ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
«Η Ευρώπη όφειλε να αναλάβει πρωτοβουλία αποκλιμάκωσης, να υπερασπιστεί το Διεθνές Δίκαιο και να απαιτήσει σεβασμό στις αρχές του ΟΗΕ» τονίζει ο αντιπρόεδρος της Left και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Κώστας Αρβανίτης.
Στη συνέντευξή του στην ΑΥΓΗ της Κυριακής επικρίνει τη στάση της Ευρώπης στην εισβολή των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και αναδεικνύει την πλήρη ευθυγράμμισή της με τις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, βάλλει κατά της κυβέρνησης που αποφεύγει τον θεσμικό διάλογο, «τη στοιχειώδη δημοκρατική πρακτική» που επιβάλλουν οι γεωπολιτικές αναταράξεις στην περιοχή. Με αιχμηρή γλώσσα απαντά στις προσπάθειες των ακροδεξιών της κυβέρνησης για «εσωτερική χειραγώγηση» και μιλά για την άμεση ανάγκη για ένα ισχυρό φιλειρηνικό κίνημα σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Όσον αφορά τις προοδευτικές δυνάμεις, ο Κ. Αρβανίτης υπογραμμίζει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά έκαναν αυτό που όφειλαν να κάνουν» και επισημαίνει με νόημα: «η συνεννόηση έχει καθυστερήσει»…
Πώς κρίνετε τη στάση της Ε.Ε. αναφορικά με τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν;
Άβουλη, ανύπαρκτη και άμοιρη. Την τιμή της δημοκρατικής Ευρώπης προς το παρόν σώζει η κυβέρνηση της Ισπανίας. Από τον πόλεμο στην Ουκρανία και μετά, με τη σιωπηλή ανοχή στα εγκλήματα στη Γάζα, με τη στάση απέναντι στη Βενεζουέλα και τις γεωπολιτικές πιέσεις στη Λατινική Αμερική, μέχρι και την αδυναμία ουσιαστικής απάντησης στις απειλές του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία ή ακόμη και στις εμπορικές πιέσεις και τώρα πια στις απειλές κατά της Ισπανίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Η στάση της απέναντι στη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν αποτυπώνει την πολιτική και στρατηγική της αδυναμία. Χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική, κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας, συρόμαστε στο άρμα των Αμερικάνων, ούτε καν του ΝΑΤΟ. Αντί για μια καθαρή, ενιαία και αυτόνομη ευρωπαϊκή θέση, βλέπουμε μια στάση υποτακτικού, αμήχανη, με αντιφατικές δηλώσεις, χωρίς καμία συνεννόηση. Την ίδια ώρα, τα κράτη-μέλη κινούνται από μόνα τους με βάση τα επιμέρους συμφέροντά τους.
Η Ευρώπη όφειλε να αναλάβει πρωτοβουλία αποκλιμάκωσης, να υπερασπιστεί το Διεθνές Δίκαιο και να απαιτήσει σεβασμό στις αρχές του ΟΗΕ. Αντ’ αυτού, με ευθύνη της δεξιάς ηγεσίας της και της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ευθυγραμμίζεται σιωπηρά με τις στρατηγικές επιταγές της Ουάσιγκτον, που οδηγούν σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής.
Τι δείχνει η
άρνηση της κυβέρνησης να συγκαλέσει Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών; Η
πολιτική τού δεδομένου συμμάχου της κυβέρνησης, ποιους γεωπολιτικούς
κινδύνους κρύβει;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε «εθνική συστράτευση» στο νομοσχέδιο για τους απόδημους, αλλά αρνείται πεισματικά να συγκαλέσει το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών για μια κρίση που έχει ήδη χαρακτηριστικά περιφερειακού πολέμου και σοβαρό κίνδυνο γενικευμένης ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή. Ο Κ. Μητσοτάκης λειτουργεί ως ιδιοκτήτης της χώρας και έχει ανατρέψει το δόγμα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.
Σε μια τέτοια συγκυρία, η επίμονη αυτή άρνηση δείχνει είτε υποτίμηση της κατάστασης -κάτι που δεν το πιστεύω- είτε έλλειψη διάθεσης για ουσιαστική εθνική συνεννόηση και διαφάνεια. Οι αποσπασματικές κατ’ ιδίαν συναντήσεις του πρωθυπουργού δίνουν την εντύπωση ότι αποφεύγεται ο ουσιαστικός διάλογος και η πολιτική πίεση. Όταν η περιοχή μας δοκιμάζεται από τόσο έντονες γεωπολιτικές αναταράξεις, η στοιχειώδης δημοκρατική πρακτική επιβάλλει θεσμική ενημέρωση και θεσμικό διάλογο.
Καμιά εμπλοκή της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτόν τον τυχοδιωκτικό πόλεμο. Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό ότι η κυβέρνηση δεν έχει ακόμα δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν θα εμπλακεί σε αυτή τη σύγκρουση με οποιονδήποτε τρόπο. Την ώρα που η κατάσταση κλιμακώνεται επικίνδυνα και από τις δύο πλευρές, με απρόβλεπτες συνέπειες για την περιοχή, η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή του «δεδομένου συμμάχου», ευθυγραμμιζόμενη με τις επιλογές του δήθεν ειρηνοποιού Τραμπ και του εγκληματία πολέμου Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Η κρίση αυτή είναι ζήτημα εθνικού ενδιαφέροντος και θα έπρεπε να υπάρχει εθνική γραμμή. Η Ελλάδα βρίσκεται στην άμεση γειτονιά της κρίσης. Ο ρόλος της οφείλει να είναι αυτός της σταθερότητας, με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και με καθαρή στρατηγική που θα υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και την ασφάλεια της χώρας.
Με βάση τις
πρόσφατες δηλώσεις Πλεύρη, Γεωργιάδη, πιστεύετε ότι η κυβέρνηση βλέπει
ακόμα και τον πόλεμο ως «ευκαιρία», είτε για τη συσπείρωση της εκλογικής
της βάσης, είτε για την αυστηροποίηση ακόμα περισσότερο της νομοθεσίας
για το άσυλο;
Η Ακροδεξιά και οι φασίστες πάντα επένδυαν και επενδύουν στον φόβο. Οι δηλώσεις ακροδεξιών υπουργών της κυβέρνησης αναδεικνύουν την ξενοφοβική γραμμή στο εσωτερικό της. Εκμεταλλεύονται την κρίση για να προωθήσουν σκληρότερους περιορισμούς στο άσυλο, όχι τόσο γι’ αυτούς που θα έρθουν να ζητήσουν προστασία (και αυτοί θα είναι οι δημοκράτες που έδωσαν μάχη κατά των θεοκρατικών καθεστώτων, όπως στο Αφγανιστάν απέναντι στους Ταλιμπάν) όσο γι’ αυτούς που παραμένουν στη χώρα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι από αυτή τη νέα κρίση στην περιοχή, εκατομμύρια άνθρωποι θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Και ενώ έχουμε κρίση εν εξελίξει στην Ουκρανία, στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, θα έρθουν να προστεθούν δεκάδες χιλιάδες απεγνωσμένων Ιρανών.
Όταν ο πόλεμος και ο φόβος μετατρέπονται σε εργαλεία εσωτερικής χειραγώγησης, χάνεται η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε επικίνδυνη γειτονιά και χρειάζεται νηφαλιότητα, σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και στρατηγική που μειώνει τους κινδύνους εμπλοκής.
Η ύπαρξη ενός δυνατού
φιλειρηνικού κινήματος δεν θα μπορούσε να είναι η αφορμή για μια
έμπρακτη συνεργασία των αριστερών προοδευτικών κομμάτων στη χώρα μας;
Ένα ισχυρό φιλειρηνικό και αντιπολεμικό κίνημα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ. Μπορεί να βάλει φρένο στους πολεμοκάπηλους και να υπερασπιστεί το Διεθνές Δίκαιο, την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Από πότε, αλήθεια, τα «γεράκια» του πολέμου -ο δήθεν ειρηνοποιός Τραμπ και ο εγκληματίας πολέμου Νετανιάχου- νοιάζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Ιράν, στη Γάζα, ή αλλού; Πότε η Δύση με τις δεκάδες επεμβάσεις της αποκατέστησε τα ανθρώπινα δικαιώματα και πού; Και με αυτή τη λογική, δεν μπορείς να βλέπεις καλούς και κακούς ιμπεριαλιστές. Όσο αυστηροί κι αν είμαστε απέναντι στις ΗΠΑ το ίδιο αυστηροί στεκόμαστε και στην αναθεωρητική Ρωσία.
Σε ό,τι αφορά τις προοδευτικές δυνάμεις, τον πόλεμο έπρεπε να περιμένουν για να συνεννοηθούν; Δεν υπάρχουν ήδη πεδία ανοικτά συνεννόησης και κοινής δράσης; Η κλιματική αλλαγή, η μάχη για αξιοπρεπείς και δίκαιους μισθούς, η ασφάλεια και η υγεία των εργαζομένων, το δικαίωμα στη στέγη. Η συνεννόηση έχει καθυστερήσει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά έκαναν αυτό που όφειλαν να κάνουν. Έγιναν και γίνονται προσπάθειες συνεννόησης και συνεργασίες. Ο λαός δεν μπορεί να περιμένει πότε θα ωριμάσουν τα κόμματα, όταν οι συνθήκες είναι περισσότερο από ώριμες. Άμεσες κινήσεις και δράσεις γιατί η ωριμότητα προσπεράστηκε… και κινδυνεύουμε να σαπίσουμε μαζί με τις συνθήκες…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου