Ανέκδοτο από την Πατρινή ποιήτρια Μαρία Ρουμελιώτη

ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ 

 

Πάνω στης μνήμης τον καμβά με της ψυχής τις χρώσεις,

απλώνω γοργοπινελιές, γράφοντας τη ζωή‧

το τσέλο παίζω της καρδιάς, σε χίλιες αποχρώσεις,

κρατώντας για το τέλος μου τις ρίμες της στιγμής!

 

Τ’ αποκαΐδια της ζωής, θέρμη κρατούν κοντά μου,

με ένα αχνό χαμόγελο, σκεπάζουν την πληγή‧

μαύρα διαμάντια, ακριβά, κοσμούν τα βάσανά μου˙

σαν συνεπαίρνει το μυαλό, της Κίρκης το φιλί.

 

Χειμώνες φεύγουν κι έρχονται, Άνοιξης χελιδόνια‧

Πάλλεται η Γης....Ανθοφορεί! Τη θάλασσα αγρικεί

Παλάτια χρίζει... Ιδανικά με των δακρίων το σώμα,

όταν η οργή και η θύελλα πάει να ξεκουραστεί.

 

Αχ, πως ημερώνουν οι στιγμές, η νιότη σαν τελειώνει!

Πως στρώνει η αγάπη το χαλί, για ν’ αποκοιμηθώ!...

Λευκό σεντόνι, στο κορμί, η ανάσα σου απλώνει‧

Ουράνιο τόξο στη βροχή… σαν πάω ν’ αναπαυτώ!...

 

Γράφτηκε, 23 Απριλίου 2012

(Ανέκδοτο ποίημα)

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

BEFORE THE END by Maria Kolovou Roumelioti

 

On the canvas of memory with the colors of the soul,

I spread swift strokes, writing life‧

I play the cello of the heart, in a thousand shades,

keeping for my end the rhymes of the moment!

 

The ashes of life, they keep warmth close to me,

with a faint smile, they cover the wound‧

black diamonds, expensive, they write my sufferings;

as if Circe's kiss takes over my mind.

 

Winters leave and come, Spring's swallows‧

the Earth, with us blooms and the sea calms‧

they build ideal palaces with the body of tears,

when the rage and the storm go to rest! 

 

Ah, how the moments fade, when youth seems to end!

How love spreads the carpet, so that I may fall asleep!...

like White sheet on my body, your breath is spreaded‧

like a Rainbow in the rain… as I go to rest!....

 

Written, April 23, 2012

(Unpublished poem)