ΕΛΕΓΕΙΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΞΥΠΟΛΗΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΥ
Του έκλεψαν τα παπούτσια, όχι όμως την ψυχή!
Ο Παναγιώτης Μπούμης και οι 70 μαραθώνιοι μιας ζωής. Από τον δρομέα με την αρχαία πανοπλία στον Πατρινό μαραθωνοδρόμο που έτρεξε χωρίς αθλητικά παπούτσια!
Του Κίμωνα Αποστολόπουλου
Επικεφαλής της λέσχης ΦΑΕΘΩΝ
Υπάρχουν άνθρωποι που ξεχωρίζουν στους μαραθωνίους για τις επιδόσεις τους. Άλλοι για την εμφάνισή τους. Και κάποιοι που μένουν αξέχαστοι όχι μόνο για όσα πέτυχαν, αλλά κυρίως για όσα μας δίδαξαν με τη στάση ζωής τους.
Φέτος, στον μαραθώνιο, ξεχώρισε η παρουσία ενός δρομέα Μαραθωνοδρόμου που φορώντας αρχαία πολεμική πανοπλία, αναβίωσε συμβολικά τη μορφή του αγγελιοφόρου που, σύμφωνα με την παράδοση, μετέφερε στην Αθήνα το μήνυμα της νίκης: «Νενικήκαμεν». Ένας σύγχρονος Φειδιππίδης, που έφερε στον σημερινό αγώνα τη μνήμη και τον συμβολισμό της ιστορικής εκείνης διαδρομής.
Η εικόνα του μού έφερε στη μνήμη έναν δικό μας άνθρωπο. Έναν Πατρινό μαραθωνοδρόμο, τον Παναγιώτη Μπούμη, που κάποτε αναγκάστηκε να τρέξει έναν αυθεντικό μαραθώνιο με τα πολιτικά του παπούτσια, επειδή του είχαν κλέψει τα αθλητικά του!
Ο ένας αναβίωσε συμβολικά τον αρχαίο αγγελιοφόρο με την πανοπλία. Ο άλλος βρέθηκε στον μαραθώνιο χωρίς τα αθλητικά του παπούτσια, αλλά δεν εγκατέλειψε. Δύο διαφορετικές εικόνες, δύο διαφορετικές ιστορίες, αλλά μια κοινή αλήθεια: δεν είναι ο εξοπλισμός που κάνει τον μαραθωνοδρόμο. Είναι η ψυχή, η επιμονή και η θέληση να συνεχίσεις.
Από τον Αχιλλέα Πατρών στους συλλόγους δρομέων
Ο Παναγιώτης Μπούμης υπήρξε άνθρωπος του αθλητισμού και της συλλογικής προσπάθειας. Ήταν μέλος της Λέσχης Φαέθων, του Συλλόγου Δρομέων Πάτρας, αλλά και του πατρινού συλλόγου «Φειδιππίδης».
Στα νεανικά του χρόνια, πριν μεταναστεύσει στον Καναδά, ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο και αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας στον τότε Αχιλλέα Πατρών.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 1970, ήταν υπέρβαρος και καπνιστής. Κανείς ίσως δεν θα μπορούσε τότε να φανταστεί ότι αυτός ο άνθρωπος θα εξελισσόταν σε έναν ακούραστο δρομέα μεγάλων αποστάσεων.
Ξεκίνησε να τρέχει στην Πλαζ της Πάτρας. Οι περαστικοί τον κοιτούσαν παράξενα. Εκείνος, όμως, είχε βρει τον δικό του δρόμο. Είχε ανακαλύψει τη χαρά της άσκησης και είχε υιοθετήσει ένα σύνθημα που έγινε η φιλοσοφία της ζωής του:
«Τρέχεις για να είσαι καλά, είσαι καλά όταν τρέχεις».
Δεν ήταν μια απλή φράση. Ήταν καθημερινή επιλογή, συνέπεια και τρόπος ζωής. Για δεκαετίες συνέχισε να τρέχει, να προπονείται και να συμμετέχει σε αγώνες.
Στα 78 του χρόνια γυμναζόταν καθημερινά επί δύο ώρες. Όπως ο ίδιος είχε μεταφέρει, οι γιατροί του αναγνώριζαν μια φυσική κατάσταση που θύμιζε μικρό παιδί.
Εβδομήντα μαραθώνιοι – μια ζωή γεμάτη αγώνες
Πίσω από τον αριθμό 70 κρύβονται αμέτρητες ώρες προπόνησης, δυσκολίες, τραυματισμοί, ταξίδια και προσωπικές υπερβάσεις. Κρύβεται ένας άνθρωπος που δεν αντιμετώπιζε το τρέξιμο ως μια απλή αθλητική δραστηριότητα, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του.
Ανάμεσα στις σημαντικές στιγμές της διαδρομής του ήταν και η συμμετοχή του στον Μαραθώνιο Ειρήνης «Γρηγόρης Λαμπράκης» το 2001, όπου συγκαταλεγόταν στους 50 χιλ. δρομείς που συμμετείχαν. Ένας ακόμη αγώνας στη μακρά διαδρομή ενός ανθρώπου που είχε κάνει το τρέξιμο τρόπο ζωής.
Αθήνα 2016: Ο μαραθώνιος με τα πολιτικά παπούτσια
Υπάρχει, όμως, ένας μαραθώνιος που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Όχι για τον χρόνο ή την επίδοση, αλλά για όσα συνέβησαν και για το μάθημα ανθρωπιάς που μου άφησε.
Ήταν ο 34ος Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, το 2016. Ο Παναγιώτης ήταν τότε 77 ετών και ετοιμαζόταν να τρέξει τον 69ο μαραθώνιό του.
Λίγο πριν από τον αγώνα, του έκλεψαν τον αθλητικό σάκο, μαζί με τα προσωπικά του αντικείμενα και τα αθλητικά του παπούτσια.
Οι φίλοι του κινητοποιήθηκαν αμέσως. Βρέθηκαν μπλούζα, σορτσάκι, κάλτσες και καπέλο. Έλειπαν, όμως, τα παπούτσια. Ήταν Σάββατο βράδυ, στην περιοχή του Ματιού και του Μαραθώνα, και τα καταστήματα ήταν κλειστά.
Τότε τον παρότρυνα να μη χάσει τη συμμετοχή του εξαιτίας αυτής της ατυχίας. Του πρότεινα να φορέσει τα πολιτικά του παπούτσια, να ξεκινήσει τον αγώνα και να τρέξει όσα χιλιόμετρα μπορούσε και άντεχε.
Δεν του ζήτησα να αποδείξει τίποτα. Του είπα, ουσιαστικά, να μη στερηθεί τη χαρά της συμμετοχής.
Και ο Παναγιώτης δέχθηκε.
«Θα τρέξω με τα πολιτικά μου παπούτσια».
Έτσι ξεκίνησε στις 9 το πρωί. Με τα καθημερινά του παπούτσια, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, αλλά με την ίδια αποφασιστικότητα που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή.
Στο 18ο χιλιόμετρο: Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω
Όταν τον πλησίασα στο 18ο χιλιόμετρο, η εικόνα του ήταν συγκλονιστική.
Τα πόδια του είχαν πληγιάσει. Είχε φουσκάλες, αίματα, έντονους πόνους και κράμπες. Δυσκολευόταν να περπατήσει. Κατευθυνόταν προς τα βαν που μετέφεραν τους δρομείς που εγκατέλειπαν, αποφασισμένος πλέον να επιβιβαστεί και να επιστρέψει.
Ήταν κυριολεκτικά ένα βήμα πριν ανέβει στο λεωφορείο της επιστροφής.
Τον πλησίασα και του φώναξα:
«Μην πέσεις, Παναγιώτη!»
Δεν ήθελα να τον δω να εγκαταλείπει. Όχι επειδή έπρεπε οπωσδήποτε να τερματίσει, αλλά επειδή ήξερα πόσο αγαπούσε αυτό που έκανε και πόσο σημαντική ήταν για εκείνον η συμμετοχή.
Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι έπρεπε να κάνω κάτι.
Σε κοντινή απόσταση υπήρχε ένα μικρό κατάστημα που πουλούσε ψιλικά είδη. Μπήκα μέσα και ζήτησα ένα Depon.
«Δεν έχουμε», μου απάντησαν.
Τους παρακάλεσα. Τους εξήγησα ότι δεν ήθελα ο Παναγιώτης να εγκαταλείψει, ότι ήταν ένας ηλικιωμένος δρομέας που είχε καταπονηθεί και ότι προσπαθούσα να τον βοηθήσω να συνεχίσει.
Τότε συνέβη κάτι απλό, αλλά βαθιά ανθρώπινο. Μια γυναίκα που βρισκόταν εκεί έβγαλε από την τσάντα της ένα Depon και μου το έδωσε.
Πήρα το χάπι και γύρισα αμέσως πίσω.
Ο Παναγιώτης ήταν ακόμη εκεί, με το ένα πόδι έτοιμο να ανέβει στο λεωφορείο της επιστροφής.
Του έδωσα το Depon, με την ελπίδα —και ίσως με την ψευδαίσθηση— ότι θα υποχωρούσαν οι πόνοι και θα μπορούσε να συνεχίσει. Δεν ήταν φυσικά αυτό που θα θεράπευε τα πληγωμένα πόδια του. Ήταν, όμως, μια μικρή πράξη φροντίδας, μια αφορμή να μην εγκαταλείψει εκείνη τη στιγμή.
Και τελικά, αυτό ήταν αρκετό για να συνεχίσει.
Ο Παναγιώτης δεν ανέβηκε στο λεωφορείο. Συνέχισε τον αγώνα του και ολοκλήρωσε τον μαραθώνιο!
Στη συνέχεια, τέσσερις φίλοι — η Κατερίνα Μεντη, ο Νίκος Κατσαΐτης, ο Παναγιώτης κι εγώ— τερματίσαμε μαζί, αγκαλιασμένοι.
Για μένα, εκείνος ο τερματισμός παραμένει μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχω ζήσει στον μαζικό αθλητισμό.
Δεν είχε σημασία ο χρόνος. Δεν είχε σημασία η επίδοση. Δεν είχε σημασία ότι ο Παναγιώτης δεν φορούσε τα αθλητικά του παπούτσια.
Σημασία είχε ότι δεν εγκατέλειψε. Ότι μια παρότρυνση, μια μικρή ανθρώπινη κίνηση και η αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων που μοιράζονται την ίδια διαδρομή έγιναν η δύναμη για να συνεχίσει.
Εκείνη την ημέρα δεν τερμάτισε μόνο ένας μαραθωνοδρόμος. Τερμάτισαν η φιλία, η ανθρωπιά και η επιμονή.
Οι φιλίες που μένουν στον χρόνο
Ο Παναγιώτης δεν ήταν μόνο οι μαραθώνιοι που έτρεξε. Ήταν και οι άνθρωποι που γνώρισε, οι φιλίες που δημιούργησε και οι στιγμές που μοιράστηκε.
Σε μια φωτογραφία τον βλέπουμε μαζί με τον αείμνηστο Φάνη Τσιμικάτο, να κρατούν τις τσάπες τους. Ο Γιώργος Αντύπας δεν βρίσκεται στο κάδρο, γιατί εκείνος είναι που τραβά τη φωτογραφία.
Μια απλή φωτογραφία, γεμάτη όμως αναμνήσεις. Γιατί ο μαζικός αθλητισμός δεν είναι μόνο οι αγώνες, οι χρόνοι και οι τερματισμοί. Είναι οι παρέες, οι φιλίες, οι κοινές διαδρομές και οι άνθρωποι που αφήνουν το αποτύπωμά τους.
Η παρουσία του στη Λέσχη Φαέθων, στον Σύλλογο Δρομέων Υγείας Πάτρας και στον πατρινό σύλλογο «Φειδιππίδης-Μαραθωνοδρομοι» αποτυπώνει αυτήν ακριβώς τη σχέση του με το δρομικό κίνημα της πόλης. Δεν ήταν ένας άνθρωπος που έτρεχε μόνος του. Ήταν μέρος μιας μεγάλης αθλητικής οικογένειας, που μοιραζόταν τις ίδιες αξίες: την προσπάθεια, τη συμμετοχή, τη συντροφικότητα και την αγάπη για τον αθλητισμό.
Οι σύλλογοι της Πάτρας έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στον μαζικό αθλητισμό. Μια ιστορία που δεν αποτυπώνεται μόνο σε διακρίσεις και επιδόσεις, αλλά κυρίως σε ανθρώπους που με το παράδειγμά τους εμπνέουν τις επόμενες γενιές.
Ο Παναγιώτης Μπούμης ήταν ένας από αυτούς.
Ο τερματισμός που δεν τελειώνει ποτέ.
Ο Παναγιώτης δεν είναι πλέον μαζί μας.
Μας άφησε, όμως, μια σπουδαία παρακαταθήκη: την αγάπη για τον αθλητισμό, την επιμονή, την αισιοδοξία και την πίστη ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τα όριά μας.
Ο ανώνυμος Αθηναίος πολεμιστής, ο σύγχρονος Φειδιππίδης με την αρχαία πανοπλία, θα μείνει στη μνήμη για την αναβίωση ενός ιστορικού συμβολισμού.
Ο Παναγιώτης θα μείνει στη δική μας μνήμη για εκείνη τη μοναδική εικόνα: έναν άνθρωπο 77 ετών, με τα πολιτικά του παπούτσια, με πληγωμένα πόδια, φουσκάλες και αίματα, που βρέθηκε ένα βήμα πριν από την εγκατάλειψη, αλλά τελικά συνέχισε και τερμάτισε.
Μπορεί να του έκλεψαν τα παπούτσια. Δεν του έκλεψαν, όμως, την ψυχή του δρομέα.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας άφησε: ότι στον μαραθώνιο, όπως και στη ζωή, δεν έχει πάντα σημασία πόσο γρήγορα τρέχεις ή με τι παπούτσια ξεκινάς. Σημασία έχει να βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίζεις, αλλά και να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που θα σου πουν, όταν λυγίζεις, «μην πέσεις».
Ο Παναγιώτης δεν είναι πλέον μαζί μας. Τρέχει μαζί με όλους τους άλλους δρομείς που δόξασαν τον μαζικό αθλητισμό στα ταρτάν των ουράνιων τόπων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου