Το σημερινό φαινόμενο με τους πρόσφυγες από τη Συρία δεν έχει προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρονικά. 

H Ευρώπη πρέπει να καταφέρει να συνδυάσει τη διατήρηση του κοινωνικού μοντέλου με την αναγκαία ανταγωνιστικότητα που θα την ωφελήσει στο παγκόσμιο σύστημα. 

Το πώς θα καταλήξει η συνεννόηση για το χρέος, όταν γίνει, δεν εξαρτάται από εμάς αλλά από τους δανειστές.


Τη διαφωνία της με τη διαδικασία εκλογής αρχηγού από τη βάση, αλλά και με το ενδεχόμενο να αλλάξει τώρα ο τρόπος εκλογής "για λόγους σκοπιμότητας" επισημαίνει, με συνέντευξή της στην "Αυγή" της Κυριακής η πρώην υπουργός και ευρωβουλευτής, Μαρ. Γιαννάκου. Το ιστορικό στέλεχος της Ν.Δ. υπογραμμίζει ότι "η εποχή απαιτεί όχι μόνο ηγεσία επιπέδου, αλλά και ομάδα με στόχους και κοινωνική αποτελεσματικότητα", ενώ σε σχέση με το προσφυγικό επισημαίνει ότι "δεν έχει προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρονικά". Τέλος, εκτιμά ότι "η συμφωνία δεν αποτελεί διέξοδο, δεν υπάρχει όμως, όπως φαίνεται, εναλλακτική λύση".

* Στην αρχή οι Βρυξέλλες, αλλά και το Βερολίνο, έκαναν ότι δεν ακούνε και δεν καταλαβαίνουν. Ωστόσο, μέσα σε δύο μόλις μήνες, η κατάσταση στην Ευρώπη είναι πολύ διαφορετική ως προς την αντιμετώπιση του προσφυγικού. Είστε ικανοποιημένη από τα έως τώρα βήματα και τι άλλο μένει να γίνει;

Οι χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης έχουν εμπειρία στο ζήτημα των προσφύγων και κατά καιρούς έχουν φιλοξενήσει στο έδαφός τους σημαντικό αριθμό. Επίσης έχουν επιδείξει σεβασμό στο διεθνές δίκαιο όσο αφορά την υποδοχή προσφύγων στο έδαφός τους. Ωστόσο το σημερινό φαινόμενο με τους πρόσφυγες από τη Συρία δεν έχει προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρονικά και είναι φυσικό και αναμενόμενο ν' αντιμετωπιστεί από την Ευρώπη με τρόπο ενιαίο, χωρίς αποκλίσεις και στενά εθνικές προσεγγίσεις.

Δυστυχώς και σ' αυτή την περίπτωση μας πρόλαβαν τα γεγονότα. Τώρα πρέπει να επιταχυνθεί η αντιμετώπιση του προβλήματος, οι χώρες πρώτης εισόδου να στηριχθούν πλήρως από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Τουρκία να αναλάβει ευθύνη για τη φιλοξενία προσφύγων με την ελπίδα πάντα να καταστεί δυνατή η επιστροφή στον τόπο τους μετά τη λήξη του πολέμου.

* Μπορεί το προσφυγικό είτε να απειλήσει την ενότητα της Ευρώπης είτε να αποτελέσει αφορμή για να "ξεκολλήσει" η διαδικασία περαιτέρω ενοποίησης;

Δεν πιστεύω ότι θ' απειληθεί η ενότητα της Ευρώπης εφόσον οι κυβερνήσεις χειριστούν συντονισμένα και σε πλήρη συνεργασία το θέμα. Βέβαια στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αναπτύσσονται φυγόκεντρες δυνάμεις για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων και το μεταναστευτικό, αλλά δεν επιτρέπεται οι φόβοι που δημιουργούνται ν' αναιρούν την πολιτική υποχρέωση που έχουμε όλοι οι μετέχοντες των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών να επιδείξουμε αλληλεγγύη και στήριξη στους πρόσφυγες. Όσο για την περαιτέρω ενοποίηση, αυτή θα εξαρτηθεί από άλλους παράγοντες, μεταξύ των οποίων και το δημοψήφισμα στη Βρετανία.

* Στην Πορτογαλία είναι ορατό το ενδεχόμενο συγκρότησης κυβέρνησης Κεντροαριστεράς - Αριστεράς παρά την πρωτιά Κοέλιο. Στην Ισπανία οι Podemos πέρασαν μπροστά στις μετρήσεις, ενώ πλέον οι Φρανσουά Ολάντ και Ματέο Ρέντζι έχουν διαφοροποιηθεί αισθητά από το γερμανικό δόγμα της ασφυκτικής λιτότητας. Μπορεί κάτι να αλλάξει στην Ευρώπη; Και πώς μπορεί η Ελλάδα να ωφεληθεί απ' αυτό;

Οι πρώτες αποφάσεις για δημοσιονομική πειθαρχία στον ευρωπαϊκό χώρο έχουν ληφθεί ήδη από τη δεκαετία του 1980 και οφείλονται σε κυβερνήσεις κεντροδεξιές αλλά και σοσιαλδημοκρατικές, προκειμένου να λειτουργήσουν τα ανοικτά σύνορα και να υπάρξει νομισματική ένωση. Η τάση αυτή έχει δε ενισχυθεί από την εμφάνιση νέων παικτών και τον οικονομικό ανταγωνισμό που προκύπτει στο διεθνές στερέωμα, όπως παραδείγματος χάρη των BRICS.
H Ευρώπη πρέπει να καταφέρει να συνδυάσει τη διατήρηση του κοινωνικού μοντέλου με την αναγκαία ανταγωνιστικότητα που θα την ωφελήσει στο παγκόσμιο σύστημα. Η άσκηση αυτή είναι εξαιρετικά δύσκολη κι αυτό το συνειδητοποιούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, οποιασδήποτε ιδεολογικής απόχρωσης, όταν κυβερνούν. Η Ελλάδα μ' έναν τρόπο μπορεί να ωφεληθεί, με το να πηγαίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση οικονομικά, θεσμικά και κοινωνικά καλύτερα και να ισχυροποιεί τον παγκόσμιο ρόλο της.

* Έως πριν από μερικούς μήνες, ουδείς μιλούσε στην Ευρώπη για την ανάγκη απομείωσης του χρέους. Τώρα όλα δείχνουν ότι το θέμα δεν είναι αν θα απομειωθεί, αλλά πώς και πόσο. Τελικά, μήπως χρειαζόταν μία κυβέρνηση που να μην ζητεί "πιστοποιητικά βιωσιμότητας", όπως γινόταν επί Σαμαρά - Βενιζέλου;

Τα πράγματα δεν μπορεί να κρίνονται τόσο απλουστευτικά. Όπως γνωρίζετε, για το ζήτημα του χρέους είχε υπάρξει δέσμευση από το 2012. Δέσμευση ότι θα συζητηθεί και θα υπάρξουν αποφάσεις που θα ελαφρύνουν το βάρος για την Ελλάδα μετά την αξιολόγηση εφαρμογής του δευτέρου memorandum. Ας μην λησμονούμε ότι μετά την αρχή της οικονομικής κρίσης κάθε κυβέρνηση οικοδομεί επί των πεπραγμένων της προηγουμένης. Τώρα το πώς θα καταλήξει η συνεννόηση για το χρέος, όταν γίνει, δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά από τους δανειστές.

* Διαβάζοντας τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου πιστεύετε ότι, παρά τα "βαριά" μέτρα, υπάρχει διέξοδος για τη χώρα; Ή είμαστε εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο;

Η συμφωνία δεν αποτελεί διέξοδο, όμως, δεν υπάρχει, όπως φαίνεται, εναλλακτική λύση. Η κρίση στην Ελλάδα θα παραμείνει ενεργός για πολύ μεγάλο διάστημα και οι ελπίδες ανάκαμψης με τη βαριά φορολογία που επιβάλλεται, αλλά και την αστάθεια που συνοδεύει τις αποφάσεις, είναι ελάχιστες, γιατί δεν θα υπάρξουν ιδιωτικές επενδύσεις τέτοιες και τόσες που θα αυξήσουν την απασχόληση και ο φαύλος κύκλος -ανεργία, ανυπαρξία αγοράς, μη βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα, κατάρρευση κοινωνικών δομών, περιθωριοποίηση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού- θα γίνει εμφανέστερος.

* Πώς μπορεί η κυβέρνηση να διασφαλίσει την έξοδο της χώρας από την κρίση χωρίς να εξαντληθεί εντελώς η ήδη εξαντλημένη κοινωνία; Υπάρχει λύση σ' αυτή τη δύσκολη εξίσωση;

Έξοδος από την κρίση με τη λήψη μέτρων ύφεσης δεν διαφαίνεται. Αυτό που η κυβέρνηση οφείλει να κάνει είναι να εξασφαλίσει τουλάχιστον ταχύτητα και σταθερότητα στις αποφάσεις, ρεαλιστική και έντιμη διαχείριση των κρατικών πραγμάτων, προσαρμογή στο νομικό status της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποφυγή εμπλοκής ιδεοληψιών και τακτικισμών στο έργο της και ορθολογική αντιμετώπιση των ζητημάτων.

* Πολλοί υποστηρίζουν ότι η εκλογή προέδρου της Ν.Δ. από τη βάση απαξιώνει το κόμμα και εξασφαλίζει στον εκάστοτε πρόεδρο το να είναι ανεξέλεγκτος από τα όργανα του κόμματος. Θα έπρεπε η Ν.Δ. να επανεξετάσει, κατά τη γνώμη σας, τον τρόπο εκλογής αρχηγού;

Άπαξ και η Νέα Δημοκρατία προχώρησε κατά την εκλογή του προηγουμένου προέδρου σε διαδικασία εκλογής από τους πολίτες, παραβιάζοντας το καταστατικό τότε, δεν μπορεί σήμερα να παραβιάζει πάλι το καταστατικό για λόγους σκοπιμότητας. Προσωπικά η διαδικασία αυτή με έβρισκε αντίθετη το 2009 όταν αποφασίστηκε, δεν θυμάμαι όμως να διαμαρτυρήθηκαν άλλοι οι οποίοι τότε ξιφουλκούσαν υπέρ του δικαιώματος οποιουδήποτε πολίτη να εγγράφεται επιτόπου και να ψηφίζει για πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Σίγουρα οι «πρωτότυπες» αυτές διαδικασίες δεν συναντώνται σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Επανεξέταση του θέματος δεν μπορεί να γίνει φυσικά τώρα, αφού οι διαδικασίες εκλογής έχουν ήδη δρομολογηθεί για τις 22 Νοεμβρίου.

* Η εσωκομματική διαδικασία στο κόμμα σας έως τώρα έχει τραυματίσει την εικόνα της Ν.Δ., ενώ στον έως τώρα διάλογο μεταξύ των υποψηφίων απουσιάζει η πολιτική. Η εκλογή νέας ηγεσίας φτάνει προκειμένου να ανακάμψει το κόμμα σας;

Δεν αρκεί η εκλογή νέας ηγεσίας για να ανακάμψει το κόμμα. Σημειώνω βέβαια ότι η Νέα Δημοκρατία επέδειξε εξαιρετική αντοχή στις πιέσεις που δέχτηκε από τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης. Η εποχή απαιτεί όχι μόνο ηγεσία επιπέδου, αλλά και ομάδα με στόχους και κοινωνική αποτελεσματικότητα. Μόνο έτσι ένα σύγχρονο κόμμα μπορεί να υπηρετήσει τα συμφέροντα της χώρας του και των πολιτών. Εξυπακούεται ότι τα κόμματα στην Ελλάδα πρέπει να γίνουν πραγματικά και ουσιαστικά δημοκρατικά, ώστε να μπορέσουν να αξιοποιήσουν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων και ικανοτήτων των στελεχών τους προς όφελος του συνόλου.

Μελιγγώνης Γιώργος-avgi.gr