«Σαν ξέσπασε ο πόλεμος στο νησί μας, τότενες το 1822...»

«Που λες,

ήμουν μια ταπεινή ποδιά. Συμβόλιζα τον καθημερινό μόχθο των γυναικών. Απ’ το πρωί που με έδενε η νεαρή γυναίκα γύρω απ’ τη μέση της δεν σταμάταγε καθόλου τις δουλειές.

Ζύμωνε τροφαντά ψωμιά, μαγείρευε, έπλενε τα ασπρόρουχα στη λεκάνη με λουλάκι, έραβε και κένταγε με τα χρυσά της χέρια. Τα πάστρωνε πάνω σε εμένα, την πολύχρωμη ποδιά της. Κι εγώ ρουφούσα τον τίμιο ιδρώτα των χεριών της.

Σαν ξέσπασε ο πόλεμος στο νησί μας, τότενες το 1822, στην τσέπη της ποδιάς μου αντί για κεράσματα μου βάλανε βόλια, την παλάσκα με τις τσακμακόπετρες.

Χαιρόμουν που θα συμμετείχα κι εγώ στη μάχη.

Οι γυναίκες αντί για «καλωσόρισες» έστρεψαν τις κάνες των όπλων στην εξώπορτα. Οι μπαρουτιές δεν λάθεψαν. Τα βόλια βρήκαν το στόχο τους. Οι Οθωμανοί όπου φύγει φύγει...

Μπορούσα τώρα να τραγουδήσω: «Πέτα σαΐτα μου γοργή,

χτύπα χρυσό μου χτένι...»

[Πρωτοπρόσωπη αφήγηση: η υφασμάτινη ποδιά! Κι αυτή γένους θηλυκού. Το πιο ταπεινό ρούχο της γυναικείας ένδυσης γίνεται ο ύμνος στην ανώνυμη γυναίκα του αγώνα που όταν χρειάστηκε να πολεμήσει, δεν δίστασε με όπλα τις πέτρες και εργαλεία της κουζίνας να αντιταχθεί στον εχθρό]

Χρόνια πολλά στη Γυναίκα όλων των εποχών.

Σε αυτή που μετατρέπει τον μόχθο σε αγώνα!».

 

#my_books, #ellinoekdotiki,

#Το_δικό_μας_1821

 

(Για την ημέρα της Γυναίκας, από την ανάρτηση της Αχαιού συγγραφέας: Anastasias Efstathiou)