ΑΛΛΑΓΗ EMAIL

Οι φίλοι αναγνώστες μπορεί να στέλνουν τα μηνύματά τους στο εμέηλ στο οποίο θα προτιμούσε ο διαχειριστής να τα λαμβάνει. Παράλληλα επειδή η Maicrosoft μας λογόκρινε και μπλόκαρε το μαιηλ gmosxos1@hotmaihl. com άνοιξε και ισχύει πλέον το εμέηλ gmosxos23.6.1946@gmail.com το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιείτε .ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 6938.315.657 & 2610.273.901
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2014

Πέρασε στο κατώφλι της Ιστορίας, πλήρης ημερών η Πατρινοπούλα ΕΠΟΝίτισσα Λαμπρινή Κακού

Τρία στεφάνια συγγενών και ένα αυτό του συζύγου της Νίκου Αναστασόπουλου, τιμούσαν την αείμνηστη αγωνίστρια.


Παρατεταμένα χειροκροτήματα την συνόδευσαν στην εξόδιο ακολουθία
 
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ


Tα χώματα του κοιμητηρίου της Παναγίας Αλεξιώτισσας φυλάσσουν από χθες το μεσημέρι την σορό της ΕΠΟΝίτισας του 12ου Συντάγματος ΕΛΑΣ Λαμπρινής Κακού, που έφυγε, πλήρης ημερών, σε ηλικία 92 ετών. Τρία στεφάνια συγγενών και ένα αυτό του συζύγου της Νίκου Αναστασόπουλου, τιμούσαν την αείμνηστη αγωνίστρια. Η κηδεία της ήταν απλή και απέριττη, όπως και η ίδια στην ζωή της.

Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013

Στερνό αντίο στην αγωνίστρια της ΕΠΟΝ και προεδρίνα του Σωματείου Εργαζομένων της ΜΙΣΚΟ



Υπό τους βυζαντινούς  ήχους της χορωδίας του Ορφέα Πατρών η κηδεία της Ανδριάνας Πεταλά


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ

Υπό τους βυζαντινούς  ήχους της χορωδίας του Ορφέα Πατρών και με την συμμετοχή πολλών απλών γειτόνων, παλιών συναδέλφων της, ανθρώπων από την τοπική αυτοδιοίκηση, την αριστερά  και  συγγενών, που προσήλθαν στον Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου Αγυιάς για να απευθύνουν τον ύστατο χαιρετισμό, κηδεύτηκε σήμερα, Παρασκευή 11- Οκτωβρίου 2013, απόγευμα στις 4.30, η πρώην ΕΠΟΝίτισσα και συνδικαλίστρια, αείμνηστη αγωνίστρια Αντριάνα Πεταλά.

Εκ μέρους του Εργατικού Σωματείου της ΜΙΣΚΟ, εκπρόσωπος εκφώνησε επικήδειο, κατά τον οποίο αναφέρθηκε στην συνδικαλιστική διαδρομή της αποθανούσας, που υπήρξε η πρώτη πρόεδρος και ιδρύτριά του.

Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013

Καλό ταξίδι Προεδρίνα» από Πανελλαδικό Σωματείο Προσωπικού ΜΙΣΚΟ «Η Ενότητα»



Από Πανελλαδικό Σωματείο Προσωπικού ΜΙΣΚΟ «Η Ενότητα», σχετικά με τον θάνατο της πρώτης του Προέδρου Ανδριάνας Πεταλά, που έφυγε, σήμερα Πέμπτη10 Οκτωβρίου, από την ζωή πλήρης ημερών, εξεδόθη συλλυπητήριο ψήφισμα, ενώ τα μέλη του εκφράζουν τα συναισθήματα λύπης τους και συμπαραστέκονται στους οικείους της, μη παραλείποντας να απευθύνουν στην αείμνηστη καλό κατευόδιο και καλό ταξίδι στην πρώτη Προεδρίνα τους.

Το ψήφισμα του Σωματείου είναι το παρακάτω:  

Έφυγε από τη ζωή η ΕΠΟΝίτισσα και πρώτη Πρόεδρος του σωματείου της ΜΙΣΚΟ Ανδριάνα Ανδρέου Πεταλά

H αείμνηστη αγωνίστρια Ανδριάνα Πεταλά


Μικρό κοριτσάκι, στα χρόνια της κατοχής έζησε τη θηριωδία των Γερμανών ναζί κατακτητών

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ

Η πρώτη Πρόεδρος του Σωματείου της ΜΙΣΚΟ, Ανδριάνα Ανδρέου Πεταλά έφυγε σήμερα Πέμπτη 10 Οκτωβρίου στην Πάτρα, από τη ζωή, σε ηλικία 85 ετών. Η εξόδιος ακολουθία της θα γίνει αύριο Παρασκευή 11 Οκτώβρη στις 4.30 το απόγευμα από τον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην Αγυιά.


Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Αυτή ήταν η ηρωίδα της Εθν. Αντίστασης Λέλα Καραγιάννη που μας θύμισαν οι καταλήψεις

Το εγκαταλειμμένο νεοκλασικό της αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη.


Στο σήριαλ «κλέφτες κι αστυνόμοι» και η διατηρητέα, αλλά εγκαταλειμμένη οικία της
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ έφοδο στην περιβόητη κατάληψη της «Λέλας Καραγιάννη», ήρθε στο προσκήνιο το όνομα και η ιστορία της σπουδαίας αγωνίστριας της Εθνικής Αντίστασης, η οποία υπήρξε μεταξύ άλλων αρχηγός της αντιναζιστικής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Η οικία της αγωνίστριας κρίθηκε διατηρητέο μνημείο, πλην όμως έχει εγκαταλειφθεί ως ερειπιώνας  και χάρη στην χρήση του από νεαρούς που το αυτοδιαχειρίζονταν βρισκόταν σε κάποια κατάσταση συντήρησης, καθώς εκεί γίνονταν διάφορες καλλιτεχνικές δράσεις και κοινωνικές προσφορές. Το κτίριο ανακαταλήφθηκε από τους εκδιωχθέντες από την Αστυνομία και στο σήριαλ «κλέφτες κι αστυνόμοι» πιθανόν θα έχουμε συνέχεια. Ωστόσο το βαρύ ιστορικό φορτίο του είναι που προκαλεί το ενδιαφέρον.
Διαβάστε το  παρακάτω κείμενο που αποτελεί προδημοσίευση του βιβλίου του Γ. Μόσχου από τις εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, υπό τον τίτλο «Η Πάτρα στην Κατοχή και στην Αντίσταση».

«Η Λέλα Καραγιάννη γεννήθηκε το 1898 στη Λίμνη Ευβοίας και κατοικούσε στην Αθήνα με τον σύζυγό της -φαρμακοποιό στο επάγγελμα- και τα επτά παιδιά τους.
«Οι Γερμανοί, αφού ο Καζακόπουλος άνοιξε το στόμα του, αρχίζουν τις συλλήψεις. Πιάνουν τους Γιώργο Ριζόπουλο και Ανδρέα Διαμαντόπουλο και πληροφορημένοι κάνουν έφοδο στις 11 Ιουλίου 1944 στο σπίτι της αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη, επί της οδού Φυλής. (Λέλας Καραγιάννη 1 και Σταυροπούλου σήμερα στην πλ. Αμερικής). Η Καραγιάννη ήταν επικεφαλής της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» και μάνα οικογενείας με επτά παιδιά, εκ των οποίων ο ένας από τους τρεις γιους της, ο Γιώργος, συνελήφθη τον Ιούνιο του 1941 από τους Γερμανούς. Κατηγορήθηκε για περίθαλψη ενός στρατιωτικού Αυστραλού τραυματία, ο οποίος πάνω στο μεθύσι του σε μπαρ άνοιξε το στόμα του επιπόλαια σε Γερμανό πράκτορα. Κατά την διάρκεια ανακρίσεώς του ο Γιώργος Καραγιάννης δραπέτευσε και βγήκε, κυνηγημένος από τους κατακτητές, στο βουνό Ελικώνας της Βοιωτίας, όπου εκτελούσε χρέη διερμηνέα της βρετανικής αποστολής, υπό τον πράκτορα Ντον Στοτ.
Τα Ες Ες πιάνουν στις 11 Ιουλίου τέσσερα από τα επτά παιδιά της Καραγιάννη, που βρίσκονται στο σπίτι. Στην συνέχεια, συλλαμβάνουν στην Γλυφάδα και το τρίτο αγόρι την, τον Νέλσονα, αλλά και την ίδια που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο.
Η Καραγιάννη είχε συλληφθεί άλλη μια φορά από τους Ιταλούς για περίθαλψη ενός Βρετανού υπολοχαγού, ονόματι Στιούαρτ, του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος  εξ αιτίας του οποίου κρατήθηκε στην φυλακή επί εξάμηνο η ίδια και επί δίμηνο ο φαρμακοποιός σύζυγός της Νίκος, καθώς ο Βρετανός μη λαμβάνοντας μέτρα προφύλαξης συνελήφθη το μεσημέρι της 13 Οκτωβρίου 1941 και στην ανάκριση από τα βασανιστήρια έσπασε. Το ίδιο βράδυ συνέλαβαν οι Ιταλοί το αντρόγυνο Καραγιάννη. Όμως οι Ιταλοί που έβλεπαν να υποτιμούνται από τους Γερμανούς, σκοπίμως δεν έδωσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για να μην εξυπηρετήσουν τα γερμανικά σχέδια και μετά δίμηνο φυλάκισης του Νίκου Καραγιάννη και εξάμηνο της συζύγου του τους αποφυλακίζουν.
Οι ναζί φέρνουν σε αντιπαράσταση την Λέλα Καραγιάννη με τον Γιώργο Ριζόπουλο που γνώριζε όλες τις επαφές της με τον Ντερτιλή, ο οποίος Ριζόπουλος, μετά από βασανιστήρια λύγισε και είχε μιλήσει κι αυτός. Η ίδια είδε να βασανίζουν τα παιδιά της μπροστά στα μάτια της. Την βασάνισαν φρικτά, την κρέμασαν από το ταβάνι, την άφησαν τρεις μέρες διψασμένη και όμως δεν άνοιξε το στόμα της. Ο δε ανακριτής της, ο Γερμανός  Μπάικε, πεισμένος πια ότι δεν θα μιλήσει έκλεισε τον φάκελό της με ένδειξη «Λέλα Καραγιάννη, να εκτελεσθεί».

Οι συλληφθέντες από την Ειδική Ασφάλεια και την SD, οδηγήθηκαν στο κτίριο της οδού Μέρλιν, αριθ. 6, όπου και το Αρχηγείο των Ες Ες της Αθήνας. Από κει τους διαμοίρασαν και τους έκλεισαν στις φυλακές Αβέρωφ και στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Σημειώστε ότι στην Μέρλιν συντάσσονταν οι κατάλογοι των προς φυλάκιση ή προς εκτέλεση πατριωτών.
Τους φυλάκισαν μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου και ως πράκτορες προφανώς τους προόριζαν για ανταλλαγή με συλληφθέντες δικούς τους, πλην όμως με την δυσμενή τροπή που πήρε ο πόλεμος για την Γερμανία και ενώ διαφαίνονταν η υποχώρηση των στρατευμάτων τους στο μέτωπο της Ελλάδας, δεν υπήρχε λόγος ανταλλαγής και αποφάσισαν να τους εκτελέσουν. Και η απόφαση λήφθηκε παρά το δεδομένο ότι εναντίον των «πενήντα εννέα» υπήρχαν μόνον κατηγορίες, όχι όμως και καταδικαστική απόφαση  γερμανικού στρατοδικείου.
Οι συλληφθέντες, όπως είδαμε ήταν κλεισμένοι στις φυλακές, αλλά μια ημέρα πριν την εκτέλεση, τούς είχαν υποσχεθεί πως θα τους απελευθέρωναν. Εκείνες τις ημέρες οι Γερμανοί άνοιγαν συχνά τις πύλες των φυλακών Αβέρωφ. Τους μετέφεραν την παραμονή το απόγευμα στις 8 η ώρα, στο κολαστήριο της Μέρλιν. Μάλιστα αυτοί του Αβέρωφ είχαν λάβει και τα αποφυλακιστήριά τους μαζί με τα προσωπικά τους είδη. Τους κατέγραψαν και στον πίνακα αποφυλακισθέντων. Αντί όμως για αποφυλάκιση, τους μεταφέρουν στο άντρο της SD και από κει ώρα 5.30 πριν  το επόμενο χάραμα, της 8 Σεπτεμβρίου 44, με τα στρατιωτικά οχήματα, που έφεραν ανοικτές τέντες, καταλήγουν μέσω Ιεράς Οδού, στην αρχή μιας μικρής χαράδρας του δάσους Δαφνί, λίγο πριν την άνοδο για την ανηφοριά που βρίσκεται το Χαϊδάρι. Εκεί τους κατεβάζουν και τους τοποθετούν για εκτέλεση. Ξεχωρίζουν τις εννέα γυναίκες που θα εκτελέσουν πρώτες από τους πενήντα άντρες.
Συγκλονιστική είναι η περιγραφή που μας δίνει ο Σπ. Κώτσης, αστυνόμος Α΄ εν αποστρατεία, στο βιβλίο του «Μίδας 614», αυτοέκδοση του 1976, σ. 267:
«Εκείνη τη στιγμή ακούγεται η φωνή της Λέλας (σ.σ.: Καραγιάννη). ’’Θάρρος παιδιά! Ζήτω η πατρίδα μας. Μη λυγίσετε παιδιά’’ και παίρνοντας την μία κατόπιν της άλλης τας μελλοθανάτους, τας βάζει στο χορό και σέρνοντάς τον άρχισε να τραγουδά, το τραγούδι του Ζαλόγγου».
Έτσι τις βρίσκουν οι ριπές των πολυβόλων και τις σωριάζουν κατά γης. Και τότε γίνεται κάτι το συγκλονιστικό. Είναι η στιγμή που εκτυλίσσεται η πιο αντρεία πράξη μελλοθανάτου:
«Ανάμεσα από τους μελλοθανάτους άνδρας, ξεπετιέται ένα παιδί 19 ετών. Είναι ο Γιαννάκης Χούπης, γιος του παπά (σ.σ.: Βασίλη) Χούπη, της Αγίας Ειρήνης. Τόσο εντυπωσιάζεται ο Γιαννάκης από το θάρρος των γυναικών, που ορμά στο κοντινότερο πολυβόλο, το αρπάζει από τα χέρια ενός Γερμανού και το στρέφει εναντίον των. Δυστυχώς δεν ξέρει να το χειρισθεί. Μάταια δοκιμάζει να πυροβολήσει. Οι Γερμανοί τρομοκρατούνται και αρχίζουν να βάλλουν στο σωρό των πατριωτών, όσο να τους σωριάσουν όλους».
Την πληροφορία για τον Γιαννάκη Χούπη, 18 χρόνων, φοιτητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την διασώζει ο μελλοθάνατος Νίκος Μπάρδης, που πήρε χάρη την τελευταία στιγμή, όπως και ο Δημ. Αλεξόπουλος, λόγω παρέμβασης του δοτού πρωθυπουργού Ιω. Ράλλη. Του την έδωσε ο Έλληνας διερμηνέας Δημητριάδης που ήταν παρών στην εκτέλεση. Την εξομολόγηση των μελλοθανάτων έκανε, το προηγούμενο βράδυ, ο καθολικός ιερέας Χρυσόστομος Βασιλείου, τον οποίο εκτέλεσαν μαζί με τους μελλοθανάτους οι Γερμανοί. (Κ. Σβολόπουλος, Χαϊδάρι 8 Σεπτεμβρίου 1944, σελ. 86 και 89).
Αυτές ήταν οι τελευταίες εκτελέσεις που έγιναν από Γερμανούς. Μετά από 34 ημέρες η Αθήνα απελευθερώθηκε».
Σε αυτό το τελευταίο μεγάλο έγκλημα των ναζί στην Ελλάδα που διαπράχθηκε στο δάσος Δαφνί της Αττικής, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, εκτελέστηκαν 56 Ελληνες και Ελληνίδες, μια Ουγγαρέζα, ονόματι Άννα Μπαν, μια Αγγλίδα συλληφθείσα τον Απρίλη του 1944 στην Πάτρα ονόματι Μάρτζορυ Δημοπούλου, που είχε παντρευτεί με τον Τάκη Δημόπουλο από τον Πύργο και ένας αξιωματικός του ιταλικού στρατού, ονόματι  Βιτόριο ντε Κάρλο.
Το 1947, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στη Λέλα Καραγιάννη το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας, τιμώντας την προσωπικότητα και τα πεπραγμένα της πολύτεκνης, πατριώτισσας, Ελληνίδας μάνας. 

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

Πέρασε στην αθανασία η δεσμώτις του Αβέρωφ Ολυμπία Παπαδούκα


Έπεσε η αυλαία για την αγωνίστρια.

Στερνό αντίο από συντρόφους και συναδέλφους, στην τελευταία της κατοικία, στο νεκροταφείο Βύρωνα

Πλήθος αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, προσωπικοτήτων του καλλιτεχνικού και του πολιτικού κόσμου, φίλοι και σύντροφοι συνόδευσε στην τελευταία της κατοικία την αγωνίστρια του ΕΑΜ Θεάτρου Ολυμπία Παπαδούκα, που η κηδεία της έγινε, στις 11 π.μ., την Πέμπτη 28-7-2011, από το Ι.Ν. του Νεκροταφείου Βύρωνα.

Η Ολυμπία Παπαδούκα έφυγε στις 27-7-2011, πλήρης ημερών, από τη ζωή. Υπήρξε  ηθοποιός, συγγραφέας και αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης. Γεννημένη από φτωχή οικογένεια, μαθήτευσε στο πλάι της Μαρίκας Κοτοπούλη, ενώ σπούδασε παράλληλα και μουσική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπήρξε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη του ΕΑΜ Θεάτρου, ενώ στο σπίτι της έκρυβε τον πολύγραφο όπου τυπώνονταν πολλές από τις προκηρύξεις της οργάνωσης - μάλιστα μια φορά οι κρυμμένες προκηρύξεις της έπεσαν πάνω στη σκηνή!
Για την αγωνιστική της δράση, η Ολυμπία Παπαδούκα «ανταμείφθηκε» με την καταδίκη της και τον εγκλεισμό της στις Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ από το 1948 έως το 1952. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής της, η ηθοποιός θεωρήθηκε «αντιηγετική» και για τον λόγο αυτό διατυπώθηκαν κατηγορίες εναντίον της από την κομματική ηγεσία του ΚΚΕ της φυλακής.
Μετά την αποφυλάκισή της πήρε μέρος σε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, ραδιοφωνικά έργα και κινηματογραφικές ταινίες, μεταξύ των οποίων αξέχαστη θα μείνει η εμφάνισή της στο πλάι της Μελίνας Μερκούρη στη «Φαίδρα» το 1962 και στην «Κραυγή γυναικών» το 1978, αλλά και στα «Η Κύπρος στις φλόγες» (1964) και «Δάφνις και Χλόη» 1966.
Την εμπειρία της από τη φυλακή η Ολυμπία Παπαδούκα κατέγραψε το 1981 στο βιβλίο της «Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ», ίσως το καλύτερο για τη γυναικεία εμπειρία της φυλακής, όπως σημειώνει η ιστορικός Τ. Βερβενιώτη. Σε αυτό, πέρα από τις αφηγήσεις που καταγράφονται, περιλαμβάνονται και φωτογραφίες που έβγαλε η ίδια παράνομα από την είσοδο και τους εσωτερικούς χώρους του κτηρίου των γυναικείων φυλακών. Ακόμη, πριν από μερικά χρόνια, αποτύπωσε με τη φωνή της τραγούδια των φυλακισμένων γυναικών σε cd που κυκλοφόρησε το 2002.
Επίσης την εμπειρία και τη γνώση της για τον κόσμο του θεάτρου κατά τη διάρκεια της Κατοχής η Ολ. Παπαδούκα αποτύπωσε στο βιβλίο της «Το θέατρο της Αθήνας, Κατοχή - Αντίσταση - διωγμοί», μια ιδιαίτερα σημαντική μαρτυρία για το ΕΑΜ των ηθοποιών. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο αδελφός της, Θανάσης Παπαδούκας, υπήρξε οπερατέρ του κινηματογραφικού συνεργείου του ΕΛΑΣ, από το φθινόπωρο του 1944 μέχρι λίγο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

Μνήμη Ολυμπίας Παπαδούκας


Φωτογραφία από το άλμπουμ του cd Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ


Στην αείμνηστη αγωνίστρια του ΕΑΜ Θεάτρου Αθηνών και πρωτεργάτρια του "Αττικού Τύμβου"

 
Το gzmosxos.blospot.com σε ένδειξη τιμής στην αείμνηστη Ολυμπία Παπαδούκα, αγωνίστρια του ΕΑΜ Θεάτρου Αθηνών, του ανανεωτικού αριστερού κινήματος και πρωτεργάτρια της σύστασης του σωματείου μνήμης «Αττικός Τύμβος», που «έφυγε» πλήρης ημερών στις 27-7-2011, δημοσιεύει το κείμενο που ακολουθεί και είναι αποτυπωμένο στο cd «Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ» παραγωγή της Εταιρείας «Νόsτοs» και κυκλοφορίας του 2002. Σε αυτό το συλλεκτικό cd, που περιέχει 19 τραγούδια, αποτυπωμένα από τη ζωή της  γυναικείας φυλακής, τραγουδά η χορωδία έντεκα γυναικών πρώην κρατουμένων. Τα ζωντάνεψε με τους στίχους της, τη μουσική τους και τη φωνή της σε ένα από αυτά, ο αείμνηστη αγωνίστρια που πέρασε κρατούμενη στου Αβέρωφ από 1948, που δικάσθηκε 20ετή φυλάκιση, έως το 1952, που εξήλθε με τα μέτρα ειρηνεύσεως.


«…ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΨΥΧΙΚΑ και σωματικά τραύματα φτάναμε στο Στρατοδικείο. Έπρεπε να παιχθεί και το τελευταίο μέρος της σκηνοθεσίας του δράματος. Χωρίς μάρτυρες υπεράσπισης, μέσα σε ατμόσφαιρα αφάνταστης τρομοκρατίας με ουσιαστική απουσία υπερασπίσεως στα περισσότερα μέρη, με διαδικασία σε ταχύτητα πταίσματος, περνούσαμε από τη ζωή στο θάνατο με την ερώτηση:

- Είσαι κομμουνίστρια;... Αποκηρύσσεις;

Ενώ σε άλλες:
- Αποκηρύσσεις το παιδί σου;

Μ’ αυτόν τον τρόπο δικαζόμαστε μόνο για τα φρονήματά μας. Δικασθήκαμε εντελώς παράνομα αφού το Γ΄ Ψήφισμα 1946 και ο Α.Ν. 509 απαιτούν σαν προϋπόθεση για την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος την διενέργεια ορισμένων πράξεων και όχι τα φρονήματα. Δικαζόμαστε χωρίς στοιχεία.

“Δεν χρειάζονται στοιχεία” - λέει στην τελευταία αγόρευση ο Βασιλικός Επίτροπος κ. Σκόρδας στην δίκη των συνδικαλιστών - “αρκεί ότι οσφρενόμεθα ότι είναι ένοχοι” και η Γλυκερία Παγουλάτου, η Νίκη Μπαζίγου και Λαΐς Μπαϊράμογλου αποκτούν τον τίτλο της μελλοθάνατης: Ετσι η σύγκρουση των δύο κόσμων μπορεί να πει κανείς πως στη δική μας περίπτωση φτάνει στο κορύφωμά της. Στη διαστροφή και στη διαφθορά αντιπαρατάσσεται η ανωτερότητα και το μεγαλείο του Λαού μας. Η περηφάνια, η λεβεντιά, η αγάπη στη Λευτεριά και Ανεξαρτησία, το απλόχερο δόσιμο για κάθε όμορφο. Αρετές που ο Λαός μας από γενιές ολόκληρες φέρνει μαζί του σαν κληρονομιά εδώ δείχνονται σ’ όλη τους την πληρότητα. Τούτες εδώ είναι οι μανάδες, οι γυναίκες κι οι αδερφές του Λαού.

Η εργάτρια ΣΤΑΘΟΥΛΑ ΛΕΒΕΝΤΗ χορεύει γύρω από το Φοίνικα της Αυλής το «έχε γειά καϋμένε κόσμε», ενώ την ίδια στιγμή 19 παλληκάρια χορεύουν τον ίδιο χορό στις πλαϊνές φυλακές…
Η καθηγήτρια ΙΣΜΗΝΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ στολίζεται, παίρνει γλυκά και λουλούδια και προσφέρει στους συντρόφους της και ενώ το εκτελεστικό απόσπασμα την πυροβολούσε στα πόδια για να τη λυγίσει, πέφτει ζητωκραυγάζοντας για τη Λευτεριά.
“Μα και να πεθάνει κανείς μια μέρα καλά είναι να πεθάνει ωραία” είπε η 18χρονη μαθήτρια ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΟΛΥΓΕΝΟΥΣ.
“Είμαι υπερήφανη" λέει η αγρότισσα ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΕΛΑΣΙΔΟΥ "που δίνω τη ζωή μου για τον λαό μας”.
“Πεθαίνω για αυτό που πιστεύω” λέει η τραγική αγρότισσα ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΡΥΔΑΛΗ - που της είχαν μπροστά της αποκεφαλίσει τον αδελφό της “Αν είναι να χορτάσει ο κόσμος ψωμί, όπως δεν το χόρτασα εγώ, ας πάει και το δικό μου κορμί” λέει η παραδουλεύτρα ΜΑΙΡΗ ΛΕΟΝΤΙΑΔΟΥ.
“Καλύτερα να πεθάνει κανείς με το κεφάλι ψηλά παρά να σέρνεται” λέει η φοιτήτρια ΕΛΛΗ ΣΒΩΡΟΥ.
Τίποτα δεν μπορεί να αποδώσει την ηρωική νοικοκυρά ΓΙΑΓΙΑ ΒΑΪΤΣΑ των 60 χρονών, τη στιγμή που χορεύει και χαιρετάει με το μαύρο μαντηλάκι της, γύρω στα μικρά σιδηρόφραχτα παράθυρα της φυλακής, τα γεμάτα από κεφάλια των φυλακισμένων παιδιών της.
Ούτε την ΑΝΝΟΥΛΑ ΓΚΕΠΡΕΚΗ, την κοπελίτσα 22 χρονών, όταν σηκώνει ήσυχα την υπάλληλο που σκόνταψε και έπεσε όταν πήγαινε να την πάρει για το απόσπασμα. “Κτυπήσατε κ. Π….” της λέει και την στηρίζει ενώ βαδίζουνε.
Ούτε την 18χρονη μαθήτρια ΜΑΡΙΑ ΡΕΠΑ την μικρή "βαμμένη" ηρωίδα κατά το Βασιλικό Επίτροπο, που όταν της ζήτησαν να λυπηθεί τα νιάτα της, που τόσο σπάταλα θυσίαζε για μια δήλωση αφού ήταν αθώα, “κάτι θα χρησιμεύσει και το δικό μου αίμα στη λευτεριά” είπε. Ο αδελφός της είχε εκτελεστή από το απόσπασμα των Γερμανών.
Η ΘΟΔΩΡΑ ΔΑΒΕΤΑ φεύγει τραγουδώντας τον ύμνο του ΕΛΑΣ, «Εμπρός ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ για την Ελλάδα». (Σημείωση του blog: Η αγωνίστρια του ΕΛΑΣ, Θοδώρα Νικ. Δαβέτα, από το Στρέφι Ηλείας, δικασθείσα στις 22-7-45, στην Αθήνα, εκτελέστηκε στο Γηροκομειό Πατρών στις 4-3-49)
Και 18 εν όλω ηρωίδες κλείνουν το χορό με την ευχή της ΛΑΜΠΡΙΝΗΣ ΚΑΠΛΑΝΗ “εγώ θα κλείσω τους τάφους”.
Έτσι όμορφα έφευγαν οι γιαγιάδες, οι μανάδες και οι αδερφές μας, γράφοντας τις ωραιότερες σελίδες για τη Λευτεριά και τη Συμφιλίωση του Λαού μας.
Τώρα έπειτα από ένα χρόνο με την επέμβαση του ΟΗΕ, έχουν σταματήσει οι εκτελέσεις, αλλά τα Στρατοδικεία του Α.Ν. 509, δικάζουν με μεγαλύτερη ευκολία σε θάνατο ώστε να ζούμε πάντα με την απειλή πως το μακελειό θα ξαναρχίσει.
Εκείνο όμως που δεν πέτυχαν οι εκτελέσεις που σταμάτησαν, το κάνουν αργά αλλά σταθερά οι άθλιες συνθήκες της ζωής μας στη φυλακή. Ο υποσιτισμός, η έλλειψη αέρα και η απουσία ιατρικής περίθαλψης μας δίνουν τον τρομερό απολογισμό των 360 αρρώστων από έλκη, ανοιχτά σπήλαια, όγκους, σχιζοφρένειες και το υψηλό ποσοστό των 90 προφυματικών. Από την άλλη μεριά το στοίβαγμα των 760 φυλακισμένων σε ανθυγιεινά κτίρια που χτίστηκαν για 100 άτομα απειλεί να μεταβάλει σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα τη φυλακή σε απέραντο σανατόριο.
Έτσι το εξοντωτικό όργιο συνεχίζεται κάτω από την εγκληματική αδιαφορία του κράτους με θύματα πολύ περισσότερα από τα εκτελεστικά αποσπάσματα. Και το κακό γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν αναλογισθεί κανείς ότι η ίδια κατάσταση περίπου εμφανίζεται σε 3 χιλιάδες γυναίκες (450 στις φυλακές Καλλιθέας και ανάμεσά τους 150 ανήλικα), 530 στις φυλακές της Πάτρας και 540 εξόριστες στο Τρίκκερι και οι υπόλοιπες σε σκόρπιες φυλακές σ’ όλη την Ελλάδα).

ΚΑΙΤΗ ΖΕΥΓΟΥ, δικασμένη 3 φορές σε θάνατο.
ΧΡΥΣΗ ΚΑΛΛΑΡΗ, καθηγήτρια μουσικής, δικασμένη δυο φορές σε θάνατο.
ΑΡΙΑΔΝΗ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ δικηγόρος, δικασμένη ισόβια.
ΑΡΓΥΡΩ ΔΡΟΣΑΚΗ δικηγόρος, δικασμένη 11 χρόνια πρόσκαιρα.

Πέθαναν ορθές! Όπως όλες τους πέθαναν ολόρθες! Θα πει ένας ποιητής για τις γυναίκες του Αβέρωφ, κι η πόρτα θα κλείσει ξωπίσω μας καθώς αφήνουμε πια τα φαντάσματα των ηρώων να αναπαυθούν...».