Προδημοσίευση: Γκιουμούζ Ντερέ, Ανατολική Θράκη...

Γράφει η Anastasia Efstathiou

 

«Χώθηκα μέσα στη στρογγυλή καπελιέρα για τα καλά. Οι Τσέτες άνοιξαν την πόρτα της ντουλάπας. Μες στη φούρια τους δεν με είδαν. Έβρισαν. Κλότσησαν την πόρτα. 

 

Ο καθρέφτης έπεσε κι έγινε χίλια κομμάτια. Κακό μαντάτο! Γρουσουζιά, θα έλεγε η νόνα. Κατάπια τους λυγμούς μου. Θα με πρόδιδαν. Ανάσα δεν είχα. 

 

Τα θεριά έφυγαν απ’ το δωμάτιο. «Κάψτε το!» διέταξε ο ένας. Ο άλλος έβγαλε τις μπότες του θείου μου και τις φόρεσε. «Καινούριες είναι!» μονολόγησε με άγρια χαρά. «Αρχοντάδες ήσαντε κι εμείς ... εμείς θα γίνουμε τα αφεντικά, τώρα. Αρκετά υπομείναμε τους Younanlilar». 

 

Δεν ήταν να τους δει ανθρώπου μάτι τους θείους μου. Σακατεμένοι έτσι όπως ήσαν από το μακελειό έχασκαν σαν πλάσματα άλλου μη γήινου κόσμου. Η ομορφιά τους δεν θάμπωσε μετά το βιασμό και τα χτυπήματα. 

 

Έπιανα την ροζ κορδελίτσα στον καρπό μου πλεγμένη με το βελονάκι της υπομονής από τη νόνα μου. Πάνω της πρόλαβαν να σχηματίσουν με κόκκινη κλωστή το όνομά μου: Στεφανία. Αυτή ήμουν εγώ. Ξυπόλητη με το μαύρο μου φόρεμα και την κορδέλα στο χέρι. Η μοίρα πιο πέρα χασκογελούσε. 

 

Ήμουν μονάχη στον κόσμο, σε ένα χωριό που άλλοτε έσφυζε από ζωή. Τώρα μαύροι καπνοί κι εγώ, η πεντάχρονη Στεφανία, η μοναδική που επέζησε από την καταστροφή. Βήμα δεν μπορούσα να κάνω μέχρι, που…

 

Ο Ταγματάρχης Γεώργιος Κατσίνας βάδιζε πάνω στο υπηρεσιακό άλογό του στο άλλοτε πολύβουο χωριό. Σαν με είδε να στέκομαι μαρμαρωμένη μπροστά στο σπίτι μου που φλεγόταν, βιάστηκε να πλησιάσει σαν να εκπλήρωνε μια εντολή άνωθεν, του Θεού ή της Μοίρας. 

 

Ο δρόμος προς τη Σηλυβρία ήταν μακρύς κι έπρεπε να βιαστεί. Έφιππος πάνω στο άλογό του με εμένα συνεπιβάτη, νικημένος από το μέτωπο με όλες τις πληγές μέσα του να αφορμίζουν. 

 

Η ήττα της Μεγάλης Ιδέας ένα κουρέλι ανέμιζε τα ξεφτισμένα κρόσσια της. Η ήττα της χώρας του βαριά σαν την ανάσα του. Οι άντρες του χαμένοι..."

 

~~~~~~~

Σπονδή σε μιαν τέτοια ημέρα μνήμης με ένα απόσπασμα από το νέο μου ιστορικό μυθιστόρημα ... ζεστό ακόμα το μελάνι, συνδαυλίζει τη μνήμη, που δεν πρέπει να χαθεί.

Φωτο από (λαογραφικό μουσείο Πλατάνου): Έλληνες Αξιωματικοί στον Μικρασιατικό πόλεμο (στη μέση κάτω) χαμογελαστός ο Πλατανιώτης Γεώργιος Κατσίνας και η Στεφανία Μπαστογιάννη, η ζωή των οποίων στάθηκαν η έμπνευση για εμένα γι' αυτό το βιβλίο που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2026.