης της μορφής του τελικού ψηφοδελτίου, που οδήγησαν και στη μη συμμετοχή στη ψηφοφορία για ΚΕ απογοητευμένων συνέδρων από μακρινές περιοχές της χώρας.

4. Η εμφανής «μεσσιανική» ατμόσφαιρα σε πολλές εκδηλώσεις/πρακτικές  κατά τη πορεία της Συνδιάσκεψης, που θα έπρεπε τουλάχιστον να ανησυχεί και να σημειώνεται από τους αποδέκτες της (Α. Τσίπρα). Συνοδευόμενη αυτή και από την απαξίωση των μέχρι χτες κεντρικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, και την απουσία στοιχειώδους απολογισμού τους.

5. Η χροιά των τοποθετήσεων παραγόντων του «σοσιαλιστικού χώρου» που θύμιζαν, άλλα σώματα άλλων κομματικών σχηματισμών.

6. Σημαντικά ζητήματα δεν μπήκαν στον βάσανο και δεν πήραν το χρόνο τους, όπως χρέος, ευρώ, βήματα-οδηγοί μιας μελλοντικής αριστερής κυβέρνησης, αλλά και άλλα όπως η σημερινή δημόσια πολιτική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, η «ανάπτυξη», η «ανταγωνιστικότητα», και ακόμη τα «ρεύματα και οι ποσοστώσεις» στην  εσωτερική μας δομή.

Στα θετικά:

1. Ο πολιτικός πλούτος της αριστεράς και των κινημάτων στα τραπεζάκια και στους διαδρόμους του ΣΕΦ, αλλά και στον «αγωνιστικό χώρο».

2. Οι τοποθετήσεις συνέδρων, ιδιαίτερα της επαρχίας γεμάτες αγωνία, φρεσκάδα και αγωνιστικότητα.

3. Ο αποκλεισμός συνέδρων που,  «αριστίδην» και  παρά τις αποφάσεις των αντίστοιχων οργανώσεων, εμφανίστηκαν με κάρτα στη Συνδιάσκεψη (Παπαγιαβής κ.α). Απόφαση, που στο άμεσο μέλλον το μήνυμά της,  θα απασχολήσει ιδιαίτερα τις οργανώσεις ΣΥΡΙΖΑ.

4.    Η πάνδημη; των συνέδρων αποφασιστικότητα για ΣΥΡΙΖΑ ισότητας των μελών, έστω κι αν μεταβατικά επιλέχτηκε, η διαφοροποίηση της «Αριστερής πλατφόρμας», και η σύνθεση κατά 25% χωρίς εκλογή, της νέας ΚΕ του σχήματος.

Υστερόγραφο:

Όμως, όπως  έλεγε κι ένα σημαντικός βιολόγος,   Jean Rostand στα  Carnets d'un biologiste, «οι θεωρίες περνούν, ο βάτραχος μένει!». Άμεση δημοκρατία, αποφασιστικές συνελεύσεις, εναλλαγή-ανακλητότητα και περιορισμένη θητεία, εντολοδόχοι αντιπρόσωποι, παντού και πάντα, σε όλο το οικοδόμημα του ΣΥΡΙΖΑ και των κοινωνικών θεσμών. Αυτό θα είναι το στοίχημα του παρόντος και του μέλλοντος για κοινωνίες απελευθερωτικές και  αντιεξουσιαστικές, όπου το άτομο και η συλλογικότητα  θα είναι ο μόνος κύριος της ζωής και των οραμάτων τους.

___________________

ΥΓ.2 Αλήθεια, μήπως ήρθε ο καιρός να διαμορφωθεί επιτέλους η λίστα μελών ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας ή Πάτρας;