Η διαφθορά και τα σκάνδαλα κοστίζουν στην κοινωνία

 

 

Και υπονομεύουν την υγιή επιχειρηματικότητα

Ομιλία Αλέξη Τσίπρα στην εκδήλωση του Κύκλου Νέων Επιχειρηματιών και Επαγγελματιών για την πολιτική της κυβέρνησης

Όμως θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι είναι άλλο πράγμα η υγιής επιχειρηματικότητα και άλλο γενικά η επιχειρηματικότητα και θέλω να μείνω λίγο πάνω σε αυτό. Είναι άλλο πράγμα η επιχειρηματικότητα εκείνη που επενδύει, που παράγει, που καινοτομεί, που σέβεται τους εργαζόμενους και τους και τις υποχρεώσεις της και διεκδικεί τη θέση της στην αγορά με την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών της. Και σε αυτή την επιχειρηματικότητα είμαι και είμαστε απόλυτα φιλικοί, αλλά υπάρχει και μία άλλη επιχειρηματικότητα η οποία διεκδικεί ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μέσα από τη φοροδιαφυγή, την αδιαφάνεια. μέσα από την πρόσβαση στο δημόσιο χρήμα μέσω γνωριμιών και θέλω εξ αρχής να τονίσω ότι με αυτή την επιχειρηματικότητα δεν είμαστε καθόλου φιλικοί και δεν είμαι καθόλου φιλικός.

Τα παραπάνω τόνισε στη Ομιλία του ο προέδρος της ΕΛ.Α.Σ. Αλέξη Τσίπρα κατά την εκδήλωση του Κύκλου Νέων Επιχειρηματιών και Επαγγελματιών.

Αναλυτικά στην ομιλία του τόνισε τα παρακάτω:

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία:

«Να πω κι εγώ ποιος είμαι; … Είμαι Αλέξης Τσίπρας, πρώην πρωθυπουργός, αλλά μυαλό δεν έβαλα και ξαναβρίσκομαι στην πολιτική δραστηριότητα. Παναθηναϊκός, παρόλα αυτά... διότι κανείς δεν είναι τέλειος. Είχα την αίσθηση ακούγοντας το πολύ ωραίο εθιμοτυπικό, όπως μου εξήγησε ο επικεφαλής εδώ του κύκλου να συστήνεται, αλλά ακούγοντας τους περισσότερους να λένε και την ομάδα τους ότι θα μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο σήμερα. Είμαι εδώ όμως για να κουβεντιάσουμε περισσότερο, να ακούσω εσάς, να πω κάποιες σκέψεις όμως εισαγωγικά να μιλήσουμε για την οικονομία, για το επιχειρηματικό περιβάλλον στη χώρα, για τις μεγάλες δυσκολίες και για τις δυνατότητες που υπάρχουν. 

Άκουσα με μεγάλη προσοχή την εισαγωγή που μιλά χωρίς να σπάσει το ποτήρι για την επιχειρηματικότητα και ιδίως για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αυτοαπασχολούμενους και τη σύγκριση με το προλεταριάτο. Δεν ξέρω αν είναι προλεταριάτο, αλλά σίγουρα είναι κόσμος που παράγει. Είναι παραγωγικός, είναι δημιουργικός, είναι κόσμος που προσπαθεί να επιχειρήσει σε αντίξοες συνθήκες. Είναι βέβαιο ότι σπαταλά πάρα πολύ χρόνο, δεν δουλεύει 8 ώρες, δεν υπήρχε οκτάωρο και η απόδοση της δραστηριότητας αυτής δεν είναι καθόλου σίγουρη, άρα λειτουργούν οι περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι σε συνθήκες αβεβαιότητας. 

Κάποιες φορές υπάρχουν αποδόσεις, δεν είναι όμως αυτή θα έλεγε κανείς μια σίγουρη και βέβαιη εκδοχή και θα ήθελα λίγο να κουβεντιάσουμε γιατί συμβαίνει αυτό και επιτρέψτε μου να ξεκινήσω την παρέμβασή μου μιλώντας γενικά αν θέλετε, αλλά και πιο ειδικά αργότερα, για τη σχέση τη δική μου και τη δική μας ως Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη εν γένει, θα έλεγα τη σχέση αυτού που εγώ ονομάζω κυβερνώσα Αριστερά και τη διακρίνω από την Αριστερά που δεν θέλει να κυβερνήσει, αλλά θέλει απλά να διαμαρτύρεται. Δεν είναι κακό αυτό είναι χρήσιμο ίσως στη ζωή και στην πολιτική ζωή, αλλά η Αριστερά που θέλει να αναλάβει ευθύνες δεν μπορεί να είναι εχθρική στην επιχειρηματικότητα.

Όμως θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι είναι άλλο πράγμα η υγιής επιχειρηματικότητα και άλλο γενικά η επιχειρηματικότητα και θέλω να μείνω λίγο πάνω σε αυτό. Είναι άλλο πράγμα η επιχειρηματικότητα εκείνη που επενδύει, που παράγει, που καινοτομεί, που σέβεται τους εργαζόμενους και τους και τις υποχρεώσεις της και διεκδικεί τη θέση της στην αγορά με την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών της. Και σε αυτή την επιχειρηματικότητα είμαι και είμαστε απόλυτα φιλικοί, αλλά υπάρχει και μία άλλη επιχειρηματικότητα η οποία διεκδικεί ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μέσα από τη φοροδιαφυγή, την αδιαφάνεια. μέσα από την πρόσβαση στο δημόσιο χρήμα μέσω γνωριμιών και θέλω εξ αρχής να τονίσω ότι με αυτή την επιχειρηματικότητα δεν είμαστε καθόλου φιλικοί και δεν είμαι καθόλου φιλικός. Και η διάκριση ανάμεσα σε αυτά τα δύο είδη, κατά την άποψή μου, δεν είναι μια ιδεολογική εμμονή. Είναι ο πυρήνας αυτού που ονομάζουμε υγιής ανταγωνισμός. Και μιας και αναφέρομαι στον ανταγωνισμό ως έννοια, επιτρέψτε μου εισαγωγικά επίσης να σας πω ότι το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας σήμερα είναι ότι αυτοί που μας κυβερνούν, στο όνομα της ελευθερίας της αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού, έχουν δημιουργήσει συνθήκες απόλυτης έλλειψης ανταγωνισμού.

Διότι όταν κάποιος έχει να ανταγωνιστεί εντός εισαγωγικών με ένα καρτέλ, πως να ανταγωνιστεί; Όταν αυτή τη στιγμή σχεδόν σε κάθε τομέα της οικονομίας υπάρχουν αυτές οι εναρμονισμένες πρακτικές, υπάρχουν είτε ολιγοπώλια και μονοπώλια. Δεν υπάρχει ελεύθερος ανταγωνισμός. Όταν υπάρχουν αυτή τη στιγμή οι τρεις στις τέσσερις δημόσιες συμβάσεις, για να μιλήσουμε για το δημόσιο χρήμα, τις δημόσιες συμβάσεις, τα δημόσια έργα και τις δημόσιες προμήθειες. Τρεις στις τέσσερις συμβάσεις είναι με απευθείας αναθέσεις ή με κλειστούς διαγωνισμούς, (με προκαθορισμένη εκ των προτέρων έκβαση του διαγωνισμού). Υπάρχει μία νοθευμένη λειτουργία της αγοράς και της οικονομίας. Και αυτό είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που αυτή τη στιγμή έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Άρα λοιπόν, νομίζω ότι η συζήτηση για την επιχειρηματικότητα, που είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, δεν μπορεί να μείνει σε γενικές διακηρύξεις. Οφείλει να πάει και λίγο πιο πέρα από τις γενικές διακηρύξεις και να θέσουμε και να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Ποιες επιχειρήσεις έχουν πραγματική πρόσβαση σε χρηματοδότηση δημόσια, ευρωπαϊκή, Με ποιους όρους λειτουργεί ο ανταγωνισμός, που κατευθύνονται δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι και τελικά ποια παραγωγική αξία δημιουργείται για τη χώρα, που είναι ίσως το πιο κρίσιμο ερώτημα που αφορά και το παραγωγικό μας μοντέλο και τι πρέπει να αλλάξουμε, τι πρέπει να κρατήσουμε. Να πω επίσης, μιας και είναι αντικείμενο συζήτησης, ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες που βλέπουμε να ξεσπάνε το ένα μετά το άλλο διάφορα σκάνδαλα διαφθοράς, ότι το θέμα της διαφθοράς δεν επηρεάζει μονάχα το δημοσιονομικό χώρο ή το δημόσιο ταμείο, επηρεάζει και την επιχειρηματικότητα.

Συνηθίζω να λέω ότι κάθε ευρώ που λείπει από το δημόσιο ταμείο και προς όφελος κάποιου ημετέρου είναι ένα ευρώ που λείπει από το δημόσιο σχολείο, το δημόσιο νοσοκομείο. Δεν είναι μόνο αυτή η εικόνα, υπάρχει και κόστος πολύ συγκεκριμένο στην επιχειρηματικότητα και είναι το κόστος του αθέμιτου ανταγωνισμού. Ένα κόστος που επιβαρύνει όποιους θέλουν να επιχειρήσουν χωρίς να έχουν προσβάσεις στα συστήματα της εξουσίας. Αν πάρουμε για παράδειγμα δύο επιχειρήσεις όπου η μία πληρώνει φόρους, πληρώνει εισφορές και τους εργαζόμενους κανονικά στον ίδιο κλάδο και η δεύτερη αποκρύπτει συστηματικά εισπράξεις και με αυτόν τον τρόπο αποκτά τη δυνατότητα να προσφέρει χαμηλότερες τιμές, να αυξάνει τα κέρδη της και να χρηματοδοτεί την επέκτασή της με χρήματα που όφειλε να έχει αποδώσει στο Δημόσιο, αντιλαμβάνεστε ότι η πρώτη επιχείρηση δεν ανταγωνίζεται και δεν χάνει από μία πιο παραγωγική επιχείρηση. Ανταγωνίζεται τη φοροδιαφυγή, την καταστρατήγηση των κανόνων της δεύτερης επιχείρησης, άρα λοιπόν, με αυτές τις δύο εισαγωγικές παρατηρήσεις ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στον ανταγωνισμό και ότι η διαφθορά έχει κόστος στην επιχειρηματικότητα, θέλω να πω τέσσερις σκέψεις για να δείτε λίγο περισσότερο πως αντιλαμβανόμαστε εμείς και τι προτείνουμε να γίνει, γιατί σημασία δεν έχει να κάνουμε μόνο διαπιστώσεις, αλλά να δούμε και τι προτείνουμε να γίνει για να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα, να αλλάξει αυτή η εικόνα που βιώνουμε. Πρώτα απ' όλα, επιτρέψτε μου να σας πω ότι δεν θέλω να αυτοπροβληθώ ως πως το λένε στο ΝBA ως πρωτοεμφανιζόμενος rookie, έχω διατελέσει 4,5 χρόνια πρωθυπουργός.

Η αλήθεια είναι ότι οι συγκρίσεις δεν είναι δίκαιες, με την έννοια ότι κυβέρνησε και κυβερνήσαμε στις πιο δύσκολες συνθήκες, ίσως από την Μεταπολίτευση και μετά, σε συνθήκες και χρηματοδοτικής ασφυξίας, αλλά και σε συνθήκες άρσης της κυριαρχίας, καθότι η τρόικα ήταν αυτή που καθόριζε πολύ μεγάλο μέρος των δημόσιων πολιτικών στη χώρα για μια οκταετία. Εντούτοις έχουμε δείξει κάποια δείγματα γραφής και θετικά και αρνητικά. Εγώ δεν θέλω να αρνηθώ ότι υπάρχουν και σημεία στα οποία είμαι ανοικτός στην κριτική και θέλω και να συζητήσω μαζί σας. Σε ότι αφορά όμως στο σκέλος της επιχειρηματικότητας, νομίζω ότι ένας αντικειμενικός κριτής της περιόδου 15-19, ιδιαίτερα της περιόδου που μπορέσαμε να αναπτύξουμε ένα βηματισμό, δεν αναφέρομαι στο πρώτο εξάμηνο, αλλά στο πρώτο εξάμηνο υπήρξαν κάποιες παρεμβάσεις ιδιαίτερα θυμάμαι με τις 120 δόσεις, μια προσπάθεια να αρθεί λίγο αυτό το κλίμα της ασφυξίας στην αγορά. Ένας αντικειμενικός παρατηρητής νομίζω ότι θα μας πίστωνε ότι δεν κινηθήκαμε με ιδεοληψίες και με εμμονές και ότι πορευτήκαμε με διαφάνεια στη διαχείριση των υφιστάμενων χρηματοδοτικών εργαλείων και με έγνοια να δημιουργήσουμε νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, παρά τις δύσκολες, εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Θέλω να σας θυμίσω τις προσπάθειες που έγιναν, αν και οι περισσότεροι πιθανόν να τα γνωρίζετε. Σε όι αφορά τα προγράμματα του ΕΣΠΑ, τη συνεργασία μας με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων, το EquiFund ώστε 260 εκατομμύρια ευρώ, με κεφάλαια συμμετοχών και όχι μόνο επιδοτήσεις ή παραδοσιακά δάνεια, να ανοίξουν ένα χρηματοδοτικό δρόμο για νεοφυείς και καινοτόμες επιχειρήσεις.

Να σας θυμίσω το ανοικτό καταπιστευματικό λογαριασμό, το escrow account που έδωσε τη δυνατότητα να μην χρειάζεται εγγύηση για επιχειρήσεις που δεν είχαν δικαιοδοτική δυνατότητα, αλλά από το Ταμείο Παρακαταθηκών να υπάρχει αυτή η εγγύηση για να προχωρήσουν σε προγράμματα ΕΣΠΑ. Να σας θυμίσω, χωρίς να μακρηγορήσω επίσης, μία ίσως πιο σημαντικές μεταρρυθμιστικές τομές στην οικονομία, την ίδρυση, τη δημιουργία της Αναπτυξιακής Τράπεζας. Μετασχηματίζοντας το ΕΤΕΑΝ, όχι για να λειτουργεί με μοναδικό κριτήριο τη μεγιστοποίηση του τραπεζικού κέρδους, αλλά για να αντιμετωπίζει χρηματοδοτικά κενά και να στηρίζει επενδύσεις με συνολική οικονομική και κοινωνική απόδοση. Στον σχεδιασμό της περιλαμβάνονταν και στοχευμένες χρηματοδοτήσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων, εγγυήσεις επιμερισμός κινδύνου, αντικυκλικές παρεμβάσεις, χρηματοδότηση παραγωγικών στόχων, υποστήριξη έργων Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Βέβαια αυτό έγινε προς το τέλος της κυβερνητικής μας θητείας και θυμίζω ότι τότε, το 2018, ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν εξαιρετικά αρνητικός, αν και στην πορεία, και ορθώς έπραξε, αναθεώρησε αυτή την αρχική του τοποθέτηση και αφού πρώτα αμφισβήτησε το εργαλείο, μετά ανακάλυψε ότι η Αναπτυξιακή Τράπεζα μπορεί να είναι ένα εργαλείο μέσα από το οποίο μπορεί να δρομολογηθούν αναπτυξιακές χρηματοδοτήσεις και επενδύσεις και μέσα από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Πάμε όμως τώρα να δούμε ποιο είναι το κρίσιμο θέμα, πριν περάσω σε κάποιες σκέψεις για το πως αντιμετωπίζουμε τη σημερινή πραγματικότητα. Εμείς κυβερνήσαμε σε μία περίοδο όπου η οικονομία ήταν σε τρομακτική κρίση, δεν είχαμε τη δυνατότητα ούτε εμείς ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις, την περίοδο των μνημονιακών χρόνων, να χαράσσουμε δημοσιονομική πολιτική και είχαμε περιορισμένες δυνατότητες σχεδιασμού της αναπτυξιακής μας στρατηγικής.

Τα χρόνια που ακολούθησαν έδωσαν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία στη χώρα και αυτή η ευκαιρία ήταν το Ταμείο Ανάκαμψης. 36 δισεκατομμύρια ευρώ στο σύνολό τους, ένα εργαλείο μέσα από το οποίο θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν σημαντικές υποδομές για να στηρίξουν την ανθεκτικότητα. Μην ξεχνάμε ότι το Ταμείο αυτό ήταν Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας για να δώσουν προοπτική στήριξης της νεοφυούς επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και βεβαίως να δημιουργήσουν βασικές υποδομές που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία και η χώρα, κυρίως όμως να τροφοδοτήσουν τον αναγκαίο κατά την γνώμη μου, μετασχηματισμό του παραγωγικού μοντέλου του παραγωγικού υποδείγματος. Και πιστεύω ότι αυτή ήταν η μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε τα 7 προηγούμενα χρόνια. Ο τρόπος με τον οποίο τα χρήματα αυτά διοχετεύτηκαν στην πραγματική οικονομία, το γνωρίζετε όλοι σας, διευκόλυνε κάποιους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, δεν διευκόλυνε καθόλου όμως τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Η επιχειρηματική δανειοδότηση, ο τρόπος να περάσει το ποσό των χρημάτων που αντιστοιχούσε στο δανεισμό στην πραγματική οικονομία, ήταν οι εμπορικές τράπεζες. Αυτό είχε προβλέψιμη συνέπεια: όσοι διέθεταν ήδη υψηλή πιστοληπτική ικανότητα, εξασφαλίσεις και ώριμα οικονομικά στοιχεία είχαν πολύ ευκολότερη πρόσβαση στα φθηνά δάνεια. Η νέα επιχείρηση όμως η μικρή παραγωγική μονάδα, οι startups δεν είχαν εμπράγματες εξασφαλίσεις και άρα συνέχισαν να βρίσκονται αντιμέτωπες με τα γνωστά φίλτρα με τα πολύ μεγάλα εμπόδια. Τι έγινε λοιπόν με αυτά τα 36 δισεκατομμύρια, για να μην μακρηγορώ; δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στα στοιχεία της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην έκθεσή της για την Ελλάδα τον Ιούνιο του 2026, όπου κατέγραψε ότι η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα είναι μόλις στο 54,6% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και αυτό, κατά την άποψή μου, είναι το πολύ κρίσιμο στοιχείο, διότι η χώρα αντιμετωπίζει, πέραν όλων των άλλων, ένα σοβαρότατο έλλειμμα παραγωγικότητας, το οποίο μετατρέπεται και σε έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Άρα λοιπόν το αφήγημα που λέει ότι η συσσώρευση εγκρίσεων και εκταμιεύσεων κονδυλίων ισοδυναμεί αυτομάτως με ένα επιτυχημένο παραγωγικό μετασχηματισμό δεν ευσταθεί. Και τα κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία επίσης πρέπει να απαντηθούν σε σχέση με το Ταμείο και αυτή τη μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε, είναι ποιο ποσοστό αυτών των χρημάτων κατευθύνθηκαν στις πολύ μικρές και στις νέες επιχειρήσεις; Πόσες επιχειρήσεις απέκτησαν πρόσβαση σε κεφάλαια για πρώτη φορά; Ποια είναι η μεταβολή της παραγωγικότητας στις χρηματοδοτούμενες μονάδες; Πόση εγχώρια προστιθέμενη αξία; Πόσες εξαγωγές; Πόσες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν; πώς κατανεμήθηκαν οι πόροι ανά περιφέρεια και κλάδο;

Σας διαβεβαιώνω ότι οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι εξαιρετικά απογοητευτικές. Το ζητούμενο λοιπόν είναι τώρα τι κάνουμε; Εμείς λοιπόν θεωρούμε ότι υπάρχουν δύο τρόποι για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Ένας τρόπος είναι να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα, να πούμε χάσαμε τη μεγάλη ευκαιρία που ήταν το Ταμείο Ανάκαμψης και τώρα πρέπει να περιμένουμε και να παρακαλάμε να υπάρξει κάποια νέα αντίστοιχη πρωτοβουλία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θα αξιοποιηθεί με καλύτερους όρους. Η δεύτερη εκδοχή είναι αυτή που επιλέξαμε να δημιουργήσουμε μόνοι μας τους όρους εκείνους μέσα από τους οποίους την επόμενη τετραετία, αλλά πιστέψτε με, δεν αρκεί μια τετραετία, θα επιχειρήσουμε να αλλάξουμε το παραγωγικό υπόδειγμα, να στηρίξουμε την πραγματική οικονομία. Κυρίως όμως να στηρίξουμε την υγιή επιχειρηματικότητα με τις αναγκαίες επενδύσεις, αναπτυξιακές επενδύσεις στους τομείς εκείνους που έχουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Και γι αυτό νομίζω μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις, και θέλω να εξηγήσω τι ακριβώς λέμε, του προγράμματος που παρουσιάσαμε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, είναι η πρόταση για το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης.

Το ονομάζουμε Ταμείο Σύγκλισης διότι θέλει να απαντήσει στο υπαρξιακό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, τη διαρκή της απόκλιση από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Τι κάνει το Ταμείο Σύγκλισης; Είναι ένα νέο αναπτυξιακό ταμείο στη θέση του Ταμείου Ανάκαμψης που ήταν μια χαμένη ευκαιρία, με 3 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, δηλαδή 12 δισεκατομμύρια ευρώ την τετραετία, με μια μόχλευση περίπου 1 προς 2. Μιλάμε για 25 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικών επενδύσεων την τετραετία. Και αυτά τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο, η ιδέα είναι πάρα πολύ απλή, 1.5 δις ευρώ από το εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ήδη προγραμματισμένη Δημόσια επενδυτικοί πόροι που θα ανακατευθυνθούν, όχι άρα πρόσθετος δημοσιονομικός χώρος, 500 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο από τη συμμετοχή εγχώριων επιχειρήσεων σε επενδύσεις με ανταποδοτικό χαρακτήρα Και 1 δισεκατομμύριο ευρώ το χρόνο, από την ανακατεύθυνση ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων που σήμερα συνδέονται με την Golden Visa. Σήμερα αυτό το ποσό είναι γύρω στο 1.5 δις το χρόνο που βεβαίως πηγαίνουν στην αγορά ακινήτων.

Εκτιμάμε ότι αυτό το ποσό μπορεί να προσδιοριστεί γύρω στο 1 δισεκατομμύριο ευρώ, αλλά θα συνδεθεί με την συμμετοχή στο νέο αυτό στο εθνικό Ταμείο Σύγκλισης. Και το Ταμείο αυτό δεν σχεδιάζεται ως ένα ακόμη ταμείο επιδοτήσεων. Θα χρηματοδοτεί ώριμα έργα με επαγγελματική διοίκηση όμως, με ανεξάρτητη αξιολόγηση, με δημόσιο έλεγχο, με δημοσιότητα κινδύνων και επανεπένδυση αποδόσεων. Η συμμετοχή του σε κάθε έργο θα συνδέεται με συγκεκριμένο επενδυτικό χρηματοδοτικό σχέδιο και οι προτεραιότητες τις οποίες έχουμε ορίσει, είναι η ενεργειακή παραγωγή και αποθήκευση, η αγροδιατροφική μεταποίηση, οι υποδομές logistics, τα δίκτυα ύδατος και άρδευσης, η προσιτή κατοικία και η κλιματική ανθεκτικότητα.

Δεν αρκεί όμως να χρηματοδοτηθεί μια μεγάλη υποδομή. Χρειάζεται να μετράμε και τις παραγωγικές διασυνδέσεις και πώς οι εγχώριοι προμηθευτές συμμετέχουν, πώς η τεχνολογική γνώση μεταφέρεται; Πόσες μικρότερες εταιρείες αποκτούν νέα αγορά, με σεβασμό στους κανόνες του ανταγωνισμού και των προμηθειών. Για να μην κουράζω, θα πω ότι επίσης έχουμε και μια σειρά από μέτρα που κατά την άποψή μας μπορεί να δημιουργήσουν ανάσα και απάντηση, όχι συνολική απάντηση, αλλά έστω μικρές απαντήσεις, στο μεγάλο ζήτημα του προβλήματος ρευστότητας της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, είναι αυτό που ονομάζουμε δεύτερη ευκαιρία. 120 δόσεις αλλά όχι σαν αυτές που εφαρμόστηκαν τώρα που αφορούν τα παλαιά χρέη και τα νέα χρέη έχει 5,8% επιτόκιο σε αυτά που δημιουργήθηκαν προ του 2024 και αυτά που είναι μετά με 5,8% επιτόκιο, αλλά μία ρύθμιση που αφορά και τις φορολογικές και τις ασφαλιστικές οφειλές, με διαγραφή προστίμων και προσαυξήσεων, που θα επιβραβεύει όμως τη συνέπεια. Και αυτή είναι η δεύτερη ευκαιρία που λέμε και είναι σημαντική.

Μια επιχείρηση που τηρεί τη ρύθμιση, δεν πρέπει να παραμένει οικονομικά αποκλεισμένη. Γι' αυτό συνδέουμε τη συνέπεια με τη φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα που θα πρέπει να έχει όταν κανείς συμμετέχει σε αυτές τις ρυθμίσεις και με θεσμικές παρεμβάσεις για την αποκατάσταση της πιστοληπτικής εικόνας με τους αναγκαίους κανόνες προστασίας των πιστωτών. Επίσης, προβλέπουμε την κατάργηση της προκαταβολής φόρου για τις ατομικές επιχειρήσεις και τη μειώνουμε ουσιαστικά και τμηματικά για τα νομικά πρόσωπα.

Προβλέπουμε την πλήρη κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα, χωρίς γεωγραφικές διακρίσεις και την κατάργηση του τεκμαρτού προσδιορισμού εισοδήματος των αυτοαπασχολούμενων με φορολογική βάση των πραγματικών οικονομικών αποτελεσμάτων και βεβαίως με αποτελεσματικούς ελέγχους.

Προβλέπουμε επίσης την ουσιαστική ελάφρυνση του ενεργειακού κόστους των επιχειρήσεων, που είναι δυσβάσταχτο σήμερα, μέσα από μακροχρόνια συμβόλαια, έξω από τη διακύμανση της αγοράς και έξω από το χρηματιστήριο Ενέργειας, τη δευτερογενή λεγόμενη αγορά, όπως προβλέπει πλέον και προτείνει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με παραγωγούς ΑΠΕ, θα δοθεί εκτιμάμε η δυνατότητα για γρήγορη μείωση των τιμών στο τιμολόγιο ρεύματος έως και 30% σε ετήσια βάση. Και βεβαίως μια άλλη αντίληψη για τα προγράμματα ΕΣΠΑ, όπου δεν θα πρέπει να τα προλαβαίνουν μόνο οι ισχυροί. Το κρίσιμο πρόβλημα είναι ότι μια πρόσκληση μπορεί να είναι τυπικά ανοιχτή σε όλους, αλλά να απαιτεί υψηλή ιδία συμμετοχή. Να απαιτεί προχρηματοδότηση, Να απαιτεί τραπεζικές εξασφαλίσεις και δυσανάλογο διοικητικό κόστος. Το αποτέλεσμα είναι ότι η πρόσβαση εξαρτάται συχνά από την ήδη υπάρχουσα οικονομική ισχύ της επιχείρησης. Αυτό δεν διαμορφώνει δίκαιους κανόνες ανταγωνισμού.

Εμείς επιφυλάσσουμε μια νέα αρχιτεκτονική που προτείνουμε και χωρίζει τα εργαλεία να πραγματική ανάγκη. Ειδική χρηματοδότηση εκκίνησης για προτάσεις εγκατάστασης και εξοπλισμό. Διακριτά εργαλεία καινοτομίας για πρωτότυπα, δοκιμές πιστοποίησης και μεταφορά τεχνολογίας. Προγράμματα μεγέθυνσης με συνδυασμό επιχειρήσεων, εγγυήσεων και συμμετοχικών κεφαλαίων και ειδικές προσκλήσεις για πολύ μικρές επιχειρήσεις με προσιτά όρια επένδυσης.

Επαναφέρουμε τη λογική των αντικειμενικών κριτηρίων και τον ελέγξιμο προθεσμιών με τη δημοσίευση της βαθμολόγησης πριν από την αίτηση σε συγκεκριμένο χρόνο αξιολόγησης, σαφή διαδικασία ένστασης και προβλέψιμες πληρωμές. Κυρίως αυτό που έχουμε στην λογική μας είναι να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο μετράμε το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα δεν θα μετριέται απλώς στο πόσα κονδύλια απορροφήσαμε, αλλά θα μετράμε και το τι άλλαξε στην πραγματική παραγωγή, πόσες επενδύσεις ολοκληρώθηκαν, πόσο αυξήθηκε η παραγωγικότητα, πόσες επιχειρήσεις μπήκαν σε νέες αγορές, ποιες χρηματοδοτήθηκαν για πρώτη φορά, πώς κατανεμήθηκαν, επαναλαμβάνω, οι πόροι σε κλάδους και σε περιφέρειες.

Και αφήνω για τελευταίο κομμάτι των προτάσεών μας, αυτό που αφορά την αναγκαία πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες των επιχειρήσεων και ιδιαίτερα των νέων επιχειρήσεων, λέγοντας ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταγράφει σήμερα, με στοιχεία του 2025, ένα εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό χρήσης τεχνητής νοημοσύνης από τις ελληνικές επιχειρήσεις, 8,9% έναντι σχεδόν 20% στο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Χρειάζεται αξιολόγηση της ανάγκης, αυτοματισμός, καλύτερη διαχείριση αποθεμάτων, αναλυτικά εργαλεία, κυβερνοασφάλεια, εφαρμογές στην παραγωγή. Το πρόγραμμά μας λοιπόν, περιλαμβάνει ένα σχέδιο για την πρόσβαση των μικρών επιχειρήσεων σε δημόσιες υποδομές υπολογιστικής ισχύος και δεδομένων, σε συνεργασία με ερευνητικά κέντρα και χρηματοδότηση πραγματικών εφαρμογών.

Κλείνω λοιπόν αυτήν την εισήγηση λέγοντας σας το εξής: Ξεκίνησα από το στερεότυπο αν είναι ή δεν είναι φιλική η Αριστερά με την επιχειρηματικότητα, προσπαθώντας να αποδομήσω το στερεότυπο ότι δεν θέλουμε την επιχειρηματικότητα, την θεωρούμε αναγκαία, αλλά θεωρούμε αναγκαίο να στηρίξουμε τον πραγματικά ελεύθερο ανταγωνισμό και την υγιή επιχειρηματικότητα. Και τέλος, θέλω να κρατήσετε την εκτίμηση ότι η αναπτυξιακή πολιτική πρέπει να αξιολογείται για την παραγωγικότητα που αυξάνει, για τις αγορές που ανοίγει, για την καινοτομία που χρηματοδοτεί και τις δυνατότητες που δημιουργεί για τις επιχειρήσεις η πλειοψηφία των οποίων σήμερα αποκλείονται, δυστυχώς. Άρα το πραγματικό μέτρο μιας κυβέρνησης δεν είναι πόσα δισεκατομμύρια ανακοίνωσε, είναι πόση παραγωγική δύναμη άφησε πίσω της. Αυτό είναι το κρίσιμο.

Έχω την αίσθηση ότι μακρηγόρησα, αλλά θεώρησα σκόπιμο να αναφερθώ σε αυτές τις βασικές θέσεις για να υπάρξει έτσι μια εικόνα του τι ακριβώς προτείνουμε για τους βασικούς άξονες των προτάσεών μας, που μπορούν, κατά την άποψή μου, να δημιουργήσουν την προοπτική μιας πρόσβασης, μάλλον μετάβασης σε ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο με κανόνες ισονομίας που θα δημιουργούν συνθήκες συμπεριληπτικότητας για όλες τις επιχειρήσεις και κυρίως συνθήκες ισονομίας για την επιχείρηση που θέλει να κερδίσει. Όχι μέσω της γνωριμίας ή μέσω της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, αλλά θέλει να κερδίσει μέσα από τη γνώση, μέσα από την εφευρετικότητα, μέσα από την δημιουργικότητα και μέσα από την εργασία.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά χρήζουν χειροκροτήματος, αλλά μπορούν να ανοίξουν όμως έναν διάλογο και έναν προβληματισμό. Σας ευχαριστώ».