Ομιλία του Δ. Κουτσούμπα στην εναρκτήρια εκδήλωση του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ

Δ. Κουτσούμπας: «Το ΚΚΕ θα γίνει ακόμα πιο δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό! Ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην εναρκτήρια εκδήλωση του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος».- Με τη μεγάλη εκδήλωση στο Γαλάτσι ξεκίνησαν οι εργασίες του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ. Πριν ανέβει στο βήμα ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή για τους εργάτες και τις εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους στη μάχη για το μεροκάματο στα σφαγεία του καπιταλισμού. Παραθέτουμε την ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα: «Αγαπητοί προσκαλεσμένοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, εκλεγμένοι αντιπρόσωποι από τις Κομματικές Οργανώσεις,

Το 22ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας ξεκινά σήμερα εδώ στο Γαλάτσι! Με αυτή τη μεγάλη εκδήλωση και τις εργασίες που θα ακολουθήσουν τις επόμενες μέρες θα ολοκληρωθεί το Σάββατο το βράδυ αυτή η κορυφαία διαδικασία, που για το Κόμμα μας είναι το Συνέδριό του. Χαιρετίζουμε τα δεκάδες Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα από όλο τον κόσμο που έστειλαν μηνύματα στο Συνέδριό μας, με συγκινητικές αναφορές στην ηρωική ιστορία και τους αγώνες του ΚΚΕ, την επαναστατική του δράση, τη συμβολή του στην ταξική πάλη στη χώρα μας και τις σημαντικές διεθνιστικές του πρωτοβουλίες. Μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε και να δυναμώσουμε την πάλη μας. Χαιρετίζουμε τον πολύπαθο λαό της Παλαιστίνης και τον ηρωικό αγώνα του ενάντια στη γενοκτονία και την πολύχρονη κατοχή που έχει επιβάλει το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ με τη στήριξη των συμμάχων του. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και συνεχίζουμε την ολόπλευρη δράση μας για να αποκτήσει τη δική του πατρίδα. Απαιτούμε από την κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στην αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, με βάση την ομόφωνη απόφαση της Βουλής το 2015. Καταδικάζουμε την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην εργατική τάξη και τον λαό της χώρας. Καταδικάζουμε τις απειλές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και τον βάρβαρο αποκλεισμό που έχει επιβάλει στην Κούβα. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ηρωικό κουβανικό λαό και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας, διατρανώνουμε την απαίτησή μας "Κάτω τα χέρια από το Νησί της Επανάστασης". Χαιρετίζουμε τον λαό της Κύπρου, με τη σκέψη να δυναμώσει η πάλη για Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, ένα και όχι δύο κράτη, με μία και μόνη κυριαρχία, μία ιθαγένεια, μία διεθνή προσωπικότητα, χωρίς κατοχικές δυνάμεις, ξένα στρατεύματα και βάσεις, με τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του. Καταγγέλλουμε τις απειλές των ΗΠΑ κατά των λαών του Ιράν, της Γροιλανδίας, της Κολομβίας, του Μεξικού και των άλλων λαών. Μόνο οι λαοί έχουν το δικαίωμα να καθορίσουν την πορεία των εξελίξεων στις χώρες τους, με κριτήριο τα δικά τους συμφέροντα. Είμαστε στο πλευρό των λαών της Ευρώπης, της περιοχής των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου, της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, όλων των λαών.

Συνεχίζουμε και κλιμακώνουμε την πάλη ενάντια στον αντικομμουνισμό και την παραχάραξη της Ιστορίας που είναι επίσημη ιδεολογία της ΕΕ. Ενάντια στις απαγορεύσεις και τις διώξεις αστικών κρατών και κυβερνήσεων σε βάρος Κομμουνιστικών Κομμάτων. Στηρίζουμε τον αγώνα τους. Ο προλεταριακός διεθνισμός είναι η δύναμή μας! Φτάσαμε σήμερα στην έναρξη του Συνεδρίου μας έχοντας ολοκληρώσει μια πλούσια και ουσιαστική συζήτηση σε όλο το Κόμμα. Βέβαια ποτέ για το ΚΚΕ το Συνέδριό του δεν ήταν μια στενά δική του υπόθεση, που αφορούσε μόνο τα μέλη και τα στελέχη του, τις Κομματικές του Οργανώσεις.

Κι αυτό δεν το λέμε μόνο γιατί σήμερα εδώ στο Γαλάτσι έχουμε τη χαρά να υποδεχόμαστε όλες και όλους εσάς, φίλους και συνοδοιπόρους του Κόμματός μας, αλλά και γιατί στο διάστημα που προηγήθηκε συζητήσαμε και ανταλλάξαμε σκέψεις με ακόμα περισσότερους στις δεκάδες εκδηλώσεις και συσκέψεις που διοργανώσαμε σε όλη τη χώρα. Άλλωστε οι Θέσεις της ΚΕ, που δημοσιεύτηκαν στον "Ριζοσπάστη" στις αρχές του περασμένου Οκτώβρη, έφτασαν χέρι με χέρι σε δεκάδες χιλιάδες εργάτες και εργάτριες, ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων, νέους και νέες. Διακινήσαμε πάνω από 90.000 φύλλα, που είναι και η μεγαλύτερη διακίνηση των τελευταίων 25 χρόνων. Φτάσαμε σήμερα, λοιπόν, στην έναρξη του Συνεδρίου μας και μπορούμε με περηφάνια να επιδεικνύουμε πως το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι το πιο δημοκρατικό κόμμα. "Συνέδριο" για το ΚΚΕ δεν είναι οι τέσσερις μέρες των τελικών εργασιών.

Πριν απ’ αυτές έχει προηγηθεί μια καλά προετοιμασμένη και εξαντλητική συζήτηση στις Κομματικές Οργανώσεις και στις Οργανώσεις της ΚΝΕ, έπειτα στις Συνδιασκέψεις των Τομέων και των Περιοχών, με τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος να καταθέτουν τις σκέψεις και τις προτάσεις τους. Κι αυτό το γνωρίζουν πολλοί απ’ όσους μας παρακολουθούν. Γι’ αυτό και ορισμένοι μας λένε πως το ΚΚΕ κάνει "κανονικό" συνέδριο. Έχουν βέβαια υπόψη τους και τι σημαίνει "συνέδριο" για τα αστικά κόμματα, όπου όλο και περισσότερο κυριαρχεί ένα πλήρως "αρχηγοκεντρικό" μοντέλο, με εσωκομματικές διαδικασίες να συντομεύονται ή ακόμα και να παραλείπονται... Ναι, το ΚΚΕ είναι το πιο δημοκρατικό κόμμα! Γιατί μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να αναπτύσσει την εσωτερική δημοκρατική λειτουργία του, μπορεί να διεξάγει μια πλούσια και δημιουργική συζήτηση μέσα στις Οργανώσεις του. Μπορεί να εκλέγει τα καθοδηγητικά του όργανα, από κάτω μέχρι πάνω και, ταυτόχρονα, τα στελέχη, τα μέλη του να πρωτοστατούν την ίδια ώρα στους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, όπως αυτοί που ξεδιπλώθηκαν όλη αυτή την περίοδο, με πιο πρόσφατο τον πολυήμερο συγκλονιστικό και μεγαλειώδη αγώνα των βιοπαλαιστών αγροτών. Αλλά και τώρα, τούτες τις μέρες, τούτες τις ώρες που έχει σημάνει συναγερμός στα εργοστάσια, στα εργοτάξια, παντού σε όλους τους χώρους δουλειάς, για να μη χαθούν άλλες ζωές εργατών, όπως αυτές των 5 εργατριών στη βιομηχανία τροφίμων στα Τρίκαλα, σε ένα ακόμα έγκλημα που μαρτυρά πως η εργατική τάξη πληρώνει βαρύ φόρο αίματος στη μάχη για το μεροκάματο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι οι νόμοι τους, οι περιβόητοι αναπτυξιακοί νόμοι, οι νόμοι της εντατικοποίησης της δουλειάς, του 13ωρου, της υπονόμευσης των ελέγχων και πολλοί ακόμη, σκοτώνουν! Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι τα κέρδη τους είναι βουτηγμένα στων εργατών το αίμα!

Η πραγματική τιμή στη μνήμη των θυμάτων είναι να δυναμώσει ο αγώνας των εργαζομένων σε όλους τους χώρους δουλειάς για την τήρηση όλων των μέτρων ασφάλειας. Να δυναμώσει η οργάνωση μέσα στους τόπους δουλειάς. Αυτό είναι το τείχος προστασίας απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία για την προστασία της ζωής των εργαζομένων, απέναντι στο αδυσώπητο κυνήγι της εντατικοποίησης, του κέρδους, της εκμετάλλευσης. Το ΚΚΕ είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, είναι κόμμα επαναστατικό. Και μπορεί μαζί με όλα τα καθήκοντα που εκπληρώνει στο εργατικό - λαϊκό κίνημα να εκπληρώνει ταυτόχρονα και ένα ακόμα με το Συνέδριό του. Να συζητά ουσιαστικά και δημιουργικά, στο έδαφος φυσικά των εξελίξεων, όχι μόνο αυτών που ζούμε, αλλά και αυτών που προβλέπουμε ότι θα ζήσουμε. Πώς, δηλαδή, το Κόμμα μας, επομένως και το εργατικό κίνημα και η συμμαχία του με το κίνημα των βιοπαλαιστών αγροτών και των αυτοαπασχολούμενων των πόλεων, θα γίνουν οι αποφασιστικοί παράγοντες στην κατεύθυνση της επαναστατικής ανατροπής. Αυτή είναι και η απαίτηση που θέτουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας, για το Κόμμα μας. Πώς με τις αποφάσεις στο 22ο Συνέδριο θα αντιστοιχηθούμε ακόμα περισσότερο με το στρατηγικό μας καθήκον, να ηγηθούμε της πάλης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών δυνάμεων, των κοινωνικών συμμάχων της, για τον σοσιαλισμό. Αυτό είναι για μας, τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος, το μεγαλύτερο, το πιο σπουδαίο, το πιο τιμητικό καθήκον! Με αυτή την έννοια κάθε καθημερινή μάχη που δίνουμε, κάθε επιμέρους καθήκον που αναλαμβάνουμε, θέλουμε και επιδιώκουμε να εντάσσεται σε αυτό τον μεγάλο σκοπό που έχουμε μπροστά μας. Είμαστε σίγουροι πως θα τα καταφέρουμε, με ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον σοσιαλισμό! Θα τα καταφέρουμε, γιατί το Κόμμα μας, στα σχεδόν 110 χρόνια αυτής της μεγάλης διαδρομής του, πέρασε μέσα από φωτιά και από σίδερο. Στάθηκε όρθιο, άντεξε σε όλες τις καμπές της Ιστορίας, στις μεγάλες στροφές της ταξικής πάλης και πλέον έχει αποκτήσει τεράστια συλλογική πείρα και γνώση. Το ΚΚΕ στάθηκε όρθιο στο μεγάλο ιστορικό πισωγύρισμα της αντεπανάστασης του 1989-1991, κράτησε ψηλά την κόκκινη σημαία όταν άλλοι την κατέβαζαν. Έδωσε μάχη για να κρατήσει την κομμουνιστική του ταυτότητα και την κέρδισε. Σε δύσκολες, συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες, μπόρεσε να ανέβει τον δύσκολο ανήφορο της ανασυγκρότησης, να αναδιοργανωθεί, να αναπτυχθεί. Ανέλαβε τη βαριά ευθύνη να μελετήσει και να βγάλει σωστά συμπεράσματα από την Ιστορία τη δικιά του και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, όπως και για τις αιτίες της ανατροπής του σοσιαλισμού τον 20ό αιώνα, διαμορφώνοντας το σύγχρονο Πρόγραμμά του. Και με πυξίδα την επαναστατική στρατηγική του μπορεί όλα αυτά τα χρόνια να τα βγάζει πέρα με πρωτόγνωρες δυσκολίες, να αναμετριέται με μεγάλες προκλήσεις, αλλά και να φωτίζει τις μεγάλες δυνατότητες της εποχής μας που επιβεβαιώνουν ότι η εργατική τάξη, ο λαός μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες του, αν απαλλαγεί από τα δεσμά της καπιταλιστικής σκλαβιάς, από τις αιτίες των οικονομικών κρίσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Άγρια εκμετάλλευση, κρίσεις και πόλεμοι γράφει και ξαναγράφει στην ημερήσια διάταξη το σύστημα της βαρβαρότητας. Κι αν για ορισμένους, όλα αυτά μπορεί να θεωρούνται επίδειξη της δύναμης του καπιταλιστικού συστήματος, στην πραγματικότητα φανερώνουν τις αγιάτρευτες αδυναμίες του. Τι άλλο από αδυναμία σηματοδοτεί ότι το σύστημα χρόνια τώρα βολοδέρνει από κρίση σε κρίση; Πριν προλάβει να ξεπεράσει τη μία οικονομική κρίση, αρχίζει να κάνει σιγά σιγά την εμφάνισή της η επόμενη. Μας λένε για ανάπτυξη που αφορά κέρδη, ενώ το διαθέσιμο λαϊκό εισόδημα παραμένει εξαιρετικά ροκανισμένο. Φανταστείτε τι θα σημάνει μια νέα επιβράδυνση της διεθνούς οικονομίας! Ξανά - μανά τα ίδια: Μεγάλα μεγέθη υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο οι καπιταλιστές δεν μπορούν να επενδύσουν γιατί δεν τους διασφαλίζει ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Όντως φαίνεται ότι έχουν μεγάλα ζόρια… Ποιος να μας το έλεγε κάποια χρόνια πριν πως χώρες, για παράδειγμα, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, χώρες του λεγόμενου σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης -που κουνούσαν το δάχτυλο στον λαό μας για ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος, αλλά μας το φόρτωσαν- τώρα να ταλανίζονται και αυτές από τα υψηλά χρέη; Και κουνούν φυσικά το δάχτυλο στους δικούς τους λαούς σήμερα, αλλά και σε άλλους. Μόνο που για να ξεπεράσουν αυτά τα ζόρια και να λύσουν και τις μεταξύ τους διαφορές και αντιθέσεις, οι καπιταλιστές κάνουν στροφή προς την πολεμική οικονομία και τους πολέμους, με στόχο, με τις νέες επενδύσεις, να κλωτσήσουν το ντενεκεδάκι της επόμενης κρίσης λίγο πιο πέρα… Αλλά και να πάρουν και μια μεγαλύτερη ανάσα μέσα από την καταστροφή που θα φέρει ο πόλεμος, όμως η ανάσα που επιδιώκει να πάρει το σάπιο σύστημα με τη στροφή του στην πολεμική οικονομία, οδηγεί τελικά μόνο σε ασφυξία την εργατική τάξη, τον λαό και μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Γιατί οι εξοπλισμοί, οι υπέρογκες πολεμικές δαπάνες των δισεκατομμυρίων θα πληρωθούν από τους καθηλωμένους μισθούς και τις συντάξεις, από το ξεζούμισμα των εργαζομένων από την ακρίβεια, τη φοροληστεία, θα λείψουν από την Παιδεία, την Υγεία, την Πρόνοια του λαού και θα επιβληθούν και με ένταση της εκμετάλλευσης και με ένταση της καταστολής. Κι η πολεμική οικονομία είναι ταυτόχρονα και πολεμική προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα. Και η προετοιμασία ξεκινά από την ίδια την εμπέδωση της "κουλτούρας του πολέμου", όπως είπε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ότι πρέπει να αποκτήσουμε σαν λαός. Για να συνηθίσουμε την εικόνα με τα φέρετρα που θα 'χουν πάνω την ελληνική και την ευρωπαϊκή σημαία… Βέβαια, δεν περιμέναμε τις κυνικές δηλώσεις των υπουργών του ΝΑΤΟ. Μπροστά στα μάτια μας είναι ο κόσμος που φλέγεται. Τέτοιες μέρες ζούμε, μέρες με πολεμικές συγκρούσεις σε δεκάδες μέρη του κόσμου, επεμβάσεις χωρίς πλέον προσχήματα, απειλές που ετοιμάζονται να γίνουν πράξη, καθημερινά πολεμικά ανακοινωθέντα σε παγκόσμια ζωντανή μετάδοση, με συμφωνίες να σπάνε και ιμπεριαλιστικές συμμαχίες με προϋπηρεσία δεκαετιών να δοκιμάζονται, να κλονίζονται… Οι εξελίξεις απανωτές. Ιράν, Βενεζουέλα, Γροιλανδία. Μάλιστα έρχεται τώρα η απαίτηση των ΗΠΑ με τον Τραμπ για να προσαρτήσει τη Γροιλανδία και μονομιάς καταρρέουν όλα αυτά που μας έλεγαν τόσα χρόνια! Μας έλεγαν ότι τάχα η συμμετοχή της χώρας στη συμμαχία του ΝΑΤΟ και η υλοποίηση των πολεμικών σχεδιασμών του μας εξασφαλίζει ασφάλεια και προστασία των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Μας έλεγαν και μας λένε ότι έχουμε "συμβατικές υποχρεώσεις" με αυτούς τους ληστές. Ότι δήθεν το ΝΑΤΟ εξασφαλίζει τη σταθερότητα στην περιοχή… Αυτή η ίδια σταθερότητα καθώς φαίνεται μετακόμισε στα Βόρεια, εκεί στη Γροιλανδία. Τόση "ασφάλεια" πρόσφερε το ΝΑΤΟ σε κράτος-μέλος του, όπως είναι η Δανία, που τώρα είδε κι απόειδε και παζαρεύει με τις ΗΠΑ για το πώς θα χάσει τη Γροιλανδία! Το ένα μέλος του ΝΑΤΟ παζαρεύει με ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ που το απειλεί… Άλλο τόσο προστάτευσαν τόσα χρόνια τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου οι βρετανικές βάσεις που ήταν με καθεστώς κυριαρχίας εκεί, δηλαδή κατοχής. Και τώρα στη Γροιλανδία είναι έτοιμοι να εφαρμόσουν το "μοντέλο" της Κύπρου και οι υπάρχουσες αμερικάνικες βάσεις να μετατραπούν με καθεστώς κυριαρχίας των ΗΠΑ, δηλαδή κατοχής εδάφους ανεξάρτητης χώρας, όπως το μοντέλο των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο! Τόσα χρόνια που το ΚΚΕ μιλούσε για λυκοσυμμαχίες δυσανασχετούσαν. Έλεγαν στον ελληνικό λαό ότι "όλο για ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες μάς λέει το ΚΚΕ"! Τώρα που οι λύκοι αγρίεψαν και απειλούν ο ένας τον άλλο, τα ΝΑΤΟικά παπαγαλάκια κατάπιαν τη γλώσσα τους! Γιατί όλα αυτά τα επιχειρήματα ήταν φούμαρα! Το σίγουρο είναι πως μια μεγαλύτερη αναμέτρηση προετοιμάζεται, αυτή ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα για την κατάκτηση της κορυφής της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, και θα είναι αμείλικτη. Είναι σωστό: Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν! Οι συμμαχίες μπορεί να αλλάζουν, να αναδιατάσσονται, αλλά το βασικό στοιχείο που καθορίζει τον ταξικό τους χαρακτήρα είναι η οικονομική βάση των καπιταλιστικών κρατών που τις συγκροτούν, δηλαδή η καπιταλιστική ιδιοκτησία, η κυριαρχία των μονοπωλίων και τα συμφέροντά τους. Κι αυτό ισχύει και για την ευρωατλαντική και για την ευρασιατική συμμαχία. Γι’ αυτό και το κρίσιμο ζήτημα για τον λαό μας είναι να μη διαλέξει στρατόπεδο ληστών! Να δυναμώσει την πάλη για την απεμπλοκή από το μακελειό που μας σέρνει η κυβέρνηση της ΝΔ! Τέτοιες μέρες ζούμε, συντρόφισσες και σύντροφοι. Μέρες που η ανησυχία για τις εξελίξεις δίνει τη θέση της στον φόβο για το τι ξημερώνει για εμάς και τα παιδιά μας. Όμως το σύστημα δεν είναι ανίκητο. Στην πορεία ανάπτυξης των αγώνων, της ταξικής, επαναστατικής πάλης, θα υπάρξουν γεγονότα που θα επιδράσουν καταλυτικά στη συνείδηση. Θα έχουμε και γρήγορες μεταβολές, μέρες που θα ισοδυναμούν με χρόνια της προηγούμενης, της σημερινής συνηθισμένης ζωής. Η όξυνση όλων των αντιθέσεων του συστήματος μπορεί να φέρει αποσταθεροποίηση, ακόμη και κλονισμό της αστικής εξουσίας, ανάπτυξη μεγάλης κίνησης μαζών, εξεγέρσεων, ακόμη και συνθηκών επαναστατικής κατάστασης, δυνατότητες για την "έφοδο στον ουρανό". Πιστεύουμε ακράδαντα ότι πρέπει να βλέπουμε τα δυναμικά στοιχεία των εξελίξεων. Να μη θολώνουμε μπροστά στον προσωρινό αρνητικό συσχετισμό που, όσο δύσκολος κι αν φαντάζει, δεν είναι ακίνητος, στατικός. Έχουμε πίστη στη νίκη της εργατικής τάξης, του λαού μας. Θα τα καταφέρουμε με όπλο τη στρατηγική που έχει χαράξει το Κόμμα μας και με τη δύναμη της οργάνωσής μας. Τώρα είναι η ώρα κατά την οποία η ανησυχία και ο φόβος χρειάζεται να γίνουν οργάνωση και πάλη. Ο ελληνικός λαός, όπως και άλλοι λαοί παντού, δεν θα περιμένουν με τα χέρια σταυρωμένα να δουν το μέλλον που ετοιμάζουν άλλοι για τα παιδιά μας. Μπορούν και επιβάλλεται να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και να βάλουν οι ίδιοι τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις. Και οι εξελίξεις εδώ στην Ελλάδα και στην περιοχή μας επιβάλλουν να απορρίψουμε ένα - ένα τα προσχήματα της κυβέρνησης της ΝΔ και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της. Προσχήματα που δικαιολογούν την εμπλοκή στο μακελειό, μια με τα "περί τρομοκρατίας", μια με τα περί "αντιδραστικών καθεστώτων", που δεν ισχύουν γι’ αυτά με τα οποία η ίδια συνεργάζεται, προσχήματα που προετοιμάζουν τις επεμβάσεις σε βάρος άλλων λαών, γιατί αυτό απαιτούν τα ιδιοτελή συμφέροντα της ελληνικής άρχουσας, της κυρίαρχης τάξης των καπιτα(ληστών)… Τώρα, όμως, ο λαός μας πρέπει πεισματικά να αρνηθεί να κάνει νέες θυσίες. Θυμάστε: Πριν ήταν οι θυσίες για να βγούμε από την κρίση, μετά για να μη χάσουμε την ανάπτυξη, τώρα για τη δήθεν σταθερότητα, τη δήθεν αμυντική θωράκιση και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα… Θυσίες που πάντα όμως καταλήγουν προς όφελος των καπιταλιστικών κερδών των λίγων και σε βάρος των πολλών, των ανθρώπων της δουλειάς που "πληρώνουν πάντα τη νύφη"… Ο λαός μας να γυρίσει την πλάτη στις Σειρήνες μιας ψευδεπίγραφης "εθνικής ενότητας", που χρόνια τώρα προβάλλει αυτό που δεν υπήρξε και δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ! Γιατί ποτέ δεν πρόκειται να συμβιβαστούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης με αυτά των εκμεταλλευτών της. Και τα μεγάφωνα πολλά, ακόμα και φασιστικά, που ξεμυτούν πάλι σιγά-σιγά… Τώρα ο λαός μας χρειάζεται να πάρει τη θέση του στο μεγάλο μέτωπο της σύγκρουσης και της ανατροπής. Εκεί που η συλλογική οργάνωση πολλαπλασιάζεται, γίνεται ακλόνητη δύναμη, τόλμη και αντοχή και μεγαλουργεί. Ανοίγει δρόμο και βεβαιώνει την πεποίθηση ότι με την πάλη μας μπορούμε να τα καταφέρουμε και να ξεμπερδέψουμε με το σύστημα της εκμετάλλευσης, της κρίσης και των πολέμων που μόνο παντοδύναμο δεν είναι. Και όσοι το αμφισβητούν, ας σκεφτούν πως σε κάθε περίπτωση τον τελευταίο λόγο τον έχει πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας. Αυτός που δεν είναι ένα γρανάζι στη μηχανή τους, έχει μυαλό, σκέφτεται και αποφασίζει. Ναι, το σύστημα δεν είναι παντοδύναμο, αυτή είναι η αλήθεια. Κι αυτό προσπαθεί να συσκοτίσει το αστικό πολιτικό σύστημα, στήνοντας νέες "παγίδες" με παλιά και νέα κόμματα, για να εγκλωβίσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια που δυναμώνει και μπροστά στις εξελίξεις με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Το λένε και το ομολογούν πως στόχος τους είναι να αποκατασταθεί όπως λέγεται η "ισορροπία" -ανισορροπία το λέμε εμείς- αυτού του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος. Για να είναι το ίδιο πιο θωρακισμένο απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια και να εξακολουθεί ανενόχλητο μέσα στη βρωμιά του και τη δυσωδία του να βασανίζει τον λαό. Γιατί "ισορροπία" γι’ αυτούς είναι να πηγαίνει αυτή η δυσαρέσκεια από τον έναν στον άλλον διαχειριστή και η αντιλαϊκή πολιτική που ασκείται να μένει άθικτη. Αυτό τον στόχο υπηρετεί και το εν αναμονή κόμμα Τσίπρα. Γι’ αυτό και απολαμβάνει τη στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών και εκδοτικών συμφερόντων που παζαρεύουν βέβαια και τη θέση τους. Το αν θα το πετύχουν και σε τι βαθμό θα φανεί, καθώς στη σοσιαλδημοκρατία τα πράγματα δεν είναι και πολύ εύκολα… Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις φιλοδοξίες του καθενός και της καθεμιάς, έχει να κάνει κυρίως με τις ίδιες τις πολλές αμαρτίες της σοσιαλδημοκρατίας και γενικότερα το στρατηγικό της αδιέξοδο. Παγίδες στη λαϊκή δυσαρέσκεια θέλουν να στήσουν από παντού κι αυτό εκφράστηκε με μαζικό τρόπο και με αφορμή το αποτρόπαιο έγκλημα των Τεμπών, όπου δόθηκαν ταυτόχρονα ρεσιτάλ συγκάλυψης των ευθυνών από την κυβέρνηση, αλλά και αποπροσανατολισμού του λαού και της νεολαίας από άλλα κόμματα και παράγοντες που βρήκαν ευκαιρία για πολιτική, μικροκομματική, προσωπική εκμετάλλευση. Γι’ αυτό μονοπρόσωπα κόμματα, όπως της κ. Καρυστιανού, εμφανίζονται με τα γνωστά παλιά και χιλιοειπωμένα "περί κάθαρσης, νομιμότητας και κράτους δικαίου της ΕΕ" -πέρα από τις σκοταδιστικές αντιλήψεις που κουβαλούν- λες και δεν είναι αυτή η ΕΕ που με την πολιτική της οδήγησε στο έγκλημα. Το ίδιο και με άλλα μονοπρόσωπα κόμματα, όπως η Κωνσταντοπούλου και ο Βελόπουλος, που με τα διάφορα σόου στη Βουλή μια χαρά παίζουν το παιχνίδι της βολικής αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ και τον Μητσοτάκη. Γιατί το ζητούμενο σήμερα είναι η μαζική λαϊκή αμφισβήτηση στη ΝΔ και τον Μητσοτάκη, που υπάρχει μέσα στην κοινωνία, να μετατραπεί σε συνολική αμφισβήτηση της αντιλαϊκής πολιτικής που υλοποιεί η κυβέρνηση αυτή και όσες κυβέρνησαν μέχρι σήμερα, αλλά και τα κόμματα που στηρίζουν στην ουσία τις ίδιες πολιτικές που υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα. Αλλιώς η δυσαρέσκεια θα μένει εγκλωβισμένη σε αλλαγές κάποιων προσώπων, θα αλλάζει το περιτύλιγμα, αλλά η αντιλαϊκή πολιτική θα ζει και θα βασιλεύει. Αλλά αυτό μπορεί να το εξασφαλίσει μόνο η στήριξη, η συμπόρευση με το ΚΚΕ στο κίνημα, στους αγώνες, σε όλες τις μάχες που έχουμε μπροστά μας και στις εκλογές. Μόνο το ΚΚΕ εκφράζει σήμερα τη γνήσια, αγωνιστική, αληθινή λαϊκή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, το κράτος και τις ανίερες συμμαχίες τους, που μπορεί να ανοίξει δρόμους για μια νέα πορεία για το ευτυχισμένο αύριο του λαού και της χώρας. Μόνο σε χάσιμο πολύτιμου χρόνου για τον ελληνικό λαό οδηγούν οι βαθιά λαθεμένες και εξίσου αποπροσανατολιστικές προτάσεις κάποιων κομμάτων της αντιπολίτευσης περί δήθεν "προοδευτικών" μετώπων, "δημοκρατικών", "κεντροαριστερών" συμμαχιών, προκειμένου -λένε στην ουσία- να βρεθεί ο αντικαταστάτης του Μητσοτάκη που θα κάνει όμως τα ίδια και χειρότερα με τον Μητσοτάκη, με βάση τα ανακοινωμένα ήδη προγράμματά τους, αφού τα βασικά βάθρα της αντιλαϊκής πολιτικής παραμένουν πάλι άθικτα. Άλλωστε, στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν δοκιμαστεί πολλές παρόμοιες κυβερνητικές εκδοχές. Υπάρχει συσσωρευμένη αρνητική πείρα. Επομένως, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από διάφορες κυβερνητικές εναλλαγές κομμάτων και προσώπων ίδιας κοπής. Σήμερα, όλο και περισσότεροι και περισσότερες μπορούν να κατανοήσουν ότι η ξεκάθαρη θέση του ΚΚΕ για μη συμμετοχή ή στήριξη διαφόρων αστικών κυβερνήσεων είναι αυτή που τελικά συμφέρει ολόπλευρα τον λαό και το κίνημά του. Ένα κίνημα που για να είναι ο αγώνας του νικηφόρος, για να μπορέσει να πάει μέχρι τέλους, πρέπει να βάζει στο στόχαστρο τις κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα του συστήματος, συνολικά το σημερινό εχθρικό κράτος και τους αντιλαϊκούς θεσμούς του, την καπιταλιστική εργοδοσία, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις στις οποίες συμμετέχει η χώρα, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ κλπ. Όλα αυτά δηλαδή που συγκροτούν πραγματικά αυτό που λέγεται "σύστημα". Ένα κίνημα που θα παίρνει τον χαρακτήρα ενός μεγάλου ρωμαλέου δυνατού πανελλαδικά συντονισμένου εργατικού-λαϊκού κινήματος, ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου, μιας αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής κοινωνικής συμμαχίας, που δεν θα αμφισβητεί απλά τη μια ή άλλη πλευρά της σημερινής κατάστασης, αλλά το ίδιο το διεφθαρμένο σύστημα συνολικά, που θα έρχεται σε σύγκρουση με το σύστημα, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Ένα κίνημα που θα χτίζει την αυτοπεποίθηση του οργανωμένου και αποφασισμένου λαού, που θα μαθαίνει να συγκρούεται, να μη φοβάται, να μη δειλιάζει απέναντι σε έναν, ακόμα, πιο ισχυρό αντίπαλο. Θα μαθαίνει να δίνει τη μάχη, ακόμα και αν ξέρει πως μπορεί να μη νικήσει άμεσα, αλλά έτσι να ανοίξει τον δρόμο για τη νίκη στο μέλλον. Ένα κίνημα που θα απορρίπτει τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες ότι μπορούν οι ίδιοι οι θεσμοί αυτού εδώ του καπιταλιστικού συστήματος να γίνουν όπλα στα χέρια των εργαζομένων. Ένα κίνημα που μέσα από την πορεία της ταξικής πάλης θα φτιάχνει και τα νέα φύτρα και θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις των νέων, αγέννητων ακόμα, θεσμών οργάνωσης της αυριανής εξουσίας. Ένα κίνημα που θα έχει ως μέλλον, ως προοπτική και στόχο την ανατροπή της σημερινής καπιταλιστικής εξουσίας, που θα ανοίξει τον δρόμο για μια άλλη κοινωνική οργάνωση της παραγωγής, τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική. Μια αναγκαιότητα που αναβλύζει απ’ όλες τις πλευρές της σημερινής πραγματικότητας και είναι απάντηση σε κάθε αδιέξοδο της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας. Οι κομμουνιστές και κομμουνίστριες, τα μέλη του τιμημένου ΚΚΕ και της πρωτοπόρας ΚΝΕ με την καθημερινή μας πράξη και στάση βάζουμε καθημερινά το μικρό μας επαναστατικό "λιθαράκι". Για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού, όλων αυτών που δημιουργούν την υλική και πνευματική αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας. Για να πάψουν οι εργάτες και οι εργάτριες, ο απλός λαός να σκοτώνεται στα σφαγεία του καπιταλιστικού κέρδους, όπως οι 5 εργάτριες στα Τρίκαλα και άλλοι εκατοντάδες σε όλη τη χώρα μέσα σε ένα χρόνο. Για να πάψουμε να θρηνούμε τα παιδιά μας στα σφαγεία των Τεμπών, θύματα της ασυδοσίας του κράτους, των κυβερνήσεων, της ΕΕ, που βάζουν τα κέρδη τους πάνω από τις ζωές μας. Για να πάψουν να στέλνονται οι λαοί και τα στρατευμένα παιδιά μας στα σφαγεία των πολέμων και να πρυτανεύσει η "πανανθρώπινη φιλιά". Για να μπορούν να εργάζονται όλοι οι άνθρωποι με όλο και λιγότερο υποχρεωτικό χρόνο εργασίας, με όλο και περισσότερο χρόνο στην ελεύθερη επιλογή κοινωνικής εργασίας, με την ανεργία να αποτελεί παρελθόν, μακριά από τη μισθωτή σκλαβιά, η εργασία να γίνει επιτέλους η πρώτη ζωτική τους ανάγκη, με μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, με ολόπλευρη ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων τους, απαλλαγμένη από τον διαμεσολαβητικό ρόλο του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης. Για να φτάσουμε έτσι στην κομμουνιστική κοινωνία της αρμονίας "από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του". Μόνο έτσι και ο τρόπος ζωής του ανθρώπου, που θα προκύπτει δηλαδή από τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής και τον κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό του, θα τον οδηγεί στην ατομική και συλλογική ευτυχία και ευημερία, στην άρση όλων των εμποδίων του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας που αναπαράγει το καπιταλιστικό σύστημα, παρά τις τεράστιες δυνατότητες των σύγχρονων επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων. Η απελευθέρωση αυτών των δυνατοτήτων προϋποθέτει την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας. Σε αυτήν την απέραντη, αλλά εντελώς συγκεκριμένη ιστορικά επιδίωξη στοχεύει αντικειμενικά ο σημερινός αγώνας και ο "επαναστατικός οργανωμένος τρόπος ζωής" των κομμουνιστών, σε αυτά τα θεμέλια στηρίζονται και οι Θέσεις και οι τελικές Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου μας. Με αυτές τις Αποφάσεις, με το Πρόγραμμά μας, απευθυνόμαστε στους εργάτες και υπαλλήλους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τους αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ και επιστήμονες, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους απόμαχους της δουλειάς συνταξιούχους, στους νέους και τις νέες, φοιτητές, μαθητές, σπουδαστές, στις γυναίκες, στους μετανάστες, σε όλο τον εργαζόμενο λαό, ανεξάρτητα από φυλή, καταγωγή, φύλο, σεξουαλικό προσανατολισμό, χρώμα, θρησκεία, να συμπορευτεί μαζί με το ΚΚΕ, για την επαναστατική ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό. Μπορούμε να κοιτάμε μπροστά γιατί βαδίζουμε στον δρόμο που χάραξαν όσοι περπάτησαν τον θάνατο δίχως να σκοντάψουν. Αυτοί είναι οι ήρωες που βγήκαν από τα σπλάχνα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Οι τιμημένοι νεκροί, που εναντίον τους η αστική εξουσία επιστράτευσε όλη της τη λύσσα, τη βία και το ψέμα, αλλά αυτοί δεν τρόμαξαν. Στάθηκαν ακλόνητοι και έθεσαν ως μοναδικό καθήκον να μην προδώσουν το Κόμμα, να μην προδώσουν τον λαό. Οι άντρες και οι γυναίκες που, γράφοντας γράμματα στα παιδιά και τους συντρόφους τους πριν εκτελεστούν, έλεγαν πως φεύγουν "γεμάτοι", περήφανοι και ευτυχισμένοι με μόνο τους άγχος κάποιος δικός τους να πάρει τη σκυτάλη στον στίβο της ταξικής πάλης. Ο τρόπος της ζωής τους καθορίστηκε από την απόφαση να παραδώσουν το εγώ τους, τον εαυτό τους στη συλλογική πειθαρχημένη δράση. Έφτυσαν στα μούτρα την ηθική και τις αξίες της "λωποδύτριας μπουρζουαζίας". Οτιδήποτε αστικό το αρνήθηκαν, ορκίστηκαν να το γκρεμίσουν, για να μπορέσει να ανθίσει ένας ανώτερος τρόπος ζωής που θα έχει ως αφετηρία την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Πήραν απόφαση να εξυψώσουν τη ζωή τους παλεύοντας για την ελευθερία, συνειδητά σκλαβωμένοι σε ένα ιδανικό σωστό. Στη μεγαλύτερη μέθη της ανθρωπότητας. Τη σοσιαλιστική επανάσταση. Τέτοιοι άνθρωποι παλεύουμε να είμαστε και σήμερα στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας. Η ύστερη μάχη με τα τέκνα του σκοτεινού συστήματος δεν έχει ακόμα ξεκινήσει, αλλά αυτό που κάνουμε τώρα μπορεί να κρίνει και την έκβασή της. Τα πράγματα -είναι νόμος- αλλάζουν. Όσα εξελίσσονται με τεράστια δυναμική αυτά τα χρόνια το επιβεβαιώνουν. Ο κόσμος φλέγεται και γύρω μας πνέουν ήδη άνεμοι και θύελλες. Όμως το ατσάλι δένεται στη δυνατή φωτιά και το μεγάλο ψύχος. Διδαχθήκαμε από όσους έδρασαν σε αυτές τις συνθήκες και έμαθαν να μην παραδίνονται. Από αυτούς που απέδειξαν ότι η έφοδος στον ουρανό δεν είναι ουτοπία, είναι έργο της εργατικής τάξης και της πρωτοπορίας της, του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το ΚΚΕ κόντρα σε θεούς και δαίμονες στάθηκε όρθιο στις θύελλες, διένυσε βασανιστική περίοδο ωρίμανσης των επαναστατικών του χαρακτηριστικών. Το ΚΚΕ θα τα καταφέρει, γιατί έχει ρίζες στον λαό που είναι ποτισμένες με αίμα, με σκληρό ταξικό αγώνα. Το ΚΚΕ θα τα καταφέρει, στηριγμένο στο επαναστατικό Πρόγραμμά του και την Οργάνωσή του. Το ΚΚΕ θα γίνει δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό! Ζήτω το 22ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας».