Η Ελλάδα ονειροβατώντας στη όνειρο της μεγάλης ιδέας της εξάπλωσής της υπό το πρόσχημα προστασίας του ελληνικού στοιχείου, μπλέχτηκε στην καταστροφή!
«Ἀπαίσιοι πραγματικῶς εἶναι οἱ ἐδῶ Ἕλληνες... θὰ ἤξιζε νὰ παραδώσωμεν τὴν Σμύρνην εἰς τὸν Κεμὰλ διὰ νὰ τοὺς πετσοκόψῃ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀχρείους».
(Πρίγκιπας Ανδρέας Γλύξμπουργκ)
Σαν σήμερα, 15 Μαΐου 1919, αρχίζει η Iμπεριαλιστική Μικρασιατική Εκστρατεία και τα πρώτα αγήματα του Ελληνικού στρατού αποβιβάζονται στη Σμύρνη.
Η Ελληνική αστική τάξη ήθελε να εξαργυρώσει την συμμετοχή της στον ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο και τις "υπηρεσίες" της στην προσπάθεια καταστολής της Οκτωβριανής επανάστασης.
Έτσι, όταν οι ιμπεριαλιστές της Αντάντ άρχισαν να διαμελίζουν -στην ουσία- το Οθωμανικό κράτος και ακολούθησε η επανάσταση του Κεμάλ, προσέφερε -για ακόμα μια φορά- τους Έλληνες εργαζόμενους και νεολαίους σαν "κρέας για τα κανόνια" για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στην περιοχή. Προσδοκούσε προσαρτήσεις εδαφών (άρα και νέων αγορών) και αναβάθμιση του ρόλου της στους μεταπολεμικούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
Όλα αυτά βέβαια ντύθηκαν με τον δήθεν "πατριωτισμό", την πολεμοκαπηλία και τον εθνικισμό/σοβινισμό της "Μεγάλης Ιδέας" (αντίστοιχης με τις άλλες "Μεγάλες Ιδέες" στην περιοχή).
Το πρόσχημα ήταν η δήθεν προστασία των Ελληνικών πληθυσμών που αντιμετώπιζαν την καταπίεση του Οθωμανικού κράτους.
Η προσπάθεια να δημιουργηθεί το αστικό κράτος στην Τουρκία -καθώς κατέρρεε το καθεστώς του Σουλτάνου- οδήγησε ξανά σε εγκλήματα των Τούρκων εθνικιστών κατά των χριστιανικών κοινοτήτων, με πρόσχημα το ότι θεωρήθηκαν στηρίγματα της αποικιακής εισβολής.
Έτσι συνεχίστηκε ο κύκλος βίας ενάντια σε χριστιανικές ή μουσουλμανικές κοινότητες (ανάλογα με την περίσταση) που είχε ξεκινήσει δεκαετίες πριν και στα Βαλκάνια, (με συμμετοχή όλων των κυρίαρχων τάξεων της περιοχής).
Aπο το 1919, ξεκίνησαν συστηματικές εκτοπίσεις και εγκλήματα των Τούρκων εθνικιστών κατά των Ποντίων και των Ελληνικών πληθυσμών (ιδιαίτερα όσων βρισκόντουσαν κοντά σε εμπόλεμες περιοχές), στα ενδότερα της Μικρασίας.
Μετά την Ελληνική εισβολή, τα μέτρα επεκτάθηκαν σε περισσότερες περιοχές, ενώ τον Ιούνη του 1921, ο Δυτικός Πόντος θεωρήθηκε προάγγελος μιας δεύτερης Ελληνικής απόβασης και ακολούθησαν νέα μαζικά εγκλήματα πολέμου. Δεκάδες χιλιάδες εκτοπίσεις, κάψιμο χωριών, φόνοι χιλιάδων Ποντίων.
Σε αυτό τον κύκλο της βίας και των εγκλημάτων, πήρε την θέση της ξανά και η Ελληνική αστική τάξη.
Οι ιμπεριαλιστές της Αγγλίας (και όχι μόνο) δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για αυτήν την "προσφορά" (με θύματα τους φαντάρους και τελικά τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας).
Πχ το Φόρειν Όφις θεωρούσε το 1920 τον Ελληνικό στρατό τον βολικότερο αντικαταστάτη του Σουλτάνου και "πρώτη γραμμή άμυνας" για τα Βρετανικά συμφέροντα. Βρετανοί διπλωμάτες αποκαλούσαν τους 'Ελληνες φαντάρους που πέθαιναν στην Μικρά Ασία το "φθηνότερο όπλο που μπορεί να βρεθεί".
Για τον υπουργό πολέμου Ουίνστον Τσώρτσιλ η Ελληνική εκστρατεία δεν ήταν τίποτα άλλο απο "πόλεμος μέσω αντιπροσώπων".
Ό Ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στην Σμύρνη, μετατράπηκε γρήγορα σε στρατό κατοχής-κάτω απο της οδηγίες της Ελληνικής αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών-και συμμετείχε και αυτός σε εγκλήματα και αγριότητες (αυτή την φορά κατά του μουσουλμανικού στοιχείου), με καθοδήγηση διάφορων αντιδραστικών: Βιαιοπραγίες, κάψιμο χωριών, λεηλασίες,εκτελέσεις αμάχων κ.α.
Οι μαρτυρίες υπάρχουν στα ίδια τα ημερολόγια Ελλήνων στρατιωτών: Πχ: "Ο διοικητής μας Γ. Κονδύλης περιφέρεται σε όλη την πόλη και μας ενθαρρύνει πως θα φάμε τους άπιστους... λένε πως ένας ρασοφόρος έβαλε φωτιά σε ένα τζαμί και έκαψε φτωχοοικογένειες που έχουν καταφύγει εκεί για να τους σώσει ο Μωάμεθ... δεν πρόλαβαν να φύγουν, όπως οι πλούσιοι", γράφει στο ημερολόγιο του ένας τσολιάς απο τη Βοιωτία.
Παρόμοιες μαρτυρίες υπάρχουν και σε άλλα ημερολόγια, πέρα από τις εκθέσεις των "συμμάχων" (φυσικά, η Τουρκική προπαγάνδα δεν πρέπει να υπολογίζεται ως αξιόπιστη πηγή).
Όταν, το Μάρτιο του 1921, ο Ελληνικός στρατός θα επιχειρήσει κατάληψη του Εσκί Σεχίρ, του Αφιόν Καραχισάρ και της Άγκυρας και θα βρεθεί σε περιοχές που το Ελληνικό στοιχείο είναι ανύπαρκτο η αμελητέο, η "απελευθέρωση" θα πάρει την μορφή τακτικής "καμένης γής", ιδιαίτερα μετά τις πρώτες ήττες: "Ολα του κάμπου τα χωριά καίονται από το υποχωρούν Γιουνάν-ασκέρ" (Ν. Βασιλικός, πολεμικό ημερολόγιο, 4/9/1921).
Οι "σύμμαχοι", σταδιακά εγκαταλείπουν την Ελληνική αστική τάξη και κλείνουν νέες συμφωνίες με τους Κεμαλικούς. Ο Βενιζέλος έχει εκδιωχθεί από το 1920 από τον λαό (ούτε Βουλευτής δεν βγήκε) αλλά οι αντικαταστάτες του, που κέρδισαν τις εκλογές με "ειρηνόφιλα" συνθήματα, συνεχίζουν τον πόλεμο.
Το μέτωπο καταρρέει και οι Ελληνικοί πληθυσμοί-για την προστασία των οποίων υποτίθεται ότι έγινε η εκστρατεία-παραδίδονται στο έλεος του Τουρκικού στρατού.
Όμως, η Ελληνική αστική τάξη (με όλους τους "πατριώτες" αστούς πολιτικούς) όχι μόνο χρησιμοποίησε τους Ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας για την ιμπεριαλιστική εκστρατεία και εισβολή -για να τους εγκαταλείψει στην συνέχεια- αλλά προχώρησε ακόμα παραπέρα:
20/7/1922, ένα μήνα πριν την τελική επίθεση του Κεμάλ, με ομόφωνη απόφαση της Βουλής, δημοσιεύτηκε ο νόμος 2870 «περί παρανόμου μεταφοράς προσώπων ομαδόν ερχομένων εις τους Ελληνικούς λιμένας εκ της αλλοδαπής».
Έτσι απαγορεύτηκε στους Μικρασιάτες, που σφαγιάστηκαν λίγο μετα απο τον Κεμάλ, να έρθουν στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Γ. Δαφνή ("Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων", Αθήνα 1997, σ. 31), ο ύπατος αρμοστής Σμύρνης Στεργιάδης φέρεται να είπε: «Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα!».
Ο Στεργιάδης είχε πάρει εντολή απο τον Πρωθυπουργό Γούναρη που έλεγε: "Αποφύγετε δημιουργία προσφυγικού ζητήματος".
Το πως έβλεπαν τους Ελληνικούς πληθυσμούς στην Μικρά Ασία πολλοί ανώτεροι στρατιωτικοί, πολιτικοί κ.α. -αυτοί που πούλαγαν "πατριωτισμούς" και "Μεγάλες Ιδέες" και εμπορεύονταν τον πόλεμο και το μίσος με άλλους λαούς- φαίνεται και πχ απο επιστολή του Πρίγκιπα Ανδρέα, διοικητή του Β΄ Σώματος Στρατού (και πατέρα του Φίλιππου, συζύγου της Ελισάβετ Β΄ της Αγγλίας που πέθανε πρόσφατα):
«Ἀπαίσιοι πραγματικῶς εἶναι οἱ ἐδῶ Ἕλληνες..θὰ ἤξιζε πράγματι νὰ παραδώσωμεν τὴν Σμύρνην εἰς τὸν Κεμὰλ διὰ νὰ τοὺς πετσοκόψῃ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀχρείους».
Η εκκένωση της Μικρασίας διατάχθηκε μυστικά από την Αθήνα 18/8/1922. Την επομένη, ο ύπατος αρμοστής διέταξε "να συσκευασθώσιν τα αρχεία" τονίζοντας πως η διαταγή έπρεπε να κρατηθεί "απολύτως μυστική από (τον) πληθυσμόν".
Ο απολογισμός της Μικρασιατικής καταστροφής ήταν 50.000 νεκροί και 75.000 τραυματίες. 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του Κεφαλαίου, και της συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικά σχέδια.
Αυτή είναι η πραγματική "σωστή πλευρά της ιστορίας"της Ελληνικής κυρίαρχης τάξης.
___________
Πηγές: "Επίτομος ιστορία εκστρατείας Μικράς Ασίας 1919-1922", Γενικό Επιτελείο Στρατού, "Από τη "Μεγάλη Ιδέα" στη Μικρασιατική Καταστροφή", Ριζοσπάστης, "Το ημερολόγιον 1918-1922", Χρήστος Καραγιάννης, Αθήνα, "Αναμνήσεις του μετώπου, 1920-1921", Χαράλαμπος Πληζιώτης, Αθήνα, "Ημερολογιο μικρασιατικης εκστρατειας", Ν.Βασιλικός, Πατάκης, "Η ευγενής μας τύφλωσις", Γ. Γιανουλόπουλος, Βιβλιόραμα, "Κοινοβούλιο η Δικτατορία", Σ. Μάξιμος, Στοχαστής,"Πόλεμος και Εθνοκάθαρση", Τ. Κωστόπουλος, Βιβλιόραμα, "Η μικρασιατική καταστροφή", Ν. Ψυρούκης, Αιγαίον-Κουκίδα.
(Από ανάρτηση του Praxis Review)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου