Τους αιφνιδίασε ο ευφυής Αλέξης με την εξαγγελία του

Η κυβέρνηση «είχε ενημερώσει για το θέμα αυτό τους θεσμούς εδώ και αρκετό καιρό και την ευθύνη των συνομιλιών είχε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης».

Από τα παραπάνω εξηγείται και ως ένα βαθμό η αντίδραση των... Ουλάνοβα της δημοσιογραφίας, αφού επί ημέρες «σέρνονταν» η είδηση στα κοινοτικά γραφεία και οι καλοπληρωμένες πέννες κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ

«Σύμφωνα με πληροφορίες, παρά το ότι δεν είχε διαρρεύσει απολύτως τίποτα στα ΜΜΕ, η κυβέρνηση είχε ενημερώσει για το θέμα αυτό τους θεσμούς εδώ και αρκετό καιρό και την ευθύνη των συνομιλιών είχε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης».

Με τα παραπάνω που δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα ΑΥΓΗ, σε ρεπορτάζ του Φοίβου Κλαυδιανού, αποκαλύπτεται η ευφυή κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να εξαγγείλει την απόδοση του υπερπλεονάσματος σε 1,6 εκατομμύρια  μικροσυνταξιούχους κάτω των 850 ευρώ καθαρά, χωρίς να υπολογίζεται το ΕΚΑΣ και το πάγωμα του ΦΠΑ στα νησιά Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου, που πλήττονται από τις προσφυγικές ροές!

Από τα παραπάνω εξηγείται και ως ένα βαθμό η αντίδραση των... Ουλάνοβα της δημοσιογραφίας, αφού επί ημέρες «σέρνονταν» η είδηση στα κοινοτικά γραφεία και οι καλοπληρωμένες πέννες κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου!

Η Κομισιόν ενημερώνει: Γνωρίζαμε, αλλά όχι όλες τις λεπτομέρειες. Τουναντίον ενοχλημένος εμφανίζεται ο συνήθως ενοχλούμενος, η Γερμανία, ενώ ο επικεφαλής Κλ. Ρεγκλινγκ του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας αναφέρει ότι εγείρονται ερωτήματα και η εκπρόσωπος του γερμανικού Υπ.Οικ. Φρεντερίκε Φον Τιζενχάουζεν λέει πως δεν συζητήθηκε στο Γιουρογκρούπ της περασμένης Δευτέρας, αποκρύπτοντας πως αυτό το θέμα έχει από αρκετού χρόνου πριν συζητηθεί, καθώς στο Μνημόνιο που υπέγραψε η Κυβέρνηση αναφέρεται σαφώς πως το επιπλέον του πλεονάσματος προϊόν είναι στην ευχέρεια της ελληνικής κυβέρνησης το πως θα το διαθέσει.

Και τότε γιατί οι παραπάνω δεν το λένε; Μα είναι απλό, ως συντηρητικών απόψεων πολιτικοί, πρέπει να ικανοποιήσουν και τους ομοτράπεζους τους πολιτικούς της Ελλάδας που σταυλίζονται στο Λαϊκό Κόμμα!  

Τούτη η απόκρυψη της είδησης, προκάλεσε ρετάρισμα στα παγαλάκια των μεγάλων κυρίως ΜΜΕ, που βρέθηκαν σε αδυναμία να χαράξουν γραμμή, ώστε να την ακολουθήσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην ΚΚΕ. Διότι δυστυχώς σήμερα πια πολιτική κάνουν οι... Ψυχάρηδες, οι Καψήδες, οι Εισαγγελάτοι και οι ιδιοκτήτες καναλάρχες. Από την άλλη πλευρά οι πολιτικοί τύπου Μητσοτάκη, Θεοδωράκη, Φώφης δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αναπαράγουν εντός Βουλής την γραμμή που χαράζουν τα ΜΜΕ, επιτρέποντας κατά θλιβερή συγκυρία την αντιστροφή των ρόλων!

Έτσι είχαμε τα φαινόμενα, λίγα λεπτά απο το τέλος της Συνεδρίασης του Πολιτικού Γραφείου, στο οποίο πάρθηκε η απόφαση, να διαρρεύσει, μάλλον τεχνηέντως η είδηση ότι ο Αλ. Τσίπρας ετοιμάζεται για Διάγγελμα. Και όλοι προσάρμοσαν αυτό το αναμενόμενο στα μέτρα τους.

Και τι δεν υπέθεσαν όσοι το έμαθαν! Από παραίτηση Τσίπρα, ευσεβής πόθος του κ. Μητσοτάκη, μέχρι οικουμενική κυβέρνηση, που επιθυμεί ο Β. Λεβέντης, με τα όποια διαζευτικά ενδεχόμενα ενδιαμέσως.

Βγήκε ο Πρωθυπουργός και μέσα σε επτά λεπτά πάγωσε τα... μπουγαδοκάναλα, ξύλιασε το στελεχικό δυναμικό των υπηρετών της γραμμής Σόιμπλε και τα κόμματα χωρίς γραμμή από τα... ξεμισμένα ΜΜΕ, έψαχναν να βρουν μπούσουλα. Έτσι γίναμε μάρτυρες των πιο γελοίων ερωτημλατων.

Το εχει γράψει στον Προϋπολογισμό το ποσόν που θα μοιρ'ασει η Κυβέρνηση; Το ξερουν οι Ευρωπαίοι; Συμφωνούν να στηρίξουν τον Τσίπρα;  Μπα δεν θα τα δώσει. Ο ψεύτης πάλι θα κοροϊδέψει. Από το βράδυ της Τετάρτης μέχρι και σήμερα κια τι δεν ακουστηκε στα κανάλια και τι δεν γράφηκε σε ηκεκτρονικλμκαι έντυπο τύπο, μέχρι το ερώτημα του άδνωνι έαν το γνώριζαν οι θεσμοί.

Έμμεσο κάρφωμα δηλαδή! Και δυστυχώς Vasta Soimple, αντίστοιχο του Vasta Romel των μαυραγοριτών της Κατοχής που ήθελαν τον Ρόμελ να αντέχει την βρετανική επίθεση στη Β. Αφρική το 1942, για να προλάβουν να ξεπουλήσουν την πραμάτειά τους σε υψηλή τιμή, φτάσαμε στο θα το ρουφιανέψω στο αφεντικό!  Αλλά αντικείμενο ρουφιανιάς δεν υφίσταται!

Άλλωστε, εάν θέλει η ΝΔ μπορεί να το δηλώσει δημόσια: Δεν θέλουμε βοήθεια στους μικροσυνταξιούχους. Ζητάμε να ακυρωθεί η 13η σύνταξη, ώστε να υποχρεωθεί η κυβέρνηση της Αριστεράς να πάει σε τέταρτο μνηνόνιο ή σε εκλογές για να γίνει πρωθυπουργός και ο γιος του γεροΜητσοτάκη, αφού αυτή την παράδοση ακολουθούσαν τα κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού!

Μάλιστα χθες κυκλοφόρησε και μία άλλη εκδοχή, από τον Ευ.Βενιζέλο: Κυβέρνηση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα, αφού πληρώσει το τίμημα, είπε και φυσικά με τον ίδιο τον Ευάγγελο συμμέτοχο που ονειρεύεται μεγαλεία!

Τούτων δοθέντων, τη Δευτέρα κανονικά και χωρίς πρόβλημα επανεκκινούν οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης και των τεχνικών κλιμακίων των θεσμών στην Αθήνα, με τους επικεφαλής τους να καταφθάνουν λίγο μετά, ενώ την ίδια μέρα αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή νομοσχέδιο με αρκετά προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, καθώς και τις πολυαναμενόμενες παρεμβάσεις για τα αδήλωτα κεφάλαια και τις ηλεκτρονικές πληρωμές.

Η κυβέρνηση καθησυχάζει ως προς την προοπτική της διαπραγμάτευσης παρομοιάζοντας αυτή τη φάση της αξιολόγησης με την περίοδο πριν από το κλείσιμο της πρώτης, κατά την οποία, επίσης, όλες οι πλευρές εμφανίζονταν άκαμπτες ως προς τις θέσεις τους.

Παράλληλα, εμφανίζεται απολύτως βέβαιη ότι οι δανειστές δεν θα δημιουργήσουν προβλήματα για τη “13η σύνταξη” και τον ΦΠΑ στα νησιά που δέχονται πρόσφυγες, ξεκαθαρίζοντας ότι αυτή η κίνηση δεν έχει καμία σχέση με το μέρισμα Σαμαρά, το οποίο είχε χαρακτήρα προεκλογικής παροχής σε περίοδο που ήταν προδιαγεγραμμένη η αποτυχία των δημοσιονομικών στόχων, εν έτει 2013 και το κόστος το φόρτωσε στον Προϋπολογισμό του 2014, που βρέθηκε να επιβαρύνεται με ένα δις ευρώ, πράγμα που στοίχισε στον Αντ. Σαμαρά την εξουσία και χωρίς να μπορεί να κλείσει την αξιολόγηση.

Στους καιρούς της σκουριάς λάμπουν μόνο τα σκουπίδια κι ο χρυσός! Κι οι άνθρωποι;

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΑΝΤΗ

    Πατρινού συγγραφέα

Η απάντηση έρχεται από μόνη της αν παρακολουθήσει κανείς τα όσα διαδραματίζονται στην περιοχή της Χαλκιδικής. Μια πρώτη γεύση πήραμε παλιότερα, όταν η κυβέρνηση έστηνε κράτος τρόμου στην Κερατέα για να τσακίσει τους κατοίκους της, οι οποίοι  δικαίως αντιδρούσαν για την μετατροπή της περιοχής τους σε χωματερή.

Το «λαμπρό» σχέδιο της κυβέρνησης για την «έξοδο της χώρας από την κρίση» οδηγεί στη μετατροπή της Ελλάδας σε χωματερή ανθρώπων και αξιών. Σ’ ένα απέραντο ορυχείο. Με σκυμμένους ανθρώπους σε ανήλιαγες στοές. Όπου κάθε κομμάτι αυτής της γης, κάθε νησί, κάθε υδάτινο απόθεμα, κάθε αχτίδα, κάθε νησί και θάλασσα, πουλιούνται σε τιμή ευκαιρίας στο βωμό της «ανάκαμψης» των κερδών πολυεθνικών τεράτων. Χρυσό στους «επενδυτές» και σκουπίδια στους ανθρώπους.

«Τούτος ο κίτρινος σκλάβος

Θρησκείες χτίζει και γκρεμνά, βλογάει καταραμένους

Κάνει τη γκρίζα λέπρα λατρευτή

Θρονιάζει τους κλέφτες στων γερουσιαστών τις έδρες

Και τους χαρίζει τίτλους, γονυκλισίες κι επευφημίες

Αυτός είναι που κάνει νιόνυφη ξανά τη γερασμένη χήρα

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . καταραμένο μέταλλο.

Ω πόρνη εσύ του γένους των ανθρώπων…»

                                 (Σαίξπηρ: «Τίμων ο Αθηναίος»)

Σκηνές από ταινία προσεχώς διαδραματίζονται στην Χαλκιδική. Σκηνές που ξεπερνούν κατά πολύ την φαντασία του Όργουελ. 15χρονες μαθήτριες σύρονται στα αστυνομικά τμήματα και την ασφάλεια, δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις. Γυναίκες χτυπιούνται βάναυσα, αυταρχισμός και αστυνομική βία. Ειδικές δυνάμεις απλώνουν τη σκιά τους πάνω από την καθημερινότητα των κατοίκων και μαζί, οργιάζουν οι φήμες για την είσοδο στο προσκήνιο των ταγμάτων εφόδου ξένων μισθοφόρων-πραιτοριανών που έχουν θητεύσει στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, προσφέροντας προστασία σε τέτοιου τύπου «επενδυτικά σχέδια». Έτσι αποκαλείται τώρα το ξεπούλημα και η καταστροφή! «Επενδυτικό σχέδιο!»

Παράλληλα, ρεσιτάλ τρομοϋστερίας σαρώνει τα τηλεπαράθυρα. Εκβιαστικά διλλήματα τύπου «ή εταιρεία ή ανεργία» και καταστροφολογία. Κατά τη δοκιμασμένη τακτική «μνημόνιο ή χρεωκοπία». Συστηματική καλλιέργεια της διχόνοιας και της διάσπασης.

Πακτωλός χρημάτων κρύβεται πίσω από το όργιο αστυνομικής αυθαιρεσίας, βίας και ιδεολογικής χειραγώγησης που εκτυλίσσεται. Μεγάλα συμφέροντα και επιδιώξεις που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Το κράτος δίνει τα ρέστα του κάνοντας επίδειξη δύναμης απέναντι στους ανθρώπους. Μα μόνο την αδυναμία του προδίδει. Την αδυναμία του να σβήσει από τις ανθρώπινες καρδιές την ελπίδα και την ανάγκη για ζωή. Την αδυναμία του να μας μετατρέψει όλους σε ραγιάδες και υποτακτικούς. Την αδυναμία του να μας κάνει να πιστέψουμε πως το δικό τους «όραμα», για την Ελλάδα-Γερμανική επαρχία και «επενδυτικός παράδεισος» με εξαθλιωμένους εργαζόμενους και στρατιές δούλων, πρέπει σώνει και ντε να γίνει «όραμα» και των «ιθαγενών»! Γιατί, αν μη τι άλλο, σαν ιθαγενείς μας αντιμετωπίζουν. Μόνο που το παραμύθι με τα χρυσά καθρεφτάκια έχει παλιώσει.

«Γιατί κανένα νόμιμο κακό για τους ανθρώπους

Δε βγήκε, σαν τα χρήματα. Αυτά και πολιτείες

Χαλνούν˙ αυτά από τα σπίτια τους διώχνουν τους πολίτες.

Αυτά τις τίμιες τις ψυχές μαθαίνουν και γελούνε

Στ’ αχρεία για να στρέφονται, και δείχνουν στους ανθρώπους

Ναχουνε χίλιες πονηριές, κάθε λογής ασέβεια.»

                                                                    (Σοφοκλής «Αντιγόνη»)

Οι κύριοι που θέλουν να κάνουν την Ελλάδα Ελντοράντο, ξεχνούν πως όσοι κίνησαν για το θησαυρό, τελικά χάθηκαν στη ζούγκλα. Αψηφώντας τον κυβερνητικό σκοταδισμό οι κάτοικοι της Χαλκιδικής στέλνουν, με τον ξεσηκωμό τους, το πιο ουσιαστικό μήνυμα για το μέλλον. Άνθρωποι που ποτέ πριν δεν είχαν σκεφτεί καν να βγουν στο δρόμο, σήμερα ανοίγουν τον δρόμο για όλους μας. Αψηφούν τη βία και την τρομοκρατία, την προβοκατορολογία και τις υποθέσεις συνομωσίας. Φορείς και παράγοντες της περιοχής ορθώνουν ανάστημα εκεί που άλλοι διαγωνίζονται στο «ευγενές άθλημα» της οσφυοκαμψίας. Ίσως, αν το παράδειγμα των κατοίκων της Χαλκιδικής είχε υιοθετηθεί από την κοινωνία μας, τώρα να μη θρηνούσαμε νέους ανθρώπους, νεκρούς, γιατί δεν είχαν τα στοιχειώδη για τη θέρμανση.

Οι σκηνές που διαδραματίστηκαν με την «ευφυή σύλληψη» των κυβερνητικών κύκλων, να διοργανώσουν «συλλαλητήριο» για την υποστήριξη των σχεδίων της εταιρείας, εκβιάζοντας τις ανθρώπινες συνειδήσεις με αντάλλαγμα ένα ξεροκόμματο, δείχνει και την ποιότητα τους ως ανθρώπων. Το γαλλικό ντοκιμαντέρ, στο οποίο ειπώθηκε από υπεύθυνους της εταιρίας ότι ο κύριος Πάχτας ζήτησε ως αντάλλαγμα για την υποστήριξη των σχεδίων της εταιρίας από τη δική του πλευρά, την πρόσληψη «δικών του ανθρώπων» στο έργο, είναι απλά ενδεικτικό. Κανένας λαός που χειροκρότησε τις δολοφονίες συνανθρώπων του, δεν γλίτωσε τελικά από το φόνο.

 «Θα πεινάσεις και θα χρεοκοπήσουμε», λένε στον πεινασμένο και χρεωκοπημένο.

«Αν τολμήσεις να αντιδράσεις, θα στείλουμε τα ΜΑΤ, θα σε τυλίξουμε σε μια κόλλα χαρτί και δεν θα δεις ποτέ άσπρη μέρα», λένε σε ένα λαό που ζει στα σκοτάδια της σκουριάς, των μαζικών αυτοκτονιών, της νέας προσφυγιάς.

«Όσοι αντιδρούν είναι παράνομοι», λένε οι αρχιερείς της διαπλοκής, της μίζας και της εξαθλίωσης. Νυν υπουργοί, πρωτεργάτες επεισοδίων φασιστικής και ρατσιστικής βίας παλιότερα, ιδεολογικοί κήρυκες του μίσους και του φόβου σήμερα, κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο σε όσους καταγγέλλουν τις πομπές τους. Παρατηρώντας τους να φωνασκούν στα τηλεπαράθυρα, βλέπεις τους υπαίτιους για όσα ζούμε και κυβερνήτες αυτής της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες-είτε βρίσκονταν στο προσκήνιο, είτε στο παρασκήνιο-να καλλιεργούν το δόγμα της «μαζικής συνενοχής» σε ένα έγκλημα όμως, που μόνοι τους σχεδίασαν, εκτέλεσαν και απέκρυψαν. Έτσι και στον καιρό της Σκουριάς η «λάμψη των επενδύσεων» μοιάζει με «πλάνα ωραία. Της καταστροφής!»

Όταν τα σκουπίδια στις μέρες μας είναι εμπόρευμα και μια πολύ επικερδής επιχείρηση για τις εταιρείες που ανακατεύονται μαζί τους, φανταστείτε τι χρηματική αξία αποκτά ο χρυσός. Βέβαια για να σταθεί αυτή η φράση και να εκφράσει αντίθεση, χρειάζεται η επίδραση μπόλικης σκουριάς, η οποία έχει επικαθίσει αιώνες τώρα στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Γιατί ουσιαστικά δεν πρόκειται για αντίθεση αλλά για το ίδιο και το αυτό! Χρυσά σκουπίδια!

«Το χρήμα έγινε γενικό μέσο ανταλλαγής από σύμβαση και γι’ αυτό φέρει την ονομασία «νόμισμα», επειδή δεν υπάρχει από τη φύση αλλά από το νόμο, και εναπόκειται σε μας να το αλλάξουμε και να το κάνουμε απόλυτα άχρηστο».

(Αριστοτέλης: Ηθικά Νικομάχεια, Βιβλίο V)

 «Ασήμαντο και χωρίς αξία φαίνεται να είναι το χρήμα και ολοκληρωτικά επιβεβλημένο από το νόμο αλλά από τη φύση του δε διαθέτει τίποτα και αν τεθεί εκτός κυκλοφορίας, δεν έχει καμιά αξία και καμιά χρησιμότητα.»

(Αριστοτέλης: Πολιτικά, Βιβλίο Ι)

Στην αρχαία Ελλάδα γεννήθηκε η δημοκρατία. Στην σύγχρονη Ελλάδα ζούμε τη… δημοπρασία!

Μάρτης 2013

Η οικονομική και κοινωνική διαχείριση των απορριμμάτων

[Την Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013 στις 8.30 μ.μ.

ο Όμηρος Ταχμαζίδης θα παρουσιάσει

στο καφέ ΓΑΖΙΑ (Καρόλου Ντηλ 22- Θεσσαλονίκη)

τη δέκατη τέταρτη φιλοσοφική νυκτηγορία με θέμα:

«Γυναίκες και φιλοσοφία: μια διαχρονική σχέση έντασης»]

Του ΟΜΗΡΟΥ ΤΑΧΜΑΖΙΔΗ

Το πρόβλημα: Το απορρίμματα ευρίσκονται στο επίκεντρο ενός γενικότερου ενδιαφέροντος: σύγχρονες τεχνολογίες αποθήκευσης, παρέμβαση των πολιτών μέσω της διάκρισης  και της ρίψης τους στους ανάλογους κάδους -  διάφορα συστήματα επανάχρησης και αξιοποίησης κ.ο.κ. Τα απορρίμματα είναι ένας τομέας προς τον οποίο στρέφεται το επενδυτικό ενδιαφέρον για πολλούς και διάφορους λόγους. Δε θα επεκταθούμε στους προβληματισμούς των ειδικών. Αργά ή γρήγορα μια κοινωνία η οποία παράγει τόνους σκουπιδιών θα σκόνταφτε και στο πρόβλημα της διαχείρισής τους. Οι τοπικές δημοτικές αρχές κρίνονται στη χώρα μας κυρίως από τον τρόπο αποκομιδής των σκουπιδιών και του καθαρισμού των δρόμων: χαρακτηρίζουμε μια πόλη καθαρή ή βρόμικη, όταν υπάρχει ένα επαρκές δίκτυο αποκομιδής απορριμμάτων – η πόλη είναι καθαρή όταν τα σκουπίδια που «παράγει» δε γίνονται ορατά στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της ημέρας.

Η αποκομιδή: Τα συστήματα ανακύκλησης βασίζονται στη διάκριση των απορριμμάτων: στο σπίτι, στους κάδους αποκομιδής στο δρόμο – προϋπόθεση λειτουργίας κάθε συστήματος είναι η αλλαγή συμπεριφοράς εκείνων οι οποίοι παράγουν σκουπίδια. Ο σύγχρονος άνθρωπος ενόσω καταναλώνει «παράγει» απορρίμματα . Κάθε προϊόν το οποίο καταναλώνεται αφήνει πίσω του υπολείμματα: σκουπίδια, απορρίμματα, περιττώματα.  Σήμερα ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία τα υπολείμματα παραδίδονται σε νέα χρήση: επανάχρηση, ανακύκληση – δεν ήταν πάντοτε έτσι τα πράγματα, αλλά δεν ήταν και πολλές φορές πολύ πιο διαφορετικά.  

Οι άνθρωποι των σκουπιδιών:  Στους δρόμους των μεγαλουπόλεων παρατηρούμε ανθρώπους να ανακατεύουν το περιεχόμενο των κάδων αποκομιδής απορριμμάτων και να αναζητούν αντικείμενα τα οποία ημπορούν να χρησιμοποιηθούν εκ νέου: αυταπασχόληση στον καιρό της κρίσης και της διαχεόμενης ανέχειας – ο παράδεισος του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού. Και σε πολλούς τόπους «ταφής» των σκουπιδιών εγκαθίστανται ομάδες ανθρώπων, οι οποίες «ασχολούνται» με την «αξιολόγηση» των σκουπιδιών και τη δυνατότητα επαναφοράς τους σε κάποιο παραγωγικό δίκτυο για νέα χρήση: η ανακύκληση αφορά πάντοτε την επανεισαγωγή σε ένα παραγωγικό δίκτυο ή ένα δίκτυο χρήσεων – το απόρριμμα ξεκινάει μια δεύτερη» «ζωή» μέσα από ένα νέο δίκτυο αξιοποίησης. Εκείνοι  που δίδουν πρωτίστως δεύτερη «ζωή» στα απορρίμματα είναι  οι λεγόμενοι ρακοσυλλέκτες: η λέξη παραπλανεί, διότι σήμερα αξιοποιούνται περισσότερα είδη απορριμμάτων και όχι μόνο τα ράκη – γενικώς ζούμε σε μια εποχή  ποικιλότροπης  επανάχρησης του απορρίμματος.

Το αρχείο του τύπου: Η εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δημοσίευσε την Τρίτη 24 Μαρτίου 1953 (σ. 4) ένα εκτενές άρθρο το οποίο αφορούσε στο επίκαιρο θέμα των ρακοσυλλεκτών. Ο τίτλος του άρθρου ήταν: «ΟΙ ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΑΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΥΡΩΜΕΝΟΥ ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟΥ» και ο υπότιτλος «οι ασχήμιες και ομορφιές κάθε δουλειά».

Η «κεφαλή» του ρεπορτάζ ανέφερε τα εξής: «Οι σκουπιδότοποι κοντά εις την Μαινεμένην και την Τούμπαν-Τα «απορρίμματα» του δήμου μέσα στη δυσοσμία των οποίων εργάζονται καθημερινώς 13 άνθρωποι – Ξεχωρίζουν τα παληόχαρτα, τα παληά κουτιά και τα … κόκκαλα και τα πωλούν. – Φρικτό και δύσοσμο περιβάλλον – Οι σκληρές συνθήκες της δουλειάς των – Το νεκροταφείο των ζώων της πόλεως και των σκουπιδιών».

Αναδημοσιεύουμε ολόκληρο το κείμενο κρατώντας την ορθογραφία και τα όποια τυπογραφικά λάθη του, χρησιμοποιώντας, ωστόσο, το μονοτονικό σύστημα: «Τον καθαρόν αέρα των δύο αντιθέτων σημείων έξω από τη Θεσσαλονίκη, του ανατολικού και δυτικού, γεμίζουν αι  αποπνικτικές και δύσοσμες αναθυμιάσεις σωρών σκουπιδιών. Είνε τα σημεία, το ένα κοντά στη Μαινεμένη και το άλλο πέρα από την Τούμπα, όπου ο δήμος ρίχνει τα «απορρίμματα» της πόλεως. Αυτά τα απορρίμματα, μεταφέρονται αενάως με τα αυτοκίνητα και τα κάρρα του δήμου και αδειάζονται εκεί σε σωρούς. Τα αυτοκίνητα προτιμούν τον προς την Μαινεμένη χώρο, ενώ τα κάρρα αδειάζουν έξω από την Τούμπα. Σε λίγες ώρες οι σωροί των σκουπιδιών πατιώνται από τους εξ επαγγέλματος «ρακοσυλλέκται» και γίνονται ένα με το χώμα.

Γι΄ αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους, τους ρακοσυλλέκτες της Θεσσαλονίκης, θέλουμε να μιλήσουμε σήμερα. Δουλεύουν εκεί σ΄ ένα «επάγγελμα» χειρότερο απ΄ όλα, χειρότερο από το επάγγελμα των βοθροκαθαριστών και των εργατών υπονόμων και υφίστανται την φθορά του σώματος και της ψυχής των. Είνε άνθρωποι καταδικασμένοι, που ξέπεσαν στους φρικτούς σκουπιδότοπους, για να εξοικονομήσουν τα προς το ζην. Δεν είνε απόκληροι της ζωής. Μαζεύουν τα κουρέλια των σκουπιδιών όλη μέρα, για να τα πωλήσουν και να αντικαταστήσουν το αντίτιμο τους με ένα κομμάτι ψωμί. Κανένα ψωμί δεν είνε τόσο πικρό, όσο το ψωμί των ρακοσυλλεκτών της Θεσσαλονίκης.

***

Επήγαμε στον σκουπιδότοπο της περιοχής Μαινεμένης μεσημέρι, όταν ο ήλιος έλαμπε και άστραφταν οι παληοτενεκέδες και τα σπασμένα γυαλιά, καθώς οι ρακοσυλλέκται ανακάτευαν τα σκουπίδια με τις ελαφρές αξίνες τους ή με τα μαυρισμένα χέρια τους, για να ξεχωρίσουν το ρυπαρό «εμπόρευμα». Από μακρυά η δυσοσμία μας εκτύπησε στα μούτρα. ΄Ενας χώρος ευρύς, αλμυρός γιατί ένα μέτρο αν σκάψεις βρίσκεις το νερό της θάλασσας, πατημένος από τα αναγκαστικά βήματα των ρακοσυλλεκτών και από τους τροχούς των αυτοκινήτων καθαριότητος, που πηγαινοέρχονται. Κανένας δεν πλησιάζει εκεί, αν δεν έχει δουλειά, αφού τον διώχνει από μακρυά η δυσοσμία και τον πνίγει η βαρειά ατμόσφαιρα.

Γύρω πετούσαν γεράκια και κοράκια, για να βρουν κι΄ αυτά τη μακάβρια τροφή τους, τα πτώματα του  νεκροταφείου των ζώων, που είνε δίπλα στον σκουπιδότοπο. Όλα τα ζώα που ψοφούν στην πόλι και τα σφάγια που κρίνονται ακατάλληλα απ΄ την υπηρεσία των δημοτικών σφαγείων, μεταφέρονται, εκεί κοντά στον σκουπιδότοπο και θάπτονται, σε αβαθείς τάφους. Νεκροταφείο εμψύχων και αψύχων, των όντι, απορρίμματα της πόλεως, άχρηστα, ελεεινά, ακάθαρτα, γεμάτα μικρόβια, βρώμα και δυσωδία.

***

Και όμως εκεί δουλεύουν άνθρωποι, μέσα στους σωρούς των σκουπιδιών, που νομίζεις, ότι όταν σκάβουν γίνονται ένα μ΄αυτά. Είνε αυτοί οι άνθρωποι, οι ρακοσυλλέκται της Θεσσαλονίκης. Δώδεκα ή δεκατρείς «συνεταίροι» του κ. Ρενέ Καράσο, ενοιαστού [σ.σ. εννοεί ενοικιαστού] των απορριμμάτων του δήμου. Αυτός ο ενοικιαστός είνε απόλυτος κύριος των σκουπιδιών. Προσφέρει 400 περίπου δραχμές την οκά για τα παληόχαρτα που βρίσκονται μέσα στα σκουπίδια, 350 περίπου δραχμές τα πανικά, 500 για τους τενεκέδες και τα κουτιά και 200 για τα κόκκαλα.

Έτσι μας είπαν οι ρακοσυλλέκται. Όποιος μαζεύει αυτά τα πρόστυχα αντικείμενα από τους σωρούς των σκουπιδιών, του τα προσφέρει στις παραπάνω τιμές. Και ο ενοικιαστής κ. Καράσο τα συγκεντρώνει σε αποθήκες, τα βάζει σε τσουβάλια και τα πουλάει σε διάφορα εργοστάσια της Θεσσαλονίκης και του Πειραιώς, τα οποία πάλι τα ρίχνουν στα καμίνια τους και τα μετασχηματίζουν σε χρήσιμο πλέον εμπόρευμα.

Πόσο πληρώνει στον δήμο ο κ. Καράσο ως ενοικιαστής των απορριμμάτων και πόσο πουλάει τα παληά αυτά είδη στα εργοστάσια, είναι δικός του λογαριασμός.

Πάντως οι ρακοσυλλέκται του δε βγάζουν περισσότερον από 15.000 δραχμές την ημέρα, από την αποπνικτική τους δουλειά, αν και ανακατεύουν τα σκουπίδια απ΄ το πρωί έως το βράδυ. Τα πρόσωπά τους, όπως τα είδαμε, είναι λυπημένα και τα χέρια τους μαύρα σαν σκουριασμένα. Τα έχει αφανίσει η βρώμα και η σκληρή δουλειά. Τα πόδια τους είναι σαν καψαλισμένα καυσόξυλα και δεν μπορείς να ξεχωρίσης αν τα παντελόνια που τα σκεπάζουν είναι ανθρώπινα ενδύματα. Και να σου λένε ότι τον χειμώνα είναι υποφερτή η δουλειά αυτή, γιατί το κρύο εξουδετερώνει τη βρώμα και παγώνει τα μιρκόβια προτού φθάσουν στα πνευμόνια τους; Το καλοκαίρι όμως; Τότε τους πνίγει και ο αέρας που αναπνέουν πάνω από το νεκροταφείο των σκουπιδιών.

Αυτό είναι, οπωσδήποτε το «επάγγελμά» τους. Ρακοσυλλέκται, «υπεργολάβοι» μάλιστα του ενοικιαστού των απορριμμάτων και μέσα σ΄ αυτό φθείρονται, χωρίς να το καταλαβαίνουν.

***

Είδαμε και δύο-τρεις νέους μεταξύ αυτών. Είδαμε κι΄ ένα παιδάκι 7-8 χρονών που βοηθούσε τον πατέρα του στο σκάλισμα των σκουπιδιών. Ρωτήσαμε αν βρίσκουν τουλάχιστον κανένα πολύτιμον αντικείμενον μέσα στα σκουπίδια.

-Τίποτε, είπαν. Που και που, ίσως μια φορά το χρόνο καμμιά βέρα ή κανένα βραχιολάκι. Άτυχοι και σ΄ αυτό.

***

Τι είναι οι σκουπιδότοποι όπου ρίχνονται τα απορρίμματα της πόλεως; Ένας απ΄  αυτούς τους ρακοσυλλέκτες είπε ότι είναι νεκροταφείο στην επιφάνεια της γης. Χωνεύονται εκεί τα σκουπίδια και γίνονται σιγά σιγά ένα στρώμα με το χώμα.

Αι καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων δημιουργούν και τα πτώματα των αψύχων. Αυτά τα ανακατεύουν και δεν τα αφήνουν ήσυχα, άλλοι άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες, όπως οι… ενοικιασταί των σκουπιδιών και οι ρακοσυλλέκται. Επαγγέλματα μακάβρια, που θυμίζουν σκύλευσι και που τα εξασκούν άνθρωποι ζωντανοί, αλλά άτυχοι.

***

Θελήσαμε να παραβάλουμε το επάγγελμα των ρακοσυλλεκτών της Θεσσαλονίκης, με ένα άλλο, στο οποίο την δυσοσμία αντικαθιστά η ευωδία και τα σκουριασμένα χέρια των η λάμψις και η ομορφιά των περιποιημένων και ξεκούραστων χεριών. Την ανάγκη αυτής της παραβολής την αισθανθήκαμε ακατανόητη, μόλις απομακρυνθήκαμε από τον σκουπιδότοπο, γιατί θέλαμε να διώξουμε τη φοβερή εντύπωση που μας άφησε η εμφάνισις των ταλαιπωρημένων αυτών ανθρώπων.

Καταλήξαμε σ΄ ένα κομμωτήριο –μυρωπολείο, όπου τα πάντα ευωδιάζουν και όπου τα όμορφα γυναικεία χέρια είναι σαν αφρός γάλακτος και τα κομψότατα πόδια είναι τυλιγμένα σε αστραφτερό μετάξι. Είναι το κομμωτήριο της «Κούλας» στην οδό Τσιμισκή 42. Η μανικιουρίστα του κομμωτηρίου αυτού, μια έκτακτη και εργατικώτατη δεσποινίς την ώρα που έμπαινε ο φωτογράφος μας σ΄ αυτό, περιποιόταν τα αφράτα και γεμάτα χρυσά στολίδια χέρια μιας ωραίας, αλλά άγνωστης κυρίας. Αυτά τα χέρια, αν μπορούσε κανείς να τα φαντασθεί δίπλα στα χέρια του ρακοσυλλέκτου, θα έβλεπε τη διαφορά του ωραίου και του άσχημου, τη διαφορά της μιας δουλειάς από την άλλη οπυ την κάνει πιο κτυπητή το περιβάλλον στο οποίο εργάζεται ο ρακοσυλλέκτης από το άλλο μυρωμένο περιβάλλον όπου εξασκεί το επάγγελμά της η μανικιουρίστα. Βιοπαλαισταί βεβαίως και οι δύο, αλλά πόση τεράστια διαφορά υπάρχει στις συνθήκες των εργασιών των.

ΠΑΡ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ»

Η «επιστροφή»: Θα ημπορούσε κανείς να ειπεί ότι επιστρέψαμε πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Και πράγματι οι ομοιότητες είναι πολλές. Αλλά οι «ταυτοχρονικότητες» δεν πρέπει να μας παραπλανούν: οι λόγοι εκείνης της ανέχειας ήταν εντελώς διαφορετικοί από τους αντίστοιχους της σημερινής – διαφορετικοί πρέπει να είναι και οι τρόποι καταπολέμησής της.

H Coca Cola και η χορηγία της υποκρισίας

Του ΟΜΗΡΟΥ ΤΑΧΜΑΖΙΔΗ

Όταν πέρυσι απεργούσαν οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα 3 Ε της Θεσσαλονίκης, διένειμα ένα κείμενο στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης. Το περιεχόμενό του αφορούσε σε μια χορηγία της πολυεθνικής εταιρίας προς το Ίδρυμα Άγιος Στυλιανός, το οποίο ευρίσκεται υπό τη διεύθυνση της δημοτικής αρχής.

Φέτος η Κόκα Κόλα 3 Ε επανήλθε με μια νέα χορηγία προς τα γυμναστήρια του δήμου Θεσσαλονίκης ύψους 15 χιλιάδων ευρώ - για να μη λείψει προφανώς η γύμναση στους Θεσσαλονικείς τούτη τη δύσκολη περίοδο! Και η φετινή χορηγία έγινε σε μια περίοδο κατά την οποία η διεύθυνση της Κόκα Κόλα προωθούσε το σχέδιο της  για οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου, την παράδοσή του σε εργολάβους και την κάλυψη των αναγκών της βορειοελλαδικής αγοράς με προϊόντα από την Βουλγαρία. Ήδη στα καταστήματα της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθηνών τα ψυγεία είναι γεμάτα με προϊόντα της από την Βουλγαρία. 

Η εταιρία είχε απαιτήσει υπό μορφή τελεσιγράφου από το Σωματείο των εργαζομένων να αποδεχτεί έως την 1^η Φεβρουαρίου 2013   την «πρόταση» της: σε περίπτωση που δε θα αποδεχόταν  θα έκλεινε το εργοστάσιο οριστικώς – οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν τον εκβιασμό, δεν υπέκυψαν και το εργοστάσιο συνεχίζει να λειτουργεί. 

Όλα δείχνουν ότι η σθεναρή στάση των συνδικαλιστικών οργάνων, η αδυναμία της επιχείρησης να πείσει τους εργαζόμενους να φύγουν με «εθελούσια έξοδο» ή να μετατραπούν σε εργολάβους και οι κινητοποιήσεις των αγροτών στα εθνικά δίκτυα ανάγκασαν τη διεύθυνση της πολυεθνικής να αναβάλλει τα σχέδιά της: στις αρχές του Φεβρουάριου οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν μια προειδοποιητική απεργία, αλλά η διεύθυνση της επιχείρησης δεν αντέδρασε – οι εργαζόμενοι έκτοτε ευρίσκονται σε κατάσταση αναμονής, συνεχίζουν να εργάζονται και…  περιμένουν την επόμενη κίνηση της εταιρίας.

Δημοσιεύω το κείμενο το οποίοι είχα διανείμει πέρυσι στο δημοτικό συμβούλιο και παραπέμπω επίσης στο αναρτημένο στο Διαδίκτυο κείμενό μου με τον τίτλο Η κυνική ευαισθησία της Coca Cola, ώστε να σχηματίσει ο αναγνώστης ή η αναγνώστρια μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Ο τίτλος του περυσινού κειμένου ήταν Η Coca Cola και η χορηγία της υποκρισίας και το περιεχόμενό του ήταν το ακόλουθο: 

Η απεργία: Από τις 2 Φεβρουαρίου 2012 οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον (=Ελληνική Εταιρία Εμφιάλωσης) Θεσσαλονίκης απεργούν. Η απεργία τους οφείλεται στην απόφαση της πολυεθνικής εταιρίας να κλείσει το τμήμα παραγωγής, το εργοστάσιο, στην Θέρμη.

Η διάψευση: Στον τύπο εμφανίστηκαν κάποιες ανώνυμες αναφορές στελεχών – «υψηλόβαθμων», όπως αναφέρονται στα δημοσιεύματα – της πολυεθνικής τα οποία διαψεύδουν τα περί απομακρύνσεως του εργοστασίου. Έως τώρα, όμως, δεν υπήρξε καμία επίσημη διάψευση από την ίδια την εταιρία. Και ούτε θα υπάρξει. Η παραμονή του εργοστασίου στην Θεσσαλονίκη θα εξαρτηθεί από την έκβαση του απεργιακού αγώνα.

Τα πρότερα: Πριν ξεσπάσει η απεργία των εργαζομένων, σε όλα τα εργοστάσια της 3 Ε εξαπολύθηκε, για μήνες ολόκληρους, ένας αθόρυβος πόλεμος κατά των εργαζομένων. Η πολυεθνική Κόκα Κόλα έχει αναγάγει σε επιστήμη την αθόρυβη και χωρίς κόστος για τη δημόσια εικόνα της κατακρεούργηση των θέσεων εργασίας. Τον τελευταίο καιρό εξαφάνισε εκατοντάδες σε όλη την Ελλάδα, χωρίς να αφήσει ούτε ένα αποτύπωμα στη δημοσιότητα.

Ο προπαγανδιστικός εξωραϊσμός: Στη δημόσια προπαγανδιστική ρητορεία της πολυεθνικής, οι εκβιαστικοί εξαναγκασμοί σε αποχωρήσεις αναφέρονται ως «οικειοθελείς αποχωρήσεις», αντιθέτως τα συνδικάτα ομιλούν για «εθελούσιες απολύσεις». Αλλά ακόμη και ο προπαγανδιστικός γλωσσικός εξωραϊσμός περί «οικειοθελών αποχωρήσεων», δεν φενακίζει το όργιο των πιέσεων και των εκβιασμών, του δόλου και των υποσχέσεων, γενικώς του «τζογαρίσματος» στην ανασφάλεια και στις φοβίες των εργαζομένων σε τούτη την περίοδο του κοινωνικού τρόμου που ζούμε. Η Κόκα Κόλα τρομοκρατεί. Με το γάντι μεν, αλλά τρομοκρατεί. Και φυσικά αποκρύπτει από τη δημοσιότητα τις αθέμιτες πρακτικές της και εξωραΐζει με τον καταιγισμό της διαφήμισης και την υποκρισία των χορηγιών τη δημόσια εικόνα της.

Η επιλογή: Οι εκβιασμοί της Κόκα Κόλα έχουν ιστορία στην περιοχή μας. Το 1981 και το 1987 νικήθηκε δύο φορές από τους εργαζόμενους, μετά από πολύμηνους αγώνες.

Η επιλογή του κλεισίματος του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης δεν έγινε τυχαίως: από τη μια θα πραγματοποιηθεί ο διακαής πόθος των ανώτατων στελεχών της Κόκα Κόλα να πάρουν τη ρεβάνς για τις ήττες του παρελθόντος και να ξεμπερδεύουν με τα ισχυρά συνδικάτα, από την άλλη ο πληθυσμός στην περιοχή μας μετά τα απανωτά πλήγματα αποβιομηχάνισης δείχνε να έχει πάθει ένα είδος ανοσίας απέναντι στην καθημερινή θέα της καταστροφής του παραγωγικού ιστού. 

Η συγγραφέας Μάρω Δούκα σε πρόσφατη συνέντευξή της για την κρίση ανέφερε το εξής ενδεικτικό: «Σας θυμίζω ότι αυτό που ζουν σήμερα τα μεσοαστικά στρώματα, το ζούσαν εδώ και είκοσι χρόνια πολλοί μισθοσυντήρητοι και υπό την απειλή της απόλυσης συμπατριώτες μας, όσο ρημαζόταν η βόρεια Ελλάδα και μεταφέρονταν τα εργοστάσια στα Βαλκάνια. Δεν μας έφαγαν οι λαμογιές όσο η αποβιομηχανοποίηση, η εξαφάνιση της σπονδυλικής στήλης της οικονομίας μας». [Μάρω Δούκα, Η ελπίδα είμαστε εμείς, εφημ. Εργαζόμενοι (απεργιακό φύλλο), Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2012].

Καιρός είναι να εμπεδώσουμε και εμείς οι βορειοελλαδίτες κάποιες αλήθειες.

Το μποϊκοτάζ: Στη συζήτηση, η οποία πραγματοποιήθηκε στο δημοτικό συμβούλιο μετά την ενημέρωση του σώματος από τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων Δημήτρη Δουμάνη, ακούστηκαν διάφορα και εκφράστηκε ακόμη και η άποψη – από το δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης Ευστάθιο Καζαντζίδη, - για μποϊκοτάζ των προϊόντων της Κόκα Κόλα. Χωρίς να υπάρχει κάποια αντίρρηση στην πρόταση του δημοτικού συμβούλου, προσθέτουμε ότι η δημοτική αρχή μπορεί να προβεί σε μια σειρά από άμεσες και συγκεκριμένες κινήσεις για να εκφράσει πρωτίστως τη δυσαρέσκειά της προς την εταιρία και δευτερευόντως τη συμπαράσταση της προς τον αγώνα των εργαζομένων.

Η οριοθέτηση: Κρινόμαστε από τα μικρά, τα συγκεκριμένα. Αξιοσέβαστα τα ψηφίσματα συμπαράστασης, θετικές οι προτάσεις και οι ιδέες για άσκηση πίεσης στην πολυεθνική, αλλά οφείλουμε να δηλώσουμε την πολιτική μας στάση απέναντι στο πρόβλημα με κινήσεις σε ζητήματα τα οποία εμπίπτουν στις δικές μας αρμοδιότητες και αγγίζουν τη δική μας άμεση ευθύνη.

Η προσβλητική χορηγία: Ενώ η Κόκα Κόλα προωθούσε βήμα-βήμα το κλείσιμο του εργοστασίου στην Θεσσαλονίκη, οι προπαγανδιστές της δε λησμονούσαν τις αγαθοεργίες για να ενισχύσουν το φιλάνθρωπο image  της εταιρίας. Η δημόσια εικόνα είναι η αχίλλειος πτέρνα της πολυεθνικής και για το λόγο τούτο οφείλει και στις πιο αρνητικές καταστάσεις να μην προσβάλλεται, να μένει άτρωτη.

Στο πλαίσιο των αγαθοεργιών της συμπονετικής Κόκα Κόλα εντάσσεται και το «μυθώδες» ποσό των δέκα (!) χιλιάδων ευρώ (!), το οποίο χορήγησε στο «Ίδρυμα Άγιος Στυλιανός». Η χορηγία όλως τυχαίως (!) συνέπεσε χρονικώς με τον τεμαχισμό του εργοστασίου και τον αποδεκατισμό των εργαζομένων.

Η ηθική αποκατάσταση: Όταν στις 6 Φεβρουαρίου 2012 συνεδρίασε η διοίκηση του ιδρύματος Άγιος Στυλιανός για το ζήτημα της χορηγίας της Κόκα Κόλα, οι εργαζόμενοι βρισκόταν στην 5^η ημέρα της απεργίας τους. Είναι προφανές ότι το Δ.Σ. του Ιδρύματος (Άννα Αγγελίδου – Πολυχρονικάδου, Γρηγόρης Αμπατζόγλου, Αγγελική Βλάχου, Κωνσταντινιά Δημοσχάκη, Δώρα Ευσταθίου, Κυριακή Μόσχου, Ιωάννης Μπούρος, Φανή Πολυχρονιάδου, Ισραέλ Ρούσο) ψήφισε την αποδοχή της δωρεάς χωρίς να γνωρίζει ότι η διεύθυνση της Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον  μεθοδεύει το κλείσιμο του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης. 

Υπό αυτή την έννοια αντιλαμβανόμαστε και τα κολακευτικά λόγια που συνόδευσαν την απόφαση: «…εκφράζει την ευγνωμοσύνη και τις θερμές ευχές προς τους δωρητές για τη συμβολή τους στο κοινωνικό έργο που επιτελείται από το Δημοτικό Βρεφοκομείο Θεσσαλονίκης «Ο Άγιος Στυλιανός».

Το δημοτικό συμβούλιο σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπρέπειας όλων των πολιτών της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης και του βορειοελλαδικού χώρου, οφείλει, μετά την αποκάλυψη των ύπουλων σχεδίων της πολυεθνικής για κλείσιμο του εργοστασίου, με απόφασή του να επιτρέψει ως απαράδεκτη την υποκριτική και προσβλητική χορηγία, από μια εταιρία η οποία την ίδια στιγμή που υποτίθεται αγαθοεργεί στέλνει στην ανεργία δεκάδες εργαζόμενους και οδηγεί στην ανέχεια εκατοντάδες οικογένειες.

Δε χρειάζεται να κάνουμε εκπτώσεις στην αξιοπρέπειά μας για τα δέκα ψωροχιλιάρικα της Κόκα Κόλα.

Σχόλιο: To παραπάνω κείμενο που διανεμήθηκε πέρυσι στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Θεσσαλονίκης, αποδεικνύεται  σε πολλά σημεία του «προφητικό». Στην απεργιακή συγκέντρωση ( Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013) στην πλατεία Ρωμαϊκής Αγοράς στην Θεσσαλονίκη ομίλησε  ο πρόεδρος του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων στην Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον Γρηγόρης Παπαδόπουλος, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στην πρόθεση της διεύθυνσης της εταιρίας να διαλύσει και τα υπόλοιπα τμήματα του εργοστασίου για να ανοίξει ο δρόμος προς τις εργολαβίες και την εισαγωγή προϊόντων από την Βουλγαρία. Και το πιο χαρακτηριστικό: η Coca Cola προσπάθησε κατά τη διάρκεια της απεργίας να ενεργοποιήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό – πρόγευση για την επικείμενη σύγκρουση;

Σημειώνουμε ότι στο παρελθόν  η συγκεκριμένη πολυεθνική εταιρία είχε χρησιμοποιήσει ακόμη και μπράβους της νύχτας για να εκφοβίσει τους απεργούς του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης: επιζητεί η σημερινή διεύθυνση να πάρει τη ρεβάνς για την ήττα του παρελθόντος – εκδικούμενη τα «παιδιά» των νικητών-απεργών του 1987;

Η ελληνική λιτότητα και η τακτική των γερμανικών… δισταγμών

Του ΟΜΗΡΟΥ ΤΑΧΜΑΖΙΔΗ

Κοινή ευρωπαϊκή πολιτική χωρίς «ενιαία» κοινή γνώμη δεν ημπορεί να υπάρξει: σε κάθε περίπτωση θα έχουμε εκδοχές εθνικής πολιτικής, οι οποίες θα εμφανίζονται με ευρωπαϊκό προσωπείο – η πολιτική της σημερινής συντηρητικής γερμανικής κυβέρνησης είναι το πιο απτό παράδειγμα.

Τούτη ασκεί μια απροκάλυπτη πολιτική ισχύος και επιχειρεί να επιβάλλει τις αντιλήψεις της για την οικονομία σε ολόκληρη την Ευρώπη: από την πλευρά της η ελληνική πολιτική τάξη, αυτός ο ανιαρός ουραγός των ευρωπαϊκών εξελίξεων, εσωτερικοποιεί την οικονομική κατάρρευση του τόπου ως ενοχή, με συνέπεια να έχουν παραλύσει τα όποια αντανακλαστικά της - έχει μετατραπεί σε de facto αποδέκτη διαφόρων εκβιαστικών «παραγγελιών» από το εξωτερικό.

 Η γερμανική πλευρά με δεξιοτεχνικό τρόπο ανοιγοκλείνει τους κρουνούς των «δόσεων» προκαλώντας διαρκώς σύγχυση και πανικό στους εγχώριους ηγήτορες : από εδώ προκύπτουν και οι αφελείς μεγαλοστομίες του Έλληνα πρωθυπουργού για «μάχες» που δίνονται και κερδίζονται – το αγκιστρωμένο ψάρι καυχάται επειδή καταβρόχθισε με ευκολία το δόλωμα.

Οι εγχώριοι παραγγελιοδόχοι έχουν χάσει εντελώς τον προσανατολισμό τους και αδυνατούν πλέον να ιδούν τα οφθαλμοφανή:  ούτως απέναντι στη σταθερότητα και συστηματικότητα της γερμανικής τακτικής, η ελληνική πολιτική τάξη και η ελληνική δημοσιότητα αντιδρούν «νευρικά» και «αμήχανα» με αποτέλεσμα να εντείνεται ακόμη περισσότερο ο εκβιασμός – κάθε πολιτική ισχύος ανατροφοδοτείται από τις επιτυχίες της.

Αλλά τούτες δεν αφορούν τη βελτίωση των ποικιλώνυμων στατιστικών δεικτών, με τους οποίους περιγράφεται η ελληνική κατάσταση, αλλά την ένταση της λιτότητας: sparen, sparen, sparen – πιθανώς και  η παροιμιώδης Σουηβή οικοκυρά θα πρότεινε κάτι ανάλογο, αλλά, μάλλον,  δε θα απέδιδε κάτι τέτοιο στο ενδιαφέρον της για το μέλλον της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Είναι βέβαιο ότι και στο επόμενο διάστημα η «χείρα βοηθείας» θα διστάζει, θα προφασίζεται διάφορα και η βοήθεια συστηματικώς θα αναβάλλεται: όλο το παιχνίδι με τις αναβολές των «δόσεων» δεν αφορούσε σε καμία περίπτωση δικές μας υστερήσεις, αλλά ήταν απόρροια συγκεκριμένης πολιτικής τακτικής – όσο περισσότερο καθυστερούν οι οικονομικές ενισχύσεις, τόσο σφοδρότερα επιβάλλεται η πολιτική λιτότητας.

Ο επιτηδευμένος «δισταγμός» και η προσχεδιασμένη «αναβολή» αποτελούν σημαντικά εργαλεία της πολιτικής τακτικής της καγκελαρίου: όσοι στη χώρα μας ανασύρουν τα γελοία στερεότυπα περί 4^ου Ράιχ, παραγνωρίζουν την πολιτική πραγματικότητα – δεν υπάρχει ίχνος ιδεοληψίας, η  Άνγκελα Μέρκελ για να επιβάλλει το γερμανικό οικονομικό μοντέλο ως πανευρωπαϊκό ακολουθεί πολιτική ισχύος μακιαβελικού τύπου.

 Τούτη η εκδοχή ευρωπαϊκής πολιτικής κάτω από την μπαγκέτα της σημερινής καγκελαρίας συνοψίζεται για τις υπόλοιπες χώρες σε ένα ατελείωτο sparen, sparen, sparen: αντίθετα στο εσωτερικό της Γερμανίας εμφανίζεται με «κοινωνικό» προσωπείο – θα ημπορούσε το ελληνικό χρέος να μετατρέψει τον επόμενο προεκλογικό αγώνα στην Γερμανία σε αφετηρία συγκρότησης μιας «ενεργητικής» ευρωπαϊκής κοινής γνώμης;

Η κοινή ευρωπαϊκή δημοσιότητα είναι πιο σημαντική ακόμη και από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα: εδώ ο επιτηδευμένος «δισταγμός» και η μεθοδευμένη «αναβολή» θα ευρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο της δημόσιας κριτικής – από την άλλη για την ελληνική πολιτική τάξη δεν υπάρχουν ελαφρυντικά, διότι προ πολλού, θα έπρεπε να είχε μάθει, ότι το μονότονο «τροπάρι» του Βερολίνου και η μεθοδική χρήση της «διστακτικότητας», των «αναβολών» ή της απειλής «αναβολής» των «δόσεων» ήταν το μέσο για την ευόδωση των σκοπών της πολιτικής του.

Τούτη η «φιλική» πολιτική συνοδεύτηκε και από κύματα δυσφήμισης για κάθε τι που θύμιζε Ελλάδα: η «στενή» εθνική οπτική του συνόλου των γερμανικών μέσων ενημέρωσης, αποδείχτηκε ιδιαιτέρως ευρύχωρη για ανοησίες, στερεότυπα και ευφυολογήματα, επιστρατεύτηκε ακόμη και ο Θουκυδίδης για να αποδειχθεί ότι οι Έλληνες ανακάλυψαν… τη γενοκτονία – το «λίκνο του πολιτισμού» όφειλε να «αποδομηθεί» πλήρως…

Ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός έχει ακόμη μέλλον.