ΑΛΛΑΓΗ EMAIL

Οι φίλοι αναγνώστες μπορεί να στέλνουν τα μηνύματά τους στο εμέηλ στο οποίο θα προτιμούσε ο διαχειριστής να τα λαμβάνει. Παράλληλα επειδή η Maicrosoft μας λογόκρινε και μπλόκαρε το μαιηλ gmosxos1@hotmaihl. com άνοιξε και ισχύει πλέον το εμέηλ gmosxos23.6.1946@gmail.com το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιείτε .ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 6938.315.657 & 2610.273.901
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΝΗΜΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΝΗΜΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 23 Μαΐου 2012

Σύμβολο ανυποχώρητου αγώνα και ενότητας της Αριστεράς

Η ΑΥΓΗ, εφημερίδα της Αριστεράς στις 22-5-63 αναγγέλλει το μοιραίο.

Σαράντα εννιά χρόνια από την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

Του Πάνου Τριγάζη(*)
(από την ΑΥΓΗ)

 «Έπεσε ο μέγας δρυς της γης, σε μέγα αγώνα», γράφει ο Γιάννης Ρίτσος για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, πριν από 49 χρόνια. Στις 22 Μαΐου 1963, ένα μήνα μετά την πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, έπεσε στη Θεσσαλονίκη ο πρωτομαραθωνοδρόμος, ύπουλα χτυπημένος από το φασιστικό παρακράτος.
Ο ελληνικός λαός συγκλονίστηκε και ξεσηκώθηκε. Το σύνθημα «Ο Λαμπράκης ζει» απλώθηκε αμέσως σε όλη την Ελλάδα, ξεπέρασε και τα σύνορά της. Το νεολαιίστικο κίνημα, που ήδη αναπτυσσόταν με αιχμή το «1-1-4» και το 15% για την Παιδεία, άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις.
Με τους αγώνες και τη θυσία του, ο Γρ. Λαμπράκης έγινε πανελλήνιο και διεθνές σύμβολο ειρήνης, αλλά και πηγή έμπνευσης για νέους αγώνες.
Η μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη συνδέει αγώνες και αιτήματα πολλών δεκαετιών του ελληνικού λαού. Υπήρξε αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, βουλευτής της Αριστεράς από το 1961, εκλεγμένος στην Α' Πειραιά, πολυβαλκανιονίκης, υφηγητής της Ιατρικής, ηγετική μορφή του κινήματος ειρήνης. Συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια στην Οξφόρδη, Μόσχα και Βιέννη, καθώς και στη διεθνή πορεία από την πυρηνική βάση του Ολντερμάστον προς το Λονδίνο, συμπορευόμενος με τον Λεωνίδα Κύρκο, τον Μανώλη Γλέζο και την Μπέτυ Αμπατιέλου.
Ευρύτατα έχει αποτυπωθεί η μορφή του Λαμπράκη να πορεύεται από τον Μαραθώνα, στις 21 Απρίλη 1963, κρατώντας το πανό του Ολντερμάστον με τη λέξη «ΕΛΛΑΣ» στη μία όψη και “GREECE” στην άλλη. Πορεία που είχε απαγορευθεί από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά κινητοποίησε χιλιάδες πολίτες, με κορυφαίους διανοούμενους ανάμεσά τους και πολλούς νέους, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Συνδέσμου Νέων «Μπέρτραντ Ράσσελ» για τον πυρηνικό αφοπλισμό, που είχε πρόεδρο τον αείμνηστο Μιχάλη Περιστεράκη και γεν. γραμματέα τον Νίκο Κιάο.
Η δολοφονία του Λαμπράκη πυροδότησε ένα πλατύ κίνημα διαμαρτυρίας στην Ελλάδα και αλληλεγγύης στο εξωτερικό.
Ο ελληνικός λαός ξεσηκώθηκε μετατρέποντας την κηδεία του Λαμπράκη σε μεγάλο λαϊκό ποτάμι που η Αθήνα είχε να δει από την απελευθέρωσή της από τους Γερμανούς. Η συνέχεια ήταν μια «δημοκρατική παλίρροια», ιδιαίτερα στον χώρο της νέας γενιάς, με κύριο εκφραστή του τη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Μίκη Θεοδωράκη τον Ιούνιο του 1963. Ο λαϊκός εκείνος ξεσηκωμός, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «Ελληνικός Μάης του ‘63», οδήγησε στην ήττα της ΕΡΕ στις εκλογές του Νοεμβρίου 1963 και του Φλεβάρη 1964. Ωστόσο, η δημοκρατική ανέλιξη του τόπου ανεκόπη βίαια με το παλατιανό πραξικόπημα και την αποστασία του 1965. Και η εκτροπή κορυφώθηκε με το αμερικανόμπνευστο στρατιωτικοφασιστικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
Το τι συμβολίζει ο Λαμπράκης αποδόθηκε από τον Νικηφόρο Βρεττάκο μ' ένα συγκλονιστικό κείμενο στο τεύχος του Ιουνίου 1963 του περιοδικού «Δρόμοι της Ειρήνης», από το οποίο αναδημοσιεύουμε το ακόλουθο απόσπασμα:

«Είδε τον στόχο του μεγαλυτέρου αθλήματος, που δεν καταχτάται από έναν κι από δυο κι από τρεις. Που έχει ανάγκη από τη συμμετοχή όλων των λαών της γης, μα που όλοι μαζί θα κινδύνευαν να τον χάσουν χωρίς τις αναμμένες δάδες των πρωτοπόρων του, χωρίς τα μεγάλα βήματα, χωρίς το μεγάλο θάρρος, χωρίς τη μεγάλη ψυχή και τη μεγάλη καρδιά.
Είδε το στόχο: «Ειρήνη». Ειρήνη για όλους. Ειρήνη για την Ελλάδα, ειρήνη για τον κόσμο. Ειρήνη για τον άνθρωπο, για το ζώο και για το φυτό. Όλη η ζωή αδελφωμένη μπροστά στον άμεσο κίνδυνο».

Μπορούμε και σήμερα να διακηρύξουμε ότι «Ο Λαμπράκης Ζει». Γιατί η ειρήνη δοκιμάζεται, ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή μας και στον κόσμο, με τον μιλιταρισμό σε έξαρση και τις παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες να απορροφούν 4,6 δισ. δολάρια την ημέρα.
Ο Λαμπράκης ζει και ενώνει τη βροντερή φωνή του με όλη την ανθρωπότητα, απαιτώντας «Ποτέ πια πόλεμος - Ποτέ πια φασισμός», «ΟΧΙ άλλη Χιροσίμα» - ΟΧΙ άλλο Τσέρνομπιλ - ΟΧΙ άλλη Φουκουσίμα».
Ο Λαμπράκης ζει και ως σύμβολο ενότητας της Αριστεράς, την οποία υπηρέτησε και ο ίδιος συμπαρατασσόμενος με την ΕΔΑ στα δύσκολα μετεμφυλιοπολεμικά χρόνια.
Ο Λαμπράκης ζει γιατί παραμένουν ζωντανά τα οράματά του και σήμερα, μέσα στους σύγχρονους κοινωνικούς, φιλειρηνικούς και οικολογικούς αγώνες.
Η μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη εξακολουθεί να εμπνέει και να κινητοποιεί. Χρειαζόμαστε το ανυπότακτο πνεύμα του, την αγωνιστικότητά του και το αλληλέγγυο παράδειγμά του, ιδιαίτερα σήμερα που η Ελλάδα βουλιάζει σε μια πολυδιάστατη κρίση, την οποία εκμεταλλεύονται οι νεοναζί κερδοσκοπώντας πολιτικά και σκορπώντας στην ελληνική κοινωνία το ρατσιστικό μίσος για τους μετανάστες και τον φόβο.
Ο Λαμπράκης αποτελεί πηγή αγωνιστικής έμπνευσης και, σήμερα που η ελληνική κοινωνία καλείται να σταθεί όρθια απέναντι στην πιο άγρια νεοφιλελεύθερη επιδρομή που πηγάζει από τα διαδοχικά Μνημόνια, να τα αποκρούσει ανοίγοντας τον δρόμο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, με τον ελληνικό λαό κυρίαρχο και συνδημιουργό μιας άλλης Ευρώπης.

 _______________________

(*) Ο Πάνος Τριγάζης είναι υπεύθυνος του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΝ και συγγραφέας του βιβλίου «Παρασύνθημα Λαμπράκης» (μαζί με τη Μ. Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, εκδόσεις «Τυπωθήτω»).


Τρίτη 22 Μαΐου 2012

Κηδεύτηκε στις Μηλιές Βόλου η αγωνίστρια Μαρία, χήρα Κώστα Καραγιώργη

Φωτογραφία Αρχείου.

Στα 94 άφησε την τελευταία της πνοή καθώς τυραννιόταν από καρκίνο του στόματος

«Φτιαγμένη από το μέταλλο της ανεπανάληπτης γενιάς της Αντίστασης», όπως αναφέρει ανακοίνωση του ΣΥΝ, η αγωνίστρια της Αριστεράς Μαρία Καραγιώργη πέθανε την Κυριακή στα 94 χρόνια της και κηδεύτηκε χθες στις Μηλιές του Πηλίου. Η Μαρία Καραγιώργη τυραννιόταν από ετών από την επάρατο νόσο που την είχε χτυπήσει στο στόμα. Άφησε συγγραφικό έργο πολύτιμο, αλλά και πολιτικές παρακαταθήκες για το κίνημα της Αριστεράς στον τόπο μας.
Η Μαρία Καραγιώργη γεννήθηκε στις Μηλιές το 1918. Το 1936 μπήκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Οργανώθηκε τότε στην Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος, που είχε κηρυχτεί παράνομη από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Συμμετείχε στις αντιδικτατορικές εκδηλώσεις του πανεπιστημίου και γι αυτό κυνηγήθηκε από την Ασφάλεια, πέρασε στην παρανομία και πιάστηκε από τη Γενική Ασφάλεια Αθήνας τον Μάη του 1939.
Ήταν για ένα χρόνο στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ. Στη συνέχεια εξορίστηκε στην Κίμωλο, από όπου απέδρασε τον Απρίλη του ’41 με την κατάρρευση του μετώπου και συμμετείχε άμεσα στην Εθνική Αντίσταση μέσα από την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, την ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ στη Θεσσαλία και την Αθήνα. Το 1941 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο και αγωνιστή Κώστα Καραγιώργη, διευθυντή της εφημερίδας «Ριζοσπάστης».
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου κρατήθηκε σε στρατόπεδα στη Χίο, στη Λαμία, στο Τρίκερι Μαγνησίας και στη Μακρόνησο. Μετά τον εμφύλιο συνέχισε την αγωνιστική της δράση μέσα από την ΕΔΑ και το 1963 και 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας. Με τη δικτατορία των συνταγματαρχών πιάστηκε στον Βόλο και κλείστηκε σε Γιούρα, Αβέρωφ, Αλικαρνασσό και Ωρωπό.
Τις μνήμες και τις απόψεις της τις κατέθεσε στα βιβλία της «...Και περιμένοντας τη Δημοκρατία», «Περιμένοντας την Ειρήνη», «Μέχρι την απόδραση», «Από μια σπίθα ξεκίνησε...» και άλλα, που κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις Προσκήνιο.
Στην ανακοίνωσή της για τον θάνατο της αγωνίστριας η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ επισημαίνει: «Η Μαρία Καραγιώργη Γυφτοδήμου από τα φοιτητικά της χρόνια εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα. Η πολυτάραχη ζωή της υπήρξε συνυφασμένη με τη διαδρομή του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος της πατρίδας μας, με την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης. Το 1963 και το 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και κλείστηκε στα Γιούρα. Η Μαρία Καραγιώργη Γυφτοδήμου, φτιαγμένη από το μέταλλο της ανεπανάληπτης γενιάς της Αντίστασης, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα  αφοσίωσης στα ιδανικά της Αριστεράς για όλους μας. Την αποχαιρετούμε με συγκίνηση και σεβασμό, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά μας σε όλους όσοι τη γνώρισαν, την αγάπησαν και την εκτίμησαν".
Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης δήλωσε: «Εκφράζω τη βαθιά μου θλίψη για τον θάνατο της Μαρίας Καραγιώργη Γυφτοδήμου, της συντρόφισσας, της ξεχωριστής αγωνίστριας, της πραγματικής κομμουνίστριας. Σε όλη της τη ζωή αγωνίστηκε για τις αξίες της Αριστεράς πληρώνοντας με φυλακές και εξορίες τις ιδέες της. Θα τη θυμόμαστε πάντα ως μια προσωπικότητα της Αριστεράς που έμεινε πιστή έως το τέλος της ζωής της στα ιδανικά του σοσιαλισμού. Στους οικείους της και στους συντρόφους της εκφράζω τα συλλυπητήριά μου».

Έφυγε από τη ζωή στα 94 της η αγωνίστρια Μαρία Καραγιώργη Γυφτοδήμου

Η Μ. Καραγιώργη σε πρόσφατη φωτογραφία

Άρθρο της Π. Κρημνιώτη

(Από την ΑΥΓΗ)


 «Ήθελα πιο ήρεμη ζωή, αλλά δεν ήμουν διατεθειμένη να κάνω την παραμικρή υποχώρηση. Δεν ήταν μόνο για την αξιοπρέπειά μου, αλλά κυρίως για την ιδεολογία μου». 
Είχε την τύχη να ζήσει στην πιο σκληρή εποχή της σύγχρονης ελληνικής περιπέτειας. Βίωσε τη δίνη της ιστορίας, την αντίσταση, τον εμφύλιο, τη βαθιά παρανομία, την ανθρωποφαγία του κόμματος. Όμως η Μαρία Καραγιώργη έμεινε δυνατή και συνεπής στον αγώνα και τις αντιλήψεις της. Δεν σταμάτησε να παλεύει για την αντιδογματική Αριστερά και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου μέχρι το τέλος.
Έζησε πράγματα τα οποία δύσκολα αντέχει ο άνθρωπος. Φυλακίστηκε, εξορίστηκε, γνώρισε τον απόλυτο έρωτα στο πρόσωπο του αγωνιστή και διανοούμενου γιατρού και δημοσιογράφου Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη), αλλά και την απόλυτη δυστυχία στον τρόπο με τον οποίο ο άντρας της εξοντώθηκε από το ίδιο το κόμμα στη Ρουμανία. Απέκτησε μαζί του ένα παιδί.
Διώχθηκε εκατέρωθεν. Από το κράτος της Δεξιάς ως κομμουνίστρια, από το Ζαχαριαδικό ΚΚΕ ως γυναίκα του "προδότη". Αλλά και μετά, στα χρόνια της ελευθερίας, η Μαρία Καραγιώργη, η εκλεπτυσμένη φιλόλογος και ανυποχώρητη ιδεολόγος, δεν σταμάτησε να δίνει τις μάχες της μέσα από τη στάση ζωής, τη δράση αλλά και τα βιβλία της. Ο επίλογος του βίου της γράφτηκε την Κυριακή. Χθες κηδεύτηκε στον γενέθλιο τόπο, τις Μηλιές Πηλίου.
Η υγεία της, χρόνια επιβαρημένη. Πληγωμένη από τον καρκίνο στο στόμα που την ταλαιπωρούσε χρόνια, τη συναντήσαμε πριν από ένα χρόνο, τέτοιο καιρό. Όρθια όμως, ευγενική, με δύο φύλλα της «Αυγής» στο τραπεζάκι του καθιστικού και πλάι το τελευταίο της βιβλίο «Κώστας Καραγιώργης (1905-1955). Ο άνθρωπος, ο κομμουνιστής, ο δημοσιογράφος, ο αγωνιστής, το εξιλαστήριο θύμα» (αυτοέκδοση). Γραμμένο στη μνήμη του άντρα της  με τη βοήθεια της Κατερίνας Ζωιτοπούλου - Μαυροκεφαλίδου. Μια κατάθεση μνήμης στον άνθρωπο που σφράγισε τη ζωή της και άφησε έντονο στίγμα στο κομμουνιστικό κίνημα. Ο τοίχος του καθιστικού γεμάτος πίνακες.
Όμως μια φωτογραφία «κλέβει» το βλέμμα. Ο Καραγιώργης νεαρός, όμορφος, ντυμένος με τη ναυτική στολή. Τραβηγμένη στον Πόρο τον Γενάρη του '28, όταν υπηρετούσε τη θητεία του στο Ναυτικό. «Βλέπεις αυτό το χέρι που διακρίνεται αμυδρά στον ώμο του;» με ρωτά. «Του Ζαχαριάδη είναι, του καλύτερού του φίλου. Στο χωριό μου λένε, ποιος σου έβγαλε το μάτι; Ο αδελφός μου. Γι' αυτό είναι τόσο βαθιά η πληγή».
Η Μαρία Καραγιώργη δεν ξέχασε ποτέ το κακό που έκανε στο σπίτι της ο Νίκος Ζαχαριάδης. Και δεν τον συγχώρησε ποτέ. Μιλήσαμε ώρες εκείνη την ημέρα στο σπίτι της Κυψέλης. Θυμήθηκε πολλά, όλα εκείνα που συνήθως ο άνθρωπος θέλει να ξεχνά. Τις εξορίες και τις φυλακίσεις, τους διωγμούς και του Καραγιώργη και τους δικούς της και του παιδιού τους επίσης, όταν η ασφάλεια προσπαθούσε να το πιάσει όμηρο προκειμένου να εκβιάσει τον άντρα της που ήταν στο βουνό κι εκείνη κρατούμενη. Θυμήθηκε την «περίεργη» πρόταση γάμου που της έκανε ο Καραγιώργης, στο τραπέζι που σχεδίαζαν τον νέο «Ριζοσπάστη», αλλά και πώς χλώμιασε το πρόσωπό του όταν εκείνο το πρωινό του '46 είδε το κύριο άρθρο στο «Ριζοσπάστη» που διηύθυνε να καλεί σε αποχή από τις εκλογές. Το βράδυ εκείνος είχε υπογράψει το άρθρο στην εφημερίδα παρακινώντας τον κόσμο για νίκη στις εκλογές. Το άλλαξε ο Ζαχαριάδης, μου έλεγε. «Δεν τον ήθελε τον εμφύλιο ο Καραγιώργης, τον φοβούνταν».
Ώρες μιλούσαμε γι' αυτόν. «Τον ερωτεύτηκα από τον ήχο των παπουτσιών του, πριν ακόμα τον δω». Αλλά πώς άλλαξε αμέσως η μορφή της, πώς σκλήρυναν τα χαρακτηριστικά του προσώπου όταν άρχισε να μου μιλάει για το μαρτύριο του συντρόφου της στις φυλακές της Ρουμανίας. Ούτε καν τον τάφο του δεν μπόρεσε να επισκεφθεί. Κανείς δεν έμαθε πού είναι θαμμένος. «Κάπου στη Ρουμανία». Τι να της κάνει η μισερή αποκατάσταση από το κόμμα; Η Μαρία Καραγιώργη δεν μπορούσε να ξεχάσει. Πώς να ξεχάσει την αντιμετώπιση από τις συντρόφισσές της κι από το κόμμα στο Τρίκερι, όπου βρέθηκε εξόριστη. Ήταν η γυναίκα του προδότη... και αρνούνταν να τον αποκηρύξει. Εκεί ήρθε η ρήξη με το κόμμα. Δεν αποχώρησε, αργότερα όμως πήγε με την αντιδογματική πλευρά. Κι έμεινε έως το τέλος. Στη μεριά της Αριστεράς, πάντα.