Καθαρίζοντας ''Καθημερινά'' τη Χρυσή Αυγή

Η ειδησεογραφία της "Καθημερινής" του Γεωργίου Βλάχου. Υπόδειγμα δουλοπρέπειας.

''Ευκαιρία'' οι Ναζί για τη Δημοκρατία

Συγγραφέας: left.gr

«Καταλαβαίνουμε ότι όταν η Καθημερινή το 1944 κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδο τις ευχαριστίες του Φύρερ και του Χίμλερ προς έναν εκ των ιδρυτών των Ταγμάτων Ασφαλείας, συνταγματάρχη Διονύση Παπαδόγγονα, δεν μπορούσε να κάνει και πολύ διαφορετικά. Η λογοκρισία της δοτής κατοχικής κυβέρνησης δεν άφηνε και πολλά περιθώρια κριτικής στα δημοσιεύματα των εφημερίδων. Το γιατί η εφημερίδα επιλέγει, 68 χρόνια μετά, να επιτελέσει τον ίδιο ρόλο, ξεπλένοντας τους σύγχρονους απόγονους των δοσιλογικών Ταγμάτων Ασφαλείας επαφίεται στην κρίση σας. Στο left κρίναμε ότι δε χρειάζεται να σχολιάσουμε το επίμαχο άρθρο της κυριακάτικης έκδοση της εφημερίδας. Το κάνανε οι αναγνώστες της "Καθημερινής" για εμάς. Εμείς απλά επιλέξαμε μερικά από τα εκατοντάδες σχόλια που προκάλεσε...».

Η παραπάνω αναφορά του αριστερού πόρταλ δικαιολογημένα προκαλεί ιλαρότητα, καθώς το άρθρο του Στέφ. Κασιμάτη προσπαθεί να εξισώσει τον νεοναζισμό με την αριστερά.  Το ISTOLOGIO Giorgou MOSXOU αναδημοσιεύει το άρθρο και τα σχόλια στα οποία αναφέρεται το left.gr, στην παρακάτω ανάρτηση.

«Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» κατά την "Καθημερινή"

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον κύριο αρθρογράφο. Αγκυλωτός της Βαϊμάρης.

Αναδημοσιεύω από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής 16-9-12, το άρθρο του Στ. Κασιμάτη, που ξεσήκωσε διαμαρτυρίες καθώς σύμφωνα με την κυβερνητική λογική της ίσης απόστασης στα δύο άκρα (!) επί της ουσίας εξισώνει τον νεοναζισμό με την κοινοβουλευτική ριζοσπαστική ή κομμουνιστική αριστερά. Προειδοποίηση. Εάν αισθανθείτε στομαχικές διαταραχές σταματήστε την ανάγνωση. Δεν είναι ανάγκη να περιλούσετε το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σας! Κουράγιο, μόνον μία γερή δόση ταγματασφαλίτικου αντικομμουνισμού θα γευτείτε από την εφημερίδα που κάποτε η Ελένη Βλάχου την κατέστησε καμάρι της δημοσιογραφίας στα νεώτερα χρόνια, καθώς στην Κατοχή η ίδια εφημερίδα είχε καταστεί φερέφωνο των ναζί καταχτητών και η ανάγκη για κάθαρση από τα ανομήματα του παρελθόντος ήταν αναγκαίος όρος επιβίωσης!

Tου ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

kassimatis@kathimerini.gr

Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει· αυτό που σήμερα αποτελεί το βασικό εμπόδιο στη μετάβαση της χώρας από την εποχή των σοβιέτ με αστακομακαρονάδα (ελληνικό μοντέλο του σοσιαλισμού...) στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Η ανοχή της πολιτικής βίας, εφόσον ασκείται στο όνομα των ιδανικών της Αριστεράς από οιονδήποτε αυτόκλητο φορέα τους, είναι πια φαινόμενο τόσο σύνηθες στην κοινωνική και πολιτική ζωή ώστε σχεδόν δεν το προσέχουμε. Η κατάλυση της έννομης τάξης έχει φθάσει να θεωρείται στοιχείο της ελληνικής «ιδιαιτερότητας», όπως προτιμούμε να λέμε τη γραφικότητά μας. Σας θυμίζω σχετικώς μόνον μια σκηνή από την ιδιόμορφη αθηναϊκή καθημερινότητα - σκηνή την οποία όλοι έχουμε δει να εκτυλίσσεται μπροστά μας ξανά και ξανά: την τελετουργία της θραύσης των μαρμάρων, παρουσία της απαθούς Αστυνομίας, σε κάθε συλλαλητήριο που γίνεται με τη συμμετοχή αναρχικών κουκουλοφόρων.

Με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου τα τελευταία χρόνια, αλλά και χάρη στα αγαθά της παγκοσμιοποίησης, σχεδόν οι πάντες έχουμε πια διαμορφώσει εικόνα της ζωής στις αναπτυγμένες, ευνομούμενες ευρωπαϊκές χώρες, με τις οποίες μας κολακεύει τόσο πολύ να συγκρινόμαστε (και, φυσικά, να βρίσκουμε πάντα ότι εμείς υπερτερούμε...) Ας προσπαθήσουμε, παρακαλώ, να μεταθέσουμε στην εικόνα αυτή, που έχουμε αποκτήσει με τα ταξίδια στο εξωτερικό, τη σχεδόν «φυσιολογική» σκηνή της θραύσης των μαρμάρων και τότε θα καταλάβουμε πόσο βαθιά παράλογη είναι όχι τόσο η ασυδοσία των ακραίων εκφάνσεων της Αριστεράς (αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν, σε τελευταία ανάλυση...), μα προπαντός η ανοχή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας στις μορφές της βίας που επιλέγει κάθε φορά.

Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν. Επιτέλους, ας παραδεχθούμε ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά σε τούτη τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης! Ας το παραδεχθούν, μάλλον, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του αστικού κόσμου που τόσα χρόνια κάνουν τις κότες μπροστά στο φαινόμενο -πλην ελαχίστων τιμητικών εξαιρέσεων, όπως των Ν. Δένδια και Φ. Σαχινίδη- γιατί εμείς οι άλλοι το έχουμε καταλάβει προ πολλού. (Για ποιον λόγο νομίζετε εξαφανίσθηκε από την πολιτική εκείνος ο ανεκδιήγητος Παπουτσής;)

Και αν ώς τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών «ιεράς αγανακτήσεως» και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη. Το έδειξαν τα γεγονότα στο πανηγύρι του Μεσολογγίου, ώστε να το μπορούν πια να το δουν καθαρά όσοι μέχρι πρότινος αναπαύονταν στις βολικές βεβαιότητες της Μεταπολίτευσης: το χρώμα της βίας δεν κάνει καμία διαφορά ως προς την ουσία της. Εξ ου και η υστερία με την οποία Δ. Παπαδημούλης και Ζ. Κωνσταντοπούλου αντέδρασαν στον εύστοχο συσχετισμό ακροδεξιάς και ακροαριστερής βίας που τόλμησε ο Φ. Σαχινίδης από το βήμα της Βουλής. (Παρεμπιπτόντως, η φουκαριάρα η Σ. Σακοράφα, που κάθεται συνήθως μπροστά από την κ. Κωνσταντοπούλου στα έδρανα της Βουλής, πρέπει να έχει πλέον κουφαθεί από τις τσιρίδες της Ερινύας του ΣΥΡΙΖΑ...)

Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες - όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου.

Πρόκειται για ευκαιρία, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει, διότι είναι, τρόπον τινά, αναγκαστική. Αν την αφήσει ανεκμετάλλευτη, όχι μόνον θα έχει στερηθεί το κέρδος που μπορεί να αποκομίσει, αλλά η απραξία θα της επιφέρει ένα σοβαρό κόστος. Αν, δηλαδή, διαχωρίσει την καλή βία της άκρας Αριστεράς από την κακή της άκρας Δεξιάς, ενισχύει την οιονεί νομιμοποίηση της πρώτης και καλλιεργεί το έδαφος για την περαιτέρω εξάπλωση της δεύτερης. Ας μην κρυβόμαστε πια πίσω από το δάκτυλο της πολιτικής ευπρέπειας και ας κοιτάξουμε πού έχουμε φθάσει: στις παρέες σας, εκεί όπου μιλάτε ελεύθερα, πόσοι είναι εκείνοι που ευχαριστήθηκαν την προεκλογική μπούφλα που έφαγε η Λιάνα Κανέλλη από τον Ηλ. Κασιδιάρη, αλλά ντρέπονται ή φοβούνται να το πουν παραέξω;

Η διαφοροποίηση αριστερής και δεξιάς βίας υπέρ της πρώτης θα τους κάνει να ξεπεράσουν την ντροπή ή τον φόβο που τώρα τους συγκρατεί. Εξάλλου, το διδάσκει και η Ιστορία: στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα Τάγματα Εφόδου του Ρεμ δεν ήλθαν μόνα τους, επειδή τα γέννησε η κρίση· ήλθαν παρέα με τις στρατιωτικοποιημένες μονάδες των κομμουνιστών. Τα δε Τάγματα Ασφαλείας στην Αργολίδα οι κάτοικοι τα υποδέχονταν με ζητωκραυγές, μετά το κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσε ο ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1943.

Αν λοιπόν η κυβέρνηση αδρανήσει μπροστά στην ευκαιρία που της προσφέρεται τώρα από τη Χρυσή Αυγή, τότε κατρακυλάει στον δρόμο που χάραξε ο Πάκης, τον Δεκέμβριο του 2008. Γι’ αυτό, άλλωστε, τον χειροκροτούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, αλλά φοβάμαι ότι ο ίδιος δεν το αντελήφθη. Εκτός, βέβαια, αν ως Καλαματιανός διανοούμενος που βλέπει βαθιά στο μέλλον (το δικό του μέλλον), προετοιμάζεται για να γίνει κάποτε βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, όχι στο κοντινό μέλλον· μιλούμε για μετά από τουλάχιστον καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όταν ο Μανώλης Γλέζος θα έχει αρχίσει να κουράζεται...

Νοσταλγοί του Χίτλερ απειλούν και υβρίζουν το αντιναζιστικό σύμβολο

Όταν η Αστυνομία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ραντίζει  με χημικά το παγκόσμιο σύμβολο της χώρας μας, περιμένουμε να το σεβαστούν οι νοσταλγοί του εγκληματία Χίτλερ;

"Θα κάνουμε τον Τσίπρα και τον Γλέζο με τα κρεμμυδάκια"

 

Νέα πρόκληση και απειλή από τους νοσταλγούς του χιτλερισμού, την «Χρυσή Αυγή» προς τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ενώ εξαπέλυσαν παράλληλα επίθεση και στον υποψήφιο με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, τον αγωνιστή του αντιναζιστικού αγώνα, τον Μανώλη Γλέζο, που κατέβασε την σβάστικα από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Αφορμή υπήρξε η απάντηση του Αλέξη Τσίπρα, την περασμένη Παρασκευή, σε ερώτηση του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαδάκη στον τηλεοπτικό σταθμό Αντ1 για το εάν πρόκειται να «δεχτεί να συνομιλήσει με την “Χρυσή Αυγή,, στο ίδιο τραπέζι». Στο ερώτημα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε: «Δεν έχω την πρόθεση να ανταλλάξω συνταγές μαγειρικής με ανθρωποφάγους».

Αμέσως μετά στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής δημοσιεύθηκε η απάντηση τους και έκτοτε εμπλουτίζεται με καθημερινό υβρεολόγιο κατά της Δημοκρατίας. Όπως το παρακάτω:

«Του οφείλουμε συνεπώς την απάντηση, που η έλλειψη δημοσίου βήματος, μας στερεί τη δυνατότητα να του τη δώσουμε κατά πρόσωπο, όπως του αξίζει:

Καίτοι μη βρώσιμος, ως νερόβραστος, ο νεοκομμουνιστής Τσίπρας έχει δίκιο να μας φοβάται. Διότι πολύ σύντομα, του υποσχόμαστε ότι εντός Βουλής θα τον κάνουμε με τα κρεμμυδάκια.

Και αυτόν και τους ομοίους του και το ίνδαλμά του, τον κρονόληρο Μανώλη Γλέζο, εμετικό υμνητή του τυράννου των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών, Εμβέρ Χότζα, που εβδομήντα χρόνια τώρα εμπαίζει τον ελληνικό λαό με την δήθεν αντιστασιακή παραμύθα του».

Οι αμετανόητοι νεοναζί, που ξεπήδησαν μέσα από το αβγό του φιδιού, που ζέστανε ο αμοραλισμός του ΠΑΣΟΚ, στην προσπάθειά του να βάλει την ακροδεξιά εναντίον της ΝΔ και στην συνέχεια να την ενσωματώσει στην κυβέρνησή του, έφερε τα απρόσμενα αποτελέσματά της.

Οι νεοναζί εκμεταλλευόμενοι την αγανάκτηση του κόσμου για την οικονομική πολιτική, έρχονται ως σωτήρες του, όπως ο Χίτλερ λίγο πριν αλώσει το Γερμανικό Κοινοβούλιο.

«Αντιστασιακή παραμύθα» κατά τους ζηλωτές του χιτλερισμού τα κατέβασμα της βρωμερής σβάστικας που ρύπαινε την Ακρόπολη και ακόμη και σήμερα την φιγουράρει στα περιοδικά και στα φυλλάδιά τους!