Η Αστυνομία υπηρέτης των ναζί και κατά της αντίστασης του ΕΛΑΣ

Αστυνομικά Χρονικά, ο αντικομμουνισμός στο μεγαλείο του, από το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο.

 

Αστυνομικά Χρονικά, ο αντικομμουνισμός στο μεγαλείο του, από το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο!

Με αναφορά τις διακρίσεις με ανώτατους μισθούς από την εμφυλιοπολεμική κυβέρνηση στις 18 και 19 Ιανουαρίου του 1949, προς τους Πατρινούς αστυνομικούς διακρίνει κανείς πόση φιλοναζιστική πόρωση είχε επέλθει στο Σώμα της Αστυνομίας που στο προπαγανδιστικό έντυπο έγραφε οτι αστυνομικοί της  δήθεν διακρίθηκαν υπέρ της πατρίδος κατά την διάρκεια της γερμανικής Κατοχής! Αλλά διάκριση υπέρ της πατρίδας υπό τις εντολές των κατακτητών μπορεί να υπάρξει;

Αξίζει να ανατρέξουμε στα γραπτά της Αστυνομίας δέκα χρόνια μετά, αφού στο μεταξύ έχει εγκατασταθεί το μετεμφυλικό ντελίριο, στο αστυνομικό Σώμα και έχει επεκταθεί στο κράτος της Καραμανλικής ΕΡΕ  να σημειωθεί η εξάρτηση της Αστυνομίας, διατεταγμένη από τους Ναζί, που εμφάνηκε απ' αρχής κατά της Αντίστασης  του ΕΛΑΣ, με δικαιολογία την προστασία του κράτους που δήθεν κινδύνευε από τον κομουνισμό, (σ.σ.: κι όχι από τους καταχτητές Ναζί!) αν και είχε μόλις 22 χρόνια που εμφανίστηκε το ΚΚΕ, ως κόμμα στην χώρα μας και με αδύνατη και συγκεχυμένη ιδεολογική συγκρότηση! 

Πρέπει να σημειωθεί όμως ότι η Αστυνομία αρχίζει να κυνηγά με ζέση αριστερούς από τον Οκτώβρη του 1943, ενώ μέχρι τον Σεπτέμβρη είχε ήπια αντιμετώπιση απεναντί τους. Απόδειξη είναι η απεργία του Αυγούστου 1942 που την σιγοντάρισε κιόλας. Μάλιστα ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ο Γραμματέας του ΕΑΜ Θαν. Χατζής, ο οποίος αφέθη ελεύθερος, χωρίς καμία επίπτωση[2].

Αξιοσημείωτη όμως είναι ειδικά η στάση της Γενικής Ασφάλειας Πατρών, για την συνεργασία της με τους Ιταλούς Φασίστες και τους Γερμανούς Ναζί, όπως αυτή συνάγεται από το επίσημο Εγκυκλοπαιδικό προπαγανδιστικό όργανο της Αστυνομίας ''Αστυνομικά Χρονικά'', εποπτευόμενο από το Αρχηγείο της Αστυνομίας Πόλεων του υφυπ. Εσωτερικών, με δ/ντή σύνταξης τον αστυν. διευθυντή Ν. Αρχιμανδρίτη, τευχ. 153, έτος Ζ' της 1-10-1959, Αθήνα. Αστυνομικές Διευθύνσεις τότε στην Ελλάδα είχαν από το 1921, που συγκροτήθηκε η Αστυνομία Πόλεων, μόνον οι πόλεις Αθήνα-Πειραιάς, Πάτρα, Κέρκυρα. Όλες οι άλλες πόλεις και χωριά είχαν Χωροφυλακή, στρατιωτικά εκπαιδευόμενη, κατάλοιπο της Βαυαροκρατίας.

Στην σελίδα λοιπόν 7417, με αναφορά υπό τον τίτλο:

''Δράσις Αστυνομικών Διευθύνσεων Πατρών και Κερκύρας'' αναφέρεται ότι:

«Όταν μετά την κατάρρευσι των Ιταλών  εγκαταστάθηκαν στην πόλιν οι Γερμανοί, Διοικητής του Τμήματος Ασφαλείας ετοποθετήθη ο τότε Αστυνόμος Α'  κ. Δημήτριος Τσόπελας». Και υπό την καθοδήγησίν του» ήσαν «οι αξιωματικοί της Γενικής Ασφαλείας Χρ. Τσάμης, Γεώργ. Ασημάκης, Νικ. Παναγιωτόπουλος...»[3].

Επίσης στο ίδιο περιοδικό «Αστυνομικά Χρονικά» της Αστυνομίας Πόλεων γίνεται αναφορά για τον:

«Αστυνομικό Δ/ντή Πατρών Αλκιβιάδη Κωνσταντάρα, που σε συνεννόηση με την Υπηρεσία  Χωροφυλακής και τον Διοικητή των ταγμάτων Ασφαλείας (σ.σ.: Νικ. Κουρκουλάκο) συγκρότησαν μεικτό απόσπασμα 33 ανδρών που αποτελείτο από αστυφύλακες, χωροφύλακες και άνδρες των ταγμάτων ασφαλείας, με μαχητικό φρόνημα. Το απόσπαμα αυτό ετέθη υπό την ηγεσία του υπαστυνόμου κ. Στασινόπουλου Παναγ., ο οποίος είχε υπηρετήσει στον Εθνικό Στρατό ως έφεδρος Αξιωματικός και βγήκε έξω από την πόλι για να απομακρύνει τους κομμουνιστάς του ΕΛΑΣ».

Μάλιστα αναφέρει και την μειοδοτική στάση αυτού του αποσπάσματος, υπό τον αστυνομικό Στασινόπουλο, που προκάλεσε στον ΕΛΑΣ τρεις νεκρούς και τέσσερις τραυματίες στις συγκρούεις μαζί του «κατά το διάστημα από 25 Ιουλίου μέχρι 10 Σεπτεμβρίου 1944»[4], εποχή που το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής είχε κηρύξει προδότες τα Τάγματα Ασφαλείας, που θα λογοδοτούσαν σαν ελευθερωνόταν η πατρίδα και η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας  με δύο ακόμη διαγγέλματά της είχε ξεκαθαρίσει ότι:

«Η ύπαρξις ενόπλων σωμάτων υπό οιονδήποτε όνομα εις την υπηρεσίαν του εχθρού αποτελεί έγκλημα κατά της πατρίδος.  Παραγγέλομεν εις τους άνδρας των Ταγμάτων Ασφαλείας: ''Εγκαταλείψατε αμέσως τας θέσεις σας... Όσοι εξακολουθούν να παραμένουν θα υποστούν αμείλικτον τιμωρίαν''. «Ο πέλεκυς της Εθνικής Νεμέσεως θα πέσει βαρύς επί του τραχήλου των...»[5].

«Κατά το διάστημα από 25 Ιουλίου μέχρι 10 Σεπτεμβρίου 1944 λοιπόν, το απόσπασμα αυτό συνεπλάκη επανειλημμένως με τους Ελασίτες, όχι μακρυά από την πόλι, τις περιοχές δηλαδή της Εγλυκάδας, Σαραβαλίου, Βεληζίου, Οβρυάς και Μηντιλογλίου, κυρίως όμως στις 3 Αυγούστου στο Βελήζι και στις 21 του ιδίου μηνός προ του εργοστασίου ''Κλάους'', το οποίο εφρούρουν άνδρες των ταγμάτων Ασφαλείας και επέτυχεν την απώθησι και την αποσύνθεσι των κομμουνιστών που ελυμαίνοντο τις σημειούμενες περιοχές...».

Αυτό ήταν το... πατριωτικό έργο των γερμανόδουλων της Αστυνομίας, της Χωροφυλακής και των Ταγμάτων Ασφαλείας, που το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, από το Κάϊρο είχε κηρύξει προδότες! 

(Απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο του Γ. Μόσχου για την πείνα, τους 3.222 θανάτους  και τις αρρώστειες εξ αυτής και την στάση της Αστυνομίας στην Πάτρα της Κατοχής)

---

[1] Αστυνομικά χρονικά, Αθήνα 1 Οκτωβρίου 1959 τεύχ. 153

[2] Διονύσης Μπενετάτος, Η Αντίσταση χωρίς πέπλο, Εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα, σελ 128, 129.,

[3]  «Αστυνομικά Χρονικά», εγκυκλοπαιδικό περιοδικό της Αστυνομίας Πόλεων, σελ, 7417, με αναφορά υπό τον τίτλο: «Δράσις Αστυνομικών Διευθύνσεων Πατρών και Κερκύρας».

[4] «Αστυνομικά Χρονικά», εγκυκλοπαιδικό περιοδικό της Αστυνομίας Πόλεων, σελ, 7418, με αναφορά υπό τον τίτλο: «Δράσις Αστυνομικών Διευθύνσεων Πατρών και Κερκύρας».

 [5] Επανειλημμένες εκπομπές του Ραδιοφωνικού Σταθμού Καΐρου στις 4-9-1944, στις 13-9-1944 και στις 15-9-1944.