Ο καταυλισμός του Ριγανόκαμπου, η ντροπή της Πάτρας

 

Και πάνω τους να πατούν ξυπόλυτα μικρά παιδιά!

Δεν είναι μόνο τα σκουπίδια που κάνουν τον καταυλισμό έναν απέραντο σκουπιδότοπο. Είναι οι νερόλακκοι, οι πέτρες, οι λάσπες και κυρίως τα σπασμένα γυαλιά και τα σανίδια με πρόκες

 

«Όπως και πέρσι με την πρώτη φθινοπωρινή βροχή φάνηκε πως οι πιο ευάλωτες κατοικίες της Πάτρας είναι οι π

αράγκες του Καταυλισμού των Ρομά στο Ριγανόκαμπο.

Σήμερα πρωί -πρωί χτύπησε το τηλέφωνο.

-Κυρ Βασίλη, πνιγήκαμε χτες βράδυ.

-Τι μπορούμε να κάνουμε, Κυριακή;

-Πρέπει να αλλάξουμε νάιλον.

-Μα πέρσι το αλλάξαμε.

-Το έκαψε η ζέστη κυρ Βασίλη. Μετά είναι και κάτι ξύλα που θέλουν άλλαγμα και να διώξουμε κάτι νερά που κυλάνε και μπαίνουνε μέσα. Είμαι σε ανάγκη. Από πού να ζητήσω βοήθεια;

-Καλά θα ‘ρθούμε να δούμε. Έχουμε και κάτι να σάς φέρουμε.

Κυρίως ήθελα να δω αν η κατάσταση της καλύβας ήταν όπως τα έλεγε. Ή είχε βρει μια ακόμη δικαιολογία να μάς βάλει να τρέχουμε σε φίλους αλληλέγγυους ζητώντας τη συνδρομή τους;

Με την Ioanna Arabatzi φορτώσαμε κάτι προμήθειες από την Κίνηση Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών/στριών και γρήγορα φτάσαμε στον καταυλισμό. Επικρατούσε ηρεμία, οι άνθρωποι ελάχιστοι, οι περισσότεροι είχαν βγει για τις ασχολίες τους. Ο ουρανός συννεφιασμένος, τα περιγράμματα θολά και κάπως ατμοσφαιρικά. Αλλά τίποτα δεν μπορούσε να κρύψει την εγκατάλειψη και την αθλιότητα.

 

Δεν είναι μόνο τα σκουπίδια που κάνουν τον καταυλισμό έναν απέραντο σκουπιδότοπο. Είναι οι νερόλακκοι, οι πέτρες, οι λάσπες και κυρίως τα σπασμένα γυαλιά και τα σανίδια με πρόκες. Πεταμένα παντού. Και πάνω τους να κυκλοφορούν ξυπόλυτα μικρά παιδιά.

Η παράγκα της Κυριακής ήταν σε ακόμη χειρότερη κατάσταση από την περιγραφή της. Πολλές, όμως, παράγκες είχαν πρόβλημα. Οι λίγοι που είχαν παραμείνει στον καταυλισμό μερεμετούσανε όπως μπορούσαν τις παράγκες τους. Η χθεσινή βροχή είχε δείξει τις αδυναμίες της κάθε καλύβας.

Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως και οι παράγκες του καταυλισμού έχουν έξοδα συντήρησης. Στερεώματα, καρφώματα, αλλαγές ξύλων, αποχέτευση ομβρίων και οπωσδήποτε κάθε φθινόπωρο νέα επικάλυψη με ανθεκτικό νάιλον.

Όπως μάθαμε είχαν απευθυνθεί και στον κοινωνικό τομέα του δήμου ζητώντας βοήθεια. Και ο δήμος είχε στείλει από το τμήμα Ρομά του Κοινωνικού Τομέα τον διαμεσολαβητή Γιώργο Μπασιλάρη που κατέγραφε ανάγκες.

Υποσχεθήκαμε ότι θα μαζέψουμε τις 120 ευρώ που χρειάζεται η παράγκα από φίλους αλληλέγγυους το συντομότερο. Τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες και φύγαμε από τον καταυλισμό σχεδόν… άρρωστοι.

Οι Τσιγγάνοι του Ριγανόκαμπου αποτελούν το έσχατο περιθώριο της κοινωνίας μας. Είναι οι αόρατοι εξαθλιωμένοι που ψευτοζούν αβοήθητοι και κυνηγημένοι. Είναι οι άθλιοι της Πάτρας, οι Αγιάννηδες της πόλης μας.

Η πολιτεία, ναι, αδιαφορεί. Αλλά ο δήμος που διοικείται από αριστερούς, από ανθρώπους με κοινωνικές ευαισθησίες γιατί δεν κάνει κάτι;

Είναι τόσο δύσκολο για τον κοινωνικό τομέα να βρεθούν προσωρινά κάποια μικρά προκατασκευασμένα κοντέινερ να στεγαστούν σαν άνθρωποι και να μην ζουν σαν ζώα; Πώς η πολιτεία ζητά από αυτούς να στέλνουν τακτικά τα παιδιά τους σχολείο; Τίποτα δεν θα γίνει αν ο δήμος ρίχνει τις ευθύνες στην πολιτεία και η πολιτεία στο δήμο.

 

 

Διάβασα την χθεσινή ανάρτηση του φίλου Στάθης Κεραμιδάς. «Σε αυτή την έκταση των 150 στρεμμάτων, θα ανεγερθούν από την πολιτεία 60 συγκροτήματα κοινωνικών κατοικιών. Συνολικά υπολογίζεται πως θα φτιαχτούν 720 διαμερίσματα τα οποία θα παραχωρηθούν σε ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Εδώ παρουσιάζεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μπουν σε κανονικά σπίτια, οι 16 οικογένειες Ρομά, οι οποίες διαμένουν τώρα στην ίδια περιοχή σ΄ένα άθλιο καταυλισμό με απάνθρωπες συνθήκες».

Η προοπτική αυτή αποτελεί πράγματι μια αχτίδα ελπίδας στο ζόφο του καταυλισμού.

Αλλά μέχρι να ολοκληρωθεί το πρότζεκτ (περίπου 4 με 5 χρόνια) πού θα στεγαστούν οι 25 οικογένειες; (25 Στάθη, όχι 16). Δεν νομίζω ο Στάθης υπονοεί πως ο δήμος θα τους βγάλει στο δρόμο με την υπόσχεση μιας μελλοντικής στέγης.

Ένα κράτος πρόνοιας πρέπει να ενδιαφέρεται για όλους τους πολίτες του, και είναι υπόλογο όταν εγκαταλείπει κάποιους ανθρώπους να ζουν μέσα στην αθλιότητα».

Από Βασίλειο Χριστόπουλο)