«Ετούτα τα παιδιά φτάνουν από πολύ μακριά, τραβούν πολύ μακριά,
μέρα τη μέρα πέτρα και αίμα, στοχασμός και αγώνας, χέρι με χέρι
με το μυστρί, με το σφυρί, με το μολύβι, με τον ακριβή διαβήτη
να φτιάξουμε καλύτερο τον κόσμο»
Με τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου από το ποίημά του «Τα παιδιά της ΚΝΕ», το οποίο είχε απαγγείλει ο ίδιος ο ποιητής για πρώτη φορά στο 3ο Φεστιβάλ, η ΚΝΕ καλωσόρισε τους εκατοντάδες συντρόφους που είχαν ξεχωριστή συμβολή στην πρώτη 50ετία του Φεστιβάλ, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο θεατράκι.
Στην εκδήλωση συναντήθηκαν όλες οι γενιές της ΚΝΕ που έβαλαν τη σφραγίδα τους ώστε το Φεστιβάλ να ανθίσει και να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο πολιτικό και πολιτιστικό θεσμό της χώρας. Σύντροφοι οικοδόμοι, ηλεκτρολόγοι, μηχανικοί, γραφίστες, καλλιτέχνες από τις Επιτροπές του ΚΣ της ΚΝΕ έδωσαν το «παρών» σε αυτή την ξεχωριστή εκδήλωση.
Στα «πηγαδάκια» που στήνονται πριν και μετά την εκδήλωση οι αναμνήσεις δίνουν και παίρνουν. Οι αφηγήσεις τόσων γενιών της ΚΝΕ φωτίζουν την πορεία του Φεστιβάλ μας, ζωντανεύουν πτυχές αυτής της κόκκινης πολιτείας που στήνεται πεισματικά κάθε Σεπτέμβρη για πάνω από μισό αιώνα έχοντας κατακτήσει με το «σπαθί» της τον χαρακτηρισμό ως το μεγαλύτερο πολιτικό - πολιτιστικό γεγονός στη νεολαία.
Στην εκδήλωση μίλησε ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Θοδωρής Κωτσαντής.
Σύντομο χαιρετισμό απηύθυναν η Εύα Μελά, χαράκτρια, μέλος του Τμήματος Πολιτισμού, που συμμετείχε στην ομάδα που ζωγράφιζε στο χέρι τα γιγαντοπανό του Φεστιβάλ από το 1977 και για περισσότερα από 15 χρόνια, ο Νίκος Καλούτσης, στέλεχος του Κόμματος και υπεύθυνος από την ΚΟΑ για το στήσιμο του Φεστιβάλ από το 1997 έως το 2004, ο Ηλίας Νασίρ, ξυλουργός στο μόνιμο συνεργείο του Φεστιβάλ από το 1999 έως και σήμερα και ο Αντώνης Κωσταδήμας, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και υπεύθυνος του Φεστιβάλ από το 2021 έως και σήμερα.
Ο καθένας από τους παραπάνω συντρόφους με βάση την πείρα και τη χρέωσή του μοιράστηκε πολύτιμες αναμνήσεις για το Φεστιβάλ φωτίζοντας πόση λεπτομέρεια και τεχνογνωσία υπάρχει πίσω από το στήσιμό του. Κοινή κατάληξη όλων είναι ότι το κάθε μέλος του Κόμματος και της ΚΝΕ απ' όποια χρέωση κι αν του είχε ανατεθεί συνέβαλλε και συμβάλλει με τη σκέψη, το μεράκι, με όλες του τις δυνάμεις για να γίνεται το Φεστιβάλ κάθε χρόνο και καλύτερο, για να φτάσει το ανατρεπτικό μήνυμα του Φεστιβάλ σε ακόμα περισσότερους νέους και νέες.
Ψηλώνοντας χρόνο με τον χρόνο το μπόι της ΚΝΕ
«Σφίγγουμε το χέρι σε όλους εσάς που δώσατε το καλύτερο σας εαυτό ψηλώνοντας κάθε χρόνο τις σκαλωσιές της Κεντρικής Σκηνής του Φεστιβάλ για να καρφωθεί ψηλότερα η κόκκινη σημαία του ΚΚΕ, ψηλώνοντας χρόνο με τον χρόνο το μπόι της ΚΝΕ, που έγινε γερή και μαζική Οργάνωση, συμβάλλοντας καθοριστικά στους αγώνες της νεολαίας, στην ανανέωση των γραμμών του ΚΚΕ, στην υπεράσπιση και διάδοση του μαρξισμού - λενινισμού», σημείωσε ο Θ. Κωτσαντής στην ομιλία του, αφού αναφέρθηκε αρχικά στην πορεία του Φεστιβάλ μέσα σε αυτές τις δεκαετίες.
Ο Θ. Κωτσαντής απηύθυνε θερμό καλωσόρισμα σε όλες τις γενιές της Οργάνωσης. Από την πρώτη ηρωική γενιά της ΚΝΕ που ιδρύθηκε μέσα στο σκοτάδι της χούντας με την ιστορική απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και αμέσως μετά την πτώση της χούντας έστησε το πρώτο Φεστιβάλ. Μέχρι τις επόμενες που άπλωσαν το Φεστιβάλ σε κάθε γωνιά της Ελλάδας καθιστώντας το ένα κορυφαίο πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός, σημείο έκφρασης της διεθνιστικής αλληλεγγύης στην πάλη των λαών, σημείο συνάντησης της νεολαίας με την πολιτική πρόταση και την ιστορία του ΚΚΕ, της προοδευτικής τέχνης με τον λαό, των μεγάλων ποιητών, συνθετών και δημιουργών με τους νεότερους καλλιτέχνες.
Ιδιαίτερα θερμό ήταν το χειροκρότημα όταν ο Θ. Κωτσαντής αναφέρθηκε στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που συνέβαλαν ξεχωριστά στην ιστορία του Φεστιβάλ και έχουν φύγει από τη ζωή, «αλλά δεν τους ξεχνάμε. Ανάμεσά τους και οι σύντροφοι Σπύρος Χαλβατζής, Γιάννης Γκρουμπιτσάρης, Θανάσης Γκώγκος, Περικλής Δουραμάνης, Νίκος Ευγενίδης, Γιώργος Ζεϊμπέκης, Γιάννης Θεοδωρίδης, Κώστας Καπερώνης, Γιάννης Κλινάκης, Σταύρος Λίτσας, Γιώργος Μαύρος, Άννα Παλιαράκη, Κώστας Ρόθος, Θανάσης Σεργιώτης, Λίλα Σκαρβέλη, Γιάννης Σκαρπερός, Λάζαρος Σορόπουλος, Γιάννης Παλαβός και πολλοί άλλοι».
Στη συνέχεια της ομιλίας του σημείωσε: «Σήμερα τιμάμε πρώτα απ' όλα τη συλλογικότητα, την εθελοντική προσφορά, τη δύναμη της κομμουνιστικής οργάνωσης και των αρχών λειτουργίας της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας. Τιμάμε όλα τα μέλη και στελέχη της ΚΝΕ που για αυτούς έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος:
"Εσείς που ρίχνεστε στη μάχη δίχως να ζητάτε χωριστά κανέναν έπαινο,
εσείς οι ωραίοι που όλοι μαζί υπογράφετε μ' ένα ρωμέικο παγκόσμιο σφυροδρέπανο".
Έτσι διαπαιδαγωγηθήκατε κι εσείς, έτσι καταμεριστήκατε σε συγκεκριμένα καθήκοντα που επέτρεψαν προσωπικά ταλέντα και ικανότητες να ανθίσουν μέσα στη συλλογική δουλειά της ΚΝΕ, χέρι - χέρι με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που γύριζαν την Αθήνα με την αφίσα, με το εισιτήριο, με το πρόγραμμα και την προκήρυξη, που έψηναν σουβλάκια, που συμμετείχαν στην καθαριότητα, στην περιφρούρηση, στο κουβάλημα, σε όλες τις εργασίες τις τόσο απαραίτητες και σημαντικές για την επιτυχία του Φεστιβάλ.
Το Φεστιβάλ ρίζωσε, αντέχει και ανανεώνεται στον χρόνο γιατί άντεξε και αντέχει το ΚΚΕ
Η ιστορία του Φεστιβάλ δίνει αποστομωτική απάντηση σε όσους πιστεύουν ότι η οργανωμένη ζωή και η συλλογική δράση στέκεται τάχα εμπόδιο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου.
Το Φεστιβάλ δικαιώνει πλήρως τον στίχο του ποιητή του "Οδηγητή", του Κώστα Βάρναλη, πως "την ευτυχιά τη γνώρισα στο δόσιμο χωρίς μιστό, τη λευτεριά στο σκλάβωμα σε κάποιο ιδανικό σωστό".
Γιατί ήταν τα σωστά και τα μεγάλα ιδανικά που ενέπνευσαν κι εσάς να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας για να ανέβει πιο ψηλά η σκαλωσιά του Φεστιβάλ, να γίνει πιο όμορφη και άρτια αισθητικά η κάθε γωνιά του, πιο πλούσιο και εύστοχο το πρόγραμμά του, να 'ναι έτοιμο - πανέτοιμο για να υποδεχτεί τους επισκέπτες του. Έτσι γίνατε κι εσείς καλύτεροι, έτσι γίνεται συλλογικά καλύτερη η ΚΝΕ. Γιατί ο δικός μας εθελοντισμός δεν ήταν ποτέ άχρωμος, χωρίς πυξίδα και σκοπό. Ήταν και θα είναι πάντα κατακόκκινος, ο ανώτερος εθελοντισμός που πηγάζει από την κοινή, από τη συνειδητή πεποίθηση των ομοϊδεατών επαναστατών που παλεύουν οργανωμένα για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει, άλλωστε, κανείς ότι οι ατελείωτες ώρες δουλειάς για το Φεστιβάλ ποτέ δεν αποθάρρυναν την ΚΝΕ, αντίθετα ήταν η αφορμή ώστε πολλοί περισσότεροι να επιλέξουν την οργανωμένη ζωή μέσα από τις γραμμές της;
Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς γιατί κι όταν η ζωή προχωράει και αλλάζει, πολλοί αισθάνονται ακόμη την ίδια εκείνη αγωνία, την ίδια ανυπομονησία που αισθάνθηκαν ως ΚΝίτες και ΚΝίτισσες κάθε Σεπτέμβρη; Το μυαλό τους τρέχει σ' αυτούς που μοιράστηκαν κάποτε την κοινή ευθύνη μιας μικρής "χρέωσης" που κάνει το Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του "Οδηγητή" μεγάλο, ωραίο και συγκλονιστικό. Συχνά αισθάνονται ακόμη και μια γλυκιά λύπη που δεν χρειάζεται να "ξενυχτήσουν" όπως άλλοτε, για να είναι όλα έτοιμα, όλα στην εντέλεια πριν ανοίξουν οι πύλες. Έτσι δεν είναι και τυχαίο που με πολλούς από εσάς δουλεύουμε ακόμη μαζί, πλάι πλάι, γιατί δεν αποχωριστήκατε στην πραγματικότητα ποτέ εκείνη ή την άλλη δουλειά του Φεστιβάλ μας.
Τελικά, το Φεστιβάλ δεν ρίζωσε μέσα στις καρδιές επειδή αντιπροσωπεύει μόνο τα χρόνια της νεανικής ορμής. Ρίζωσε, αντέχει και ανανεώνεται στον χρόνο γιατί άντεξε και αντέχει το ΚΚΕ, γιατί "ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου" και η ΚΝΕ είναι η Οργάνωσή μας.
Η μικρογραφία του μέλλοντος που έγινε θεσμός
Γι' αυτό και συνεχίζει να συνεπαίρνει τόσους νέους και νέες στο ταξίδι του, όπως συνεπήρε και εσάς. Συνεχίζει να συνεπαίρνει τους νέους που κάθε χρόνο μέσα στους διαδρόμους του, τους στολισμένους από τα κόκκινα συνθήματα και τις μελωδίες των τραγουδιών του, παίρνουν την πιο μεγάλη και όμορφη απόφαση της ζωής τους. Την απόφαση να παλέψουν οργανωμένα μέσα από την ΚΝΕ για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά και επιβεβαίωση του Φεστιβάλ, της μικρογραφίας του μέλλοντος που έγινε θεσμός.
Το Φεστιβάλ μας έχει μπει, πλέον, στη δεύτερη πενηνταετία του με το βλέμμα του καρφωμένο μπροστά, στη νέα σοσιαλιστική κοινωνία, με τον ορίζοντα του να φτάνει πολύ μακριά, όσο οι ελπίδες και τα όνειρα της νέας γενιάς που δεν παραδίδεται στην καπιταλιστική σήψη και βαρβαρότητα.
Σ' αυτό τον ορίζοντα όλοι εσείς βάλατε ένα λιθαράκι, μια πινελιά, στήσατε μια σκαλωσιά για να ατενίζουμε πιο μακριά, μαζί με τους χιλιάδες συντρόφους και συντρόφισσες που έστησαν, προετοίμασαν, δούλεψαν και λειτούργησαν το Φεστιβάλ στα 52 πρώτα χρόνια του.
Εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας σας σφίγγουμε το χέρι. Συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε με το Φεστιβάλ ΚΝΕ - "Οδηγητή", το Φεστιβάλ του αγώνα και του Πολιτισμού, το Φεστιβάλ της νιότης του κόσμου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου