Μαζί με τη Μουριά χάθηκε μια ακόμα ανάσα στα Εξάρχεια

Τα τοπόσημα δεν έχουν πια χώρο στην Αθήνα των φθηνά ανακαινισμένων, βαμμένων ποντίκι κτιρίων με το κουτί με τους κωδικούς δίπλα από την γυάλινη πόρτα της εισόδου. Οι τοίχοι τους δεν σου ψιθυρίζουν πράγματα, δεν είναι ντυμένοι με ιστορία Είναι ίδιοι με αυτούς  του Airbnb που χρυσοπλήρωσες φέτος το καλοκαίρι.

 

 

Αυτό είναι που χάνεται όταν κλείνουν τέτοια μαγαζιά

Αυτό πενθούμε. Έναν χώρο για αυτό το “μαζί”. Έναν χώρο φιλόξενο για την παρέα, όχι για τις χρεωστικές μας κάρτες. Έναν χώρο σπιτίσιο εκτός σπιτιού

 

Πηγή: Βαρβάρα Μανταίου, από το rosa.gr

• Το ιστορικό καφενείο των Εξαρχείων «Μουριά» έκλεισε βράδυ Σαββάτου 31/10, καθώς ο ιδιοκτήτης δεν ανανέωσε το συμβόλαιο, παρά τις χιλιάδες υπογραφές υπέρ της συνέχειας.
• Δεκάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στη γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου παρά το ψιλόβροχο για να αποχαιρετήσουν τον χώρο.
• Η βραδιά περιελάμβανε αποχαιρετισμό με ρεμπέτικη μουσική και χαρακτηριστικά στοιχεία μνημόσυνου-γιορτής από τους θαμώνες και φίλους του καφενείου.
• Το άρθρο συνδέει το κλείσιμο με ευρύτερες αλλαγές στην πόλη (gentrification, τουριστικοποίηση) και την αντικατάσταση παραδοσιακών τόπων συνάντησης από επιχειρήσεις με οικονομικό προσανατολισμό.
• Επισημαίνεται ότι η «Μουριά» υπήρξε σημείο συνάντησης κατοίκων, ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων, και ότι το κλείσιμό της αφήνει κενό ως χώρος σύναξης και κοινωνικής επαφής.

Εκατόν έντεκα χρόνια ζωντανής ιστορίας έγιναν παρελθόν το βράδυ του Σαββάτου 31/10. Το ιστορικό καφενείο των Εξαρχείων, η “Μουριά” κατέβασε ρολά, επειδή ο ιδιοκτήτης δεν ανανέωσε το συμβόλαιο, παρά τις χιλιάδες υπογραφές που συγκεντρώθηκαν ζητώντας το αντίθετο.

Στην γωνία της Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου, δεκάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν παρά το ψιλόβροχο, να αποχαιρετίσουν το αγαπημένο τους στέκι που το γράπωσε η αδηφάγα η αγορά.

Η βραδιά εξελίχθηκε σε μνημόσυνο μετά ρεμπέτικης μουσικής. Όχι τυπικό δηλαδή. Από εκείνα που ακόμα και τον θάνατο τον γλεντάς, σαν να ναι και η δική σου τελευταία μέρα στον μάταιο τούτο κόσμο.Τα τοπόσημα δεν έχουν πια χώρο στην Αθήνα των φθηνά ανακαινισμένων, βαμμένων ποντίκι κτιρίων με το κουτί με τους κωδικούς δίπλα από την γυάλινη πόρτα της εισόδου. Στην Αθήνα όπου η μόνη εντοπιότητα που έχει αξία είναι το ελληνικό ελαιόλαδο στον κατάλογο του μπραντσάδικου. Αυτό που σου στάζουν πάνω από το ντοματίνι που συνοδεύει το σάντουιτς σου για να δικαιολογήσουν την χρέωση των 10 ευρώ.Ναι, τα κτίρια αλλάζουν χέρια στην πάροδο του χρόνου, αλλάζουν μορφή, χρήση, χάνουν θαμώνες, αποκτούν νέους. Άλλωστε δεν είναι τα κτίρια με τα οποία είμαστε δεμένοι, αλλά οι άνθρωποι και οι στιγμές που περάσαμε μαζί εκεί.

Που θα σκορπίσουν τώρα οι θαμώνες της Μουριάς; Άνθρωποι της γειτονιάς, άνθρωποι των τεχνών, των γραμμάτων, κάποιοι από τους τελευταίους διανοούμενους της χώρας. Άνθρωποι που δεν χρειάζονται το AI για να σκεφτούν και να εκφραστούν. Συναντούσες τέτοιους ανθρώπους στη Μουριά. Τυχερός να καθόσουν μαζί τους.

Την πενθήσανε και την γλεντήσανε  την Μουριά οι άνθρωποί της. Όχι μόνο το υπεραιωνόβιο καφενείο της Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου, αλλά μία από τις τελευταίες ανάσες μιας πνιγμένης, χαμένης στην τουριστικοποίηση, πόλης.