«Νυν υπέρ πάντων» κερδών αγώνα δίνει μέσα σε αυτό το πλαίσιο και η ελληνική αστική τάξη
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών στο μέτωπο των Ελληνοτουρκικών και της εμπλοκής τρέχουν γρήγορα, είναι αποκαλυπτικές, προσφέρονται για συμπεράσματα που θα γίνουν οδηγός δράσης για τον λαό μας, απέναντι στην επιχείρηση εφησυχασμού και στράτευσης στα σχέδια της αστικής τάξης που επιχειρούν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα για τα όσα βρίσκονται μπροστά.
Μερικές σημειώσεις από τις πυκνές εξελίξεις:
1. «Κινητήρια δύναμη» είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που μαίνεται σε όλη την περιοχή από τη Μ. Ανατολή έως την Ουκρανία για το μοίρασμα αγορών, δρόμων και πόρων Ενέργειας και εμπορευμάτων, σφαιρών επιρροής, εξαπλώνεται και προκαλεί ντόμινο εξελίξεων. Φέρνει όλο και πιο φανερά στην επιφάνεια το βασικό υπόβαθρό του, τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ανάμεσα σε ΗΠΑ - Κίνα και τους συμμάχους τους. Οι εξελίξεις δεν είναι «μια απ' τα ίδια», γιατί «μια απ' τα ίδια» δεν είναι οι σημερινοί συσχετισμοί και οι ανταγωνισμοί. Τα αστικά επιτελεία μιλάνε ήδη ανοιχτά για «νέους συσχετισμούς» στη Μ. Ανατολή και για συνένωση των πολεμικών μετώπων, λένε ανοιχτά για ευρωατλαντικό σχέδιο ανοιχτής σύγκρουσης ΝΑΤΟ - Ρωσίας, παρακολουθούν το θερμόμετρο που ανεβαίνει σε όλο τον Ινδο-Ειρηνικό. Σε αυτό το φόντο όλες οι αστικές τάξεις της περιοχής «βάζουν τώρα που γυρνάει», για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους και να κερδίσουν θέσεις, για να δώσουν από καλύτερες θέσεις τη μάχη για τη μοιρασιά και το πλιάτσικο, για έναν γενικευμένο πόλεμο που θα «ξεκαθαρίσει» το τοπίο και θα κρίνει.
2. «Νυν υπέρ πάντων» κερδών αγώνα δίνει μέσα σε αυτό το πλαίσιο και η ελληνική αστική τάξη. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η συμμετοχή στον πόλεμο και στα βρώμικα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ αποτελούν τρόπο ύπαρξης για τα κέρδη του κεφαλαίου, για τα σχέδια αναβάθμισης της αστικής τάξης στην περιοχή, για τους «εθνικούς» στόχους για τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο. Πίσω από τις μεγαλόστομες κυβερνητικές δηλώσεις, πως «τα τελευταία χρόνια η χώρα μας όχι μόνο δεν στηρίζεται σε αλλότριες πλάτες, αλλά μάλλον βάζει πλάτη σε άλλη κράτη. Φάνηκε στην Κύπρο, τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τις χώρες του Κόλπου», πως «η Ελλάδα πια δεν παρακολουθεί, η Ελλάδα δρα. Η εποχή της αδράνειας για την Ελλάδα έχει παρέλθει οριστικά (...) για πρώτη φορά, έχει καταστεί από πελάτης ασφαλείας σε πάροχο ασφαλείας», η αστική τάξη «τραβάει μαχαίρι» βλέποντας «ευκαιρίες» νέων κερδών στον πόλεμο, στους αναβαθμισμένους ρόλους και τις αποστολές που αναλαμβάνει στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ - ανταγωνιστικά και προς την αστική τάξη της Τουρκίας - προωθώντας την πολιτική της ευρωατλαντικής συμμαχίας που βάζει φωτιά στην περιοχή. Οι ανακοινώσεις για την προετοιμασία του 6ου Στρατηγικού Διαλόγου με τις ΗΠΑ που θα σηματοδοτήσει την «αναβάθμιση» της χώρας στα βρώμικα ευρωατλαντικά σχέδια, οι νέες επαφές του ΑΓΕΕΘΑ με Ισραηλινούς αξιωματούχους με επίκεντρο τη διαμόρφωση κοινής στρατιωτικής δύναμης για την Αν. Μεσόγειο, οι ανακοινώσεις για την προμήθεια και νέων ιταλικών φρεγατών για την «προβολή ισχύος» σε Αν. Μεσόγειο, Ερυθρά, Ινδο-Ειρηνικό, η ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση έσπευσε να δηλώσει έτοιμη να αναπτύξει Patriot για την προστασία των βουλγαρικών βάσεων απέναντι στις ιρανικές απειλές, αποτελούν όλα κρίκους στην ίδια αλυσίδα. Αποτελούν την άλλη όψη των εφοπλιστικών ναύλων που πιάνουν ταβάνι, των ιστορικών κερδών των ελληνικών διυλιστηρίων, των κερδών που αναμένουν οι ενεργειακοί και κατασκευαστικοί όμιλοι από τα σχέδια για την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ στην περιοχή και ως «πύλη εισόδου» για την ΕΕ, από τις μπίζνες του πολέμου και των εξοπλισμών.
3. Η όξυνση στα Ελληνοτουρκικά και η συμμετοχή της ελληνικής αστικής τάξης στον πόλεμο αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Οι φιλοδοξίες, οι σχεδιασμοί, οι συμμαχίες της αστικής τάξης αντικειμενικά τη φέρνουν «πρόσωπο με πρόσωπο» με τις αντίστοιχες επιδιώξεις της τουρκικής αστικής τάξης, η οποία βλέπει στις εξελίξεις στα δυο μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και στους de facto νέους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή μετά την εν πολλοίς αποτυχημένη επέμβαση ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν, στην αναζήτηση εναλλακτικών πηγών Ενέργειας και εμπορικών δρόμων, στα σχέδια για τη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, την ευκαιρία για την αναβάθμιση του δικού της ρόλου ως περιφερειακή δύναμη, ως κρίσιμου «κρίκου» για τα ευρωατλαντικά σχέδια, αλλά και με μεγαλύτερες δυνατότητες «ευελιξίας» ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα που διαμορφώνονται. Τα συμφέροντα αυτά που μπαίνουν στον «επιταχυντή» των συνολικών εξελίξεων και ανταγωνισμών, που τροφοδοτούνται από τα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, ισχυρών καπιταλιστικών κρατών στην περιοχή, επαναφέρουν στην επιφάνεια με νέα ορμή και χαρακτηριστικά τις πάγιες διεκδικήσεις και αμφισβητήσεις όπως δείχνουν οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών: Οι ανακοινώσεις για τα Θαλάσσια Πάρκα στην περιοχή γύρω από το Καστελόριζο και τη Λήμνο που αμφισβητούν ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, οι τουρκικές απαιτήσεις για ενημέρωση για την όδευση των ενεργειακών και άλλων δικτύων από περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας, οι απαιτήσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών με «ικανοποίηση» για την απόσυρση των patriot από την Κάρπαθο και προειδοποιήσεις για τα σχέδια βάσης drones στη Ρόδο, οι δηλώσεις για «προετοιμασία για όλα τα ενδεχόμενα» δείχνουν ότι οι αντιθέσεις οξύνονται, οι «κόμποι» μεγαλώνουν ανυπολόγιστους κινδύνους για τον ελληνικό και τον τουρκικό λαό.
4. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι ιμπεριαλιστική «ειρήνη» και ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν χωρίζονται με σινικά τείχη, ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, οι απειλές, τα «θερμά επεισόδια», αποτελούν την άλλη όψη και την «προέκταση» των ιμπεριαλιστικών παζαριών γιατί έχουν τον ίδιο «πυρήνα», τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Το μόνιμο στοιχείο στις σχέσεις των καπιταλιστών είναι οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις και γι' αυτό και οι όποιοι προσωρινοί συμβιβασμοί και τα «ήρεμα νερά», όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα, αλλά προετοιμάζουν τις «φουρτούνες» και τις «θύελλες», τον επόμενο γύρο των εντάσεων. Οι κυβερνητικές «παραδοχές» ότι τα «"ήρεμα νερά" ξέραμε ότι δεν θα έλυναν τα προβλήματα και δεν θα ακύρωναν τις απαιτήσεις της Τουρκίας», πως - όπως ισχυρίζονται - επιστρατεύτηκαν για να κερδηθεί χρόνος και «να δώσουμε τη μάχη από θέση ισχύος», πέρα από την αμετροέπεια και την προπαγανδιστική συγκάλυψη του χτεσινού εφησυχασμού και του ΝΑΤΟικού πλαισίου που δρομολόγησε την πολιτική αυτή, είναι ενδεικτικά για το πώς σκέφτονται τις «λυκοφιλίες» τους οι αστικές τάξεις. Ενδεικτικό είναι και το πώς εναλλάσσονται ένθεν κακείθεν τα σενάρια πολεμικής εμπλοκής - και μάλιστα με «ανατριχιαστικές» λεπτομέρειες - με τα παρασκήνια των διευθετήσεων, τις διαρροές για «φόρμουλες» που αναζητούνται και παρεμβάσεις διαφόρων επιτελείων. Αλλωστε και οι εξελίξεις στη Μ. Ανατολή και την Ουκρανία δείχνουν πως τα ιμπεριαλιστικά παζάρια είναι μέρος του πολέμου και ο πόλεμος στοιχείο των «παζαριών».
5. Το σύνθημα «καμία εμπιστοσύνη του λαού στην αστική τάξη και τις συμμαχίες της» επιβεβαιώνεται, αποκτά υπό το φως των εξελίξεων επείγοντα χαρακτήρα, πρέπει να γίνει «οδηγός» για να διαβάζει ο λαός τις εξελίξεις από τη δική του σκοπιά. Η αναβάθμιση των ΝΑΤΟικών σχεδίων στην περιοχή, οι «στρατηγικές σχέσεις» με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ισραήλ, οι ευρωατλαντικοί στόχοι «ενεργειακής κυριαρχίας», η «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ και όλα τα υπόλοιπα σχέδια στα οποία πρωτοστατεί η αστική τάξη επιβεβαιώνεται ότι δεν αποτελούν ασπίδα προστασίας για τον λαό αλλά μαγνήτη κινδύνων, παράγοντα αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, «νήματα» που συνδέουν ακόμα πιο σφιχτά τον λαό με τον πόλεμο και τους ανταγωνισμούς, τους κινδύνους και τις θυσίες χωρίς τέλος. Αποκαλυπτικές είναι οι εξελίξεις στο τρίγωνο Ελλάδα - Ισραήλ - Τουρκία, όπου η διαπάλη Τουρκίας - Ισραήλ για την περιφερειακή κυριαρχία και η «επένδυση» της εγχώριας αστικής τάξης στη συμμαχία με το κράτος - δολοφόνο τραβάνε πιο βαθιά στον πόλεμο τον ελληνικό λαό, με τον αστικό Τύπο να γράφει πια ανοιχτά πως δεν αποκλείεται η Ελλάδα να χρειαστεί να πολεμήσει ως το «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ.
Η μόνη «σταθερότητα» είναι η αστάθεια για τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που είναι κινούμενη άμμος για τους λαούς, γιατί στην «καρδιά» τους έχουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και μόνο: Παραδείγματα όπως η προσχώρηση της Σ. Αραβίας στη Συμφωνία της Μέκκας με Τουρκία - Πακιστάν την ώρα που ελληνικοί Patriot προστατεύουν τα διυλιστήριά της ή το χτύπημα από τον «σύμμαχο» Ζελένσκι ελληνόκτητων πλοίων που μεταφέρουν ρωσικό αέριο το επιβεβαιώνουν. Το μεγάλο ψέμα ότι τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι επιχειρηματικές συμφωνίες και κολιγιές των καπιταλιστών προστατεύουν τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα αποκαλύπτεται επίσης από τις εξελίξεις: Λίγες μέρες απ' όταν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα μιλούσαν για την «καταλυτική» παρουσία της γαλλικής Meridiam στο έργο ενεργειακής διασύνδεσης Κύπρου - Ελλάδας (GSI), στον Τύπο γράφεται πως το γαλλικό μονοπώλιο - που διατηρεί ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα και στη γείτονα -, θα ενημερώσει την Τουρκία για την όδευση του καλωδίου. Θα αναλάβει δηλαδή ως «αντ' αυτού» της κυβέρνησης να ικανοποιήσει τις αξιώσεις της τουρκικής αστικής τάξης, αναγνωρίζοντας de facto τα «δικαιώματα» που διεκδικεί η τουρκική αστική τάξη σε περιοχές ελληνικής κυριαρχίας.
6. Η αγωνία των αστικών επιτελείων για το πόσο κρίσιμη είναι η «συναίνεση» για τα όσα βρίσκονται μπροστά είναι αποκαλυπτική. Η αντιλαϊκή σταθερότητα στο εσωτερικό είναι προϋπόθεση για τους τυχοδιωκτισμούς της αστικής τάξης στο εξωτερικό, για τα «εθνικά» οράματά της. Η «συναίνεση» είναι δεδομένη από τα αστικά κόμματα, πρώτα απ' όλα από τη βρώμικη σοσιαλδημοκρατία. Δεν είναι μόνο «σεσημασμένοι», αφού από τις θέσεις της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης έχουν αποτελέσει όλα αυτά τα χρόνια βασικό στήριγμα της εμπλοκής, αλλά και με τη σημερινή τους κριτική περί «άβουλης» κυβέρνησης, με την καλλιέργεια αυταπατών περί «ευρωενωσιακής ομπρέλας», δίνουν διαπιστευτήρια, φωνάζουν «παρών» στην επιχείρηση στράτευσης του λαού στα βρώμικα σχέδια της αστικής τάξης. Η αγωνία τους να στρατεύσουν τον λαό - είτε με το μαστίγιο είτε με το καρότο, εναλλάσσοντας πατριδοκάπηλες, εθνικιστικές «κορόνες» με νουθεσίες κοσμοπολιτισμού - δείχνει και τις δυσκολίες και το τι πραγματικά υπολογίζουν: Είναι η λαϊκή παρέμβαση, με προμετωπίδα το σύνθημα «Καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών», αυτή που μπορεί να βάλει εμπόδια στα επικίνδυνα σχέδιά τους, να ακυρώσει σχεδιασμούς τους. Να διευρύνει κι άλλο τις «ρωγμές» στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και κολιγιές, να στοχεύσει τον πραγματικό αντίπαλο, το σύστημα του κέρδους και τα συμφέροντα του κεφαλαίου, να ανοίξει τον δρόμο της αντεπίθεσης, της ειρήνης και της λαϊκής ευημερίας που βρίσκεται στην ανατροπή του καπιταλισμού.
Τασ. ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
- Αναδημοσιεύεται από τον «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου 29-30/8
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου