Μακρόνησος:
«Εκεί που σε πήγαιναν με δύο επιλογές: τα βασανιστήρια μέχρι θανάτου ή τη δήλωση»!
Μία από τις ιστορίες των γυναικών της Μακρονήσου, τις οποίες ο Λουντέμης «προσκύνησε» με τους εξής στίχους:
«Ω, εσύ, γυναίκα, οπτασία λησμονημένη…
Μικρή παιδούλα, μάνα, κόρη αυριανή…
Μέσα στα σπλάχνα σου βογγούνε οι σκοτωμένοι
Και τραγουδούν οι αυριανοί μας ζωντανοί!»
Είναι Οκτώβριος του 1949. Η κυβέρνηση των Αθηνών βάζει μπροστά το σχέδιο «Εθνικής Αναμορφώσεως».
Απέναντι από το Λαύριο, σε μια μικρή ξέρα γης που μέχρι τότε ήταν σχεδόν άγνωστη, χιλιάδες αγωνιστές της Αριστεράς θα γνωρίσουν τη φρίκη.
Αρχικά η Μακρόνησος είναι μια αντρική υπόθεση. Τον Ιανουάριο του 1950, όμως, 1.200 γυναίκες θα φύγουν από το Τρίκερι που είναι ήδη εξόριστες για να κάνουν ένα ταξίδι στην… κόλαση.
Πολλές μαζί με τα λιγοστά υπάρχοντα τους κουβαλούν στα χέρια τα παιδιά τους.
«Πρώτη περνά –παραμερίστε να διαβεί- περνάει πικρή, βαλαντωμένη, η νέα μητέρα. Περνάει η Μάνα –γονατίστε- η μαύρη Μάνα.'' Θα γράψει ο Λουντέμης.
Η πόρτα του πλοίου άνοιξε. Το πρώτο που αντίκρισαν ήταν «οι χαράδρες του θανάτου» - εκεί που σε πήγαιναν με δύο επιλογές: τα βασανιστήρια μέχρι θανάτου ή τη δήλωση. Το νησί άγονο, ποτιζόταν μόνο από τον ιδρώτα και τα δάκρυα των εξόριστων αγωνιστών.
Οι άντρες από την άλλη πλευρά των συρματοπλεγμάτων – άπλυτοι, αξύριστοι, με ρούχα ξεσκισμένα – τις κοίταζαν να περνάνε. Μάνα, αδελφή, Μαρία… πρόλαβαν να φωνάξουν όταν είδαν τις αγαπημένες τους, πριν οι αλφαμίτες χυμήξουν πάνω τους για να τους διαλύσουν υπό την απειλή των περίστροφων.
Το βράδυ εκείνο που αποφάσισαν να χτυπήσουν τις γυναίκες, όλες οι σκηνές των φαντάρων, όλοι οι κλωβοί των ιδιωτών, ακόμη κι οι χαράδρες, όλα είχαν βουβαθεί παντελώς. Επικρατούσε μια νεκρική σιγή.
Τη νύχτα εκείνη η σκέψη του καθενός πετούσε στις γυναίκες. Ο πατέρας σκεφτόταν την κόρη του, ο γιος τη μάνα του, ο αδελφός την αδελφή του, ο άντρας τη γυναίκα του...
Το βράδυ εκείνο της 30ης Ιανουαρίου του 1950 μία μόνο σκέψη κυριαρχούσε στη Μακρόνησο: «ΑΠΟΨΕ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ».
Οι πρωτεργάτες αυτής της βίας και του εγκλήματος δε σεβάστηκαν ούτε τις ηλικιωμένες, ούτε τις άρρωστες, ούτε τις βασανισμένες.
«Οι Αλφαμίτες μας διέταξαν να μην ξαπλώσουμε. Ορμούσαν μέσα στις σκηνές με αναμμένους φακούς. Άρχισε το μαστίγωμα. Ο ένας βούρδουλας σηκωνόταν κι ο άλλος έπεφτε. Γροθιές, κλωτσιές, μαστιγώματα έρχονταν απανωτά. Νιώθαμε τα μάγουλα μας να καίνε σαν να είχαμε πυρετό».
Κάποια στιγμή τη νύχτα έσκισε το ουρλιαχτό ενός παιδιού. Η φωνή του είχε έναν τόνο τραγικό.
«Ποιον να αποκηρύξω μωρέ; Το αίμα του αδελφού μου; Ναι, 17 χρονών είμαι. Τι θέλετε από εμένα φασίστες; Χτυπάτε! Χτυπάτε! Χτυπάτε! Σκυλιά, φασίστες, χτυπήστε με κι άλλο!», ακούστηκε να λέει.
«Σε λίγα λεπτά δυο Αλφαμίτες μας τη φέρανε οριζόντια μέσα στη σκηνή τη 17χρονη Βαγγελίτσα. Τα μάτια της ήταν γουρλωμένα και γυάλιζαν. Τα δόντια της σφιγμένα. Το κορμί της μελανό. Οι Αλφαμίτες φοβισμένοι την απόθεσαν στη γη.
Πλησιάσαμε κοντά της. Της μιλήσαμε. Δεν μας γνώριζε. Το βλέμμα της ήταν απλανές. Το κορμί της τιναζόταν από δυνατούς σπασμούς. Τρομάξαμε. Της ζητήσαμε να μας κοιτάξει. Της είπαμε ότι ήταν πια μαζί μας στη σκηνή. Δεν καταλάβαινε τι της λέγαμε»
«Η Βαγγελιώ είχε χάσει πια τα λογικά της».
Κι αυτή ήταν μόνο μία από τις εκατοντάδες ιστορίες της πιο φρικτής νύχτας στη Μακρόνησο…
Μία από τις ιστορίες των γυναικών της Μακρονήσου, τις οποίες ο Λουντέμης «προσκύνησε» με τους εξής στίχους:
«Ω, εσύ, γυναίκα, οπτασία λησμονημένη…
Μικρή παιδούλα, μάνα, κόρη αυριανή…
Μέσα στα σπλάχνα σου βογγούνε οι σκοτωμένοι
Και τραγουδούν οι αυριανοί μας ζωντανοί!»
(Από την στήλη «Αυτά που θέλω να θυμάμαι...» Maria Kassari - Δήμητρα Μαρουκάκη)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου