Στις 3 Αυγούστου 1951, ιδρύεται η ΕΔΑ της Δημοκρατίας

Μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΕΔΑ. Διακρίνονται η Νίκη Σκαλτσά, σύζυγος του πρώτου γραμματέα της ΕΔΑ Αχαΐας Γιάννη Σκαλτσά και τρίτος από τα δεξιά ο Μήτσος Παπαθανασόπουλος, ο γνωστός Δάσκαλος, που στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών κράτησε ζωντανή την οργάνωση του ΚΚΕ Εσωτερικού Αχαΐας.

Ομαδική παράκρουση του Παλατιού ήρθε το 1958

Τότε που η Αριστερά είχε λόγο, είχε ποίηση και δεν χρειαζόταν επικοινωνιολόγους για να πει τα αυτονόητα

«Βάζουν μπροστάρη τον Ιωάννη Πασαλίδη, έναν γλυκύτατο, μειλίχιο γιατρό από τον Πόντο με αγγελική μορφή, που δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει κανείς ούτε ότι έκλεψε μήλο από ξένη μηλιά. Δίπλα του, ο Ηλίας Ηλιού — ίσως το οξύτερο μυαλό που πάτησε ποτέ το ελληνικό κοινοβούλιο, ένας νομικός κολοσσός που ξεφτίλιζε τους «εθνικόφρονες» υπουργούς με το γάντι και με άπταιστα αρχαία ελληνικά. Ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που κατέβασε τη σβαστικά από την Ακρόπολη για να μας θυμίζει ότι η τρέλα θέλει θάρρος. Ο Μιχάλης Κύρκος, ο γιος του ο Λεωνίδας, και αργότερα ο Γρηγόρης Λαμπράκης — ο αθλητής που έγινε βουλευτής και τον δολοφόνησε το γνωστό παρακράτος που «δεν υπήρχε», αλλά μια χαρά σκοτώνει.

Και δίπλα σε αυτούς; Όλη η πνευματική Ελλάδα. Ο Ρίτσος, ο Θεοδωράκης, ο Βάρναλης. Γιατί η Αριστερά τότε, αν είχε ένα όπλο απέναντι στο αστυνομικό κράτος, αυτό ήταν ο πολιτισμός».

Με τα παραπάνω ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος μας υπενθυμίζει το ξεκίνημα της ΕΔΑ, που το 1958 οι αριστεροί όλων των χρωμάτων την έκαναν αξιωματική αντιπολίτευση δίνοντάς της το εκπληκτικό ποσοστό του 25,4%  και την κάνουν αξιωματική αντιπολίτευση, προκαλώντας παράκρουση στην κυβερνητική ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή και του Παλατιού της Φρειδερίκης. (Φρίκης, όπως την αποκαλούσε ο λαός).

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη την ανάρτηση:

«3 Αυγούστου 1951. Ίδρυση της ΕΔΑ

Ελληνικό καλοκαίρι, δηλαδή ζέστη, ιδρώτας, τζιτζίκια και η γνωστή, προαιώνια νεοελληνική παράνοια.

Ο Εμφύλιος είχε τελειώσει –δηλαδή είχε σταματήσει το πολύ το τουφεκίδι– αλλά η εθνικόφρων Ελλάς συνέχιζε το αγαπημένο της σπορ: να χωρίζει τους πολίτες σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα». Οι μισοί Έλληνες στις φυλακές, οι άλλοι μισοί στα ξερονήσια, κι αυτοί που κυκλοφορούσαν έξω έπρεπε να έχουν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων ακόμα και για να αγοράσουν τσιγάρα.

Και μέσα σε αυτό το απέραντο, μετεμφυλιακό φρενοκομείο, στις 3 Αυγούστου 1951, μαζεύονται μερικοί γραφικοί —με την καλή έννοια— τύποι και λένε: «Δεν φτιάχνουμε ένα κόμμα να τους σπάσουμε τα νεύρα;». Κάπως έτσι ιδρύεται η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά. Η περίφημη ΕΔΑ.

Επειδή το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου —γιατί στην Ελλάδα η δημοκρατία είναι πάντα τόσο «ισχυρή» που φοβάται τα εκτός νόμου κόμματα— η ΕΔΑ έγινε το νόμιμο προσωπείο της Αριστεράς. Αλλά τι προσωπείο! Μαζεύτηκαν εκεί μέσα όλοι οι «σεσημασμένοι» της εποχής.

Βάζουν μπροστάρη τον Ιωάννη Πασαλίδη, έναν γλυκύτατο, μειλίχιο γιατρό από τον Πόντο με αγγελική μορφή, που δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει κανείς ούτε ότι έκλεψε μήλο από ξένη μηλιά. Δίπλα του, ο Ηλίας Ηλιού — ίσως το οξύτερο μυαλό που πάτησε ποτέ το ελληνικό κοινοβούλιο, ένας νομικός κολοσσός που ξεφτίλιζε τους «εθνικόφρονες» υπουργούς με το γάντι και με άπταιστα αρχαία ελληνικά. Ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος που κατέβασε τη σβαστικά από την Ακρόπολη για να μας θυμίζει ότι η τρέλα θέλει θάρρος. Ο Μιχάλης Κύρκος, ο γιος του ο Λεωνίδας, και αργότερα ο Γρηγόρης Λαμπράκης — ο αθλητής που έγινε βουλευτής και τον δολοφόνησε το γνωστό παρακράτος που «δεν υπήρχε», αλλά μια χαρά σκοτώνει.

Και δίπλα σε αυτούς; Όλη η πνευματική Ελλάδα. Ο Ρίτσος, ο Θεοδωράκης, ο Βάρναλης. Γιατί η Αριστερά τότε, αν είχε ένα όπλο απέναντι στο αστυνομικό κράτος, αυτό ήταν ο πολιτισμός.

Το 1958 έγινε το αδιανόητο. Οι Έλληνες, κουρασμένοι από το χαφιεδοκρατούμενο κράτος της Δεξιάς, ψηφίζουν ΕΔΑ. Το κοντέρ γράφει 24,4% και η ΕΔΑ γίνεται Αξιωματική Αντιπολίτευση! Στην Ηρώδου Αττικού και στα ανάκτορα έπαθαν ομαδικό εγκεφαλικό. «Οι κομμουνιστές στη Βουλή; Και ως αξιωματική αντιπολίτευση;» Άρχισαν αμέσως τα γνωστά: νοθείες, βία, παρακράτος, «βία και νοθεία» του '61, μέχρι που η ιστορία τελείωσε με τον αγαπημένο ελληνικό τρόπο: τανκς στο δρόμο την 21η Απριλίου 1967.

Η ΕΔΑ έκλεισε. Τα στελέχη της πήγαν πάλι βολτούλα στη Γυάρο και τη Λέρο. Αλλά η ιστορία είχε γραφτεί: η ΕΔΑ απέδειξε ότι ακόμα και στο πιο σκοτεινό, μίζερο και φοβικό κράτος, αν έχεις μυαλό, ήθος και λίγη δημιουργική τρέλα, μπορείς να κάνεις την εξουσία να παραμιλάει.

3 Αυγούστου 1951. Τότε που η Αριστερά είχε λόγο, είχε ποίηση και δεν χρειαζόταν επικοινωνιολόγους για να πει τα αυτονόητα».

(Αλιευμένο από την ανάρτηση του  Παναγιώτη Κουμουνδούρου)