Τελικά με εσωστρεφή τόνο -κάποιες στιγμές έως και δραματικό- και με βολές κατά του απόντος Γιώργου Παπανδρέου εκτυλίχθηκε απόψε η εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ για τα 40 χρόνια από την ίδρυση του.
Υπάρχουν επέτειοι που επιβεβαιώνουν ότι η ιστορία (τους) συνεχίζεται και επέτειοι που επισφραγίζουν το τέλος. Στην πρώτη περίπτωση είναι η κοινωνική δυναμική και ο ισχυρός συμβολισμός που προσδίδουν επικαιρότητα σε ένα ιστορικό γεγονός. Στη δεύτερη η επέτειος έχει απολέσει την αρχική δυναμική της, έχει καταστεί μούμια, είναι νεκρή, στην καλύτερη περίπτωση είναι έκθεμα στο μουσείο της Ιστορίας.
Η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ παραπέμπει στο τέλος ενός λαϊκού - δημοκρατικού
μύθου. Μπορεί ο Ανδρέας Παπανδρέου να είχε δηλώσει ότι το κόμμα του δεν
κληροδοτείται και δεν τεμαχίζεται, αλλά οι επίγονοί του πορεύτηκαν μέσα
από τις αντιφάσεις μιας εποχής κατά την οποία και με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ
επήλθε μετάλλαξη -εθνική, κοινωνική, οικονομική, σχεδόν ανθρωπολογική.
Στην πορεία της μετάλλαξης παραμόνευε η βαθιά κρίση, της οποίας η
σημαντικότερη πλευρά ανιχνεύεται ήδη στον γενετικό κώδικα του πτώματος: η
ηθικοπολιτική απαξίωση.











