Γεγονός της Πάτρας ότι συνδικαλιστής ζήτησε συγγνώμη της Αστυνομίας

29-6-2011. Επίθεση κατά ειρηνικού διαδηλωτή. Πόσο τιμά την Αστυνομία αυτό;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜ. ΜΟΣΧΟΥ - gmosxos1@hotmail.com(*)

    ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΝΑΜΙΣΗ ΣΧΕΔΟΝ ΧΡΟΝΟ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καλλιεργώντας τον φόβο και με όπλο τον εκβιασμό, επιχειρεί την μεγαλύτερη επίθεση της μεταπολίτευσης στις κοινωνικές κατακτήσεις. Τα μέτρα που λαμβάνει εμφανίζονται ως ένας απαραίτητος μονόδρομος για την μείωση του χρέους. Είναι ψέμα. Όχι μόνο γιατί το χρέος αυξάνεται αντί να μειώνεται, αλλά γιατί μερικά από τα σημαντικότερα μέτρα, όπως οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα, δεν σχετίζονται καθόλου με τα δημοσιονομικά μεγέθη.

    ΌΤΑΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωνε ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο μπορεί σε αρκετούς να φάνηκε  σα μία λεκτική ακρότητα. Από τότε, όμως, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έκανε ό,τι περνάει από το χέρι της για να κάνει καθαρό ότι ακριβολογούσε.

   ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ, η κυβέρνηση έκανε το επόμενο βήμα. Οι χιλιάδες που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία στρατιωτική επιχείρηση που ως μοναδικό στόχο είχε  την τρομοκράτησή τους και τη διάλυση της συγκέντρωσης. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έκανε ξεκάθαρο ότι διεξάγει πόλεμο ενάντια στην τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού που αντιμετωπίζεται πλέον ως εσωτερικός εχθρός. Το μόνο που κατάφεραν με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου είναι να θεμελιώσουν τη θέση τους στην ιστορία ως μια από τις πιο αυταρχικές κυβερνήσεις δίπλα σε αυτές  της Θάτσερ και του Πινοσέτ.

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΟΤΙ ΖΟΥΜΕ σε μία χώρα που τα τελευταία χρόνια έχει παραχθεί τεράστιος πλούτος. Το ελληνικό ΑΕΠ έχει αυξηθεί σχεδόν 60%. Το χρέος όμως δεν μειώθηκε γιατί τόσα χρόνια η φορολογία του ελληνικού κεφαλαίου έπεσε από το 45% στο 20%. Το κρατικό χρέος αποτελεί τη συσσωρευμένη νόμιμη φοροαπαλλαγή του ελληνικού κεφαλαίου. Είναι η άλλη όψη των κερδών που τόσα χρόνια ο ελληνικός καπιταλισμός έβγαζε σε βάρος των δικαιωμάτων μας. Η καλύτερη απόδειξη βρίσκεται στις ελβετικές τράπεζες με τις ελληνικές καταθέσεις 600 δις ευρώ. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν χαθεί 100 δις έσοδα λόγο των φοροαπαλλαγών και της μείωσης των φορολογικών συντελεστών για τα κέρδη των Α.Ε. Άρα πράγματι λεφτά υπάρχουν!

    ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΟΜΩΣ ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο. Το διαπιστώνουν τα στελέχη της Κυβέρνησης, τώρα που επιστρέφουν στην επαρχία και εισπράττουν την αγανάκτηση των ψηφοφόρων τους. Το διαπίστωσε και ο Κουτσούκος  τη Δευτέρα  στο Ρίο, από τους εργαζομένους της ΕΒΟ Αιγίου!

    ΑΠΟ ΤΙΣ 25 ΜΑΗ ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, καθημερινά ο κόσμος που ως τότε φοβούμενος υπέμενε όπως μπορούσε τη βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης και της Τρόικας είπε «ως εδώ». Το κίνημα των πλατειών που γεμίζει ζωή και δημοκρατικό περιεχόμενο τις πλατείες όλης της χώρας, που βάζει τις έννοιες της ισότητας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας στο καθημερινό λεξιλόγιο ανατρέπει τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και προκαλεί τρόμο στην κυβέρνηση και τους συνοδοιπόρους της.

     ΣΤΙΣ 15 ΙΟΥΝΗ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΞΙ ΩΡΕΣ η χώρα άλλαξε τρεις φορές πρωθυπουργό. Φ. Κουβέλης, Στ. Δήμας, Κ. Στεφανόπουλος. Η Ε.Ε. και το ΔΝΤ κάθε πέντε λεπτά επαναλάμβαναν ότι έχουμε εξασφαλισμένη την Πέμπτη δόση. Δεν σημαίνει κάτι αυτό;

    Ο ΧΡ. ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ, ΣΤΙΣ 30-6-2011,  επομένη ημέρα της νεοναζιστικού τύπου αστυνομικής βίας επιχειρούσε, από βήματος Βουλής, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ενώ ο συνάδελφός του, υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κ. Σκανδαλίδης, όχι μόνο δεν απέκλειε τη λειτουργία παρακρατικών θυλάκων στις τάξεις της Αστυνομίας, αλλά ζητούσε “να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο” και να διερευνηθούν ουσιαστικά οι σκηνές που φαίνονται στα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και δείχνουν κουκουλοφόρους και προβοκάτορες να συνεργάζονται χαριεντίζοντας με άνδρες των ΜΑΤ.

    ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ απέστειλαν στον γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ τρία μέλη του οργάνου. Πρόκειται για τους Θ. Τζήμα, Αντ. Ελευθεριάδη και Δ. Σακελλάρη - ο τελευταίος είναι και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου. Αυτά τα μέλη του οργάνου δήλωσαν “εξοργισμένοι” με “την άγρια και βάρβαρη κατασταλτική πολιτική που η ΕΛ.ΑΣ. υλοποιεί σε βάρος ειρηνικών διαδηλωτών’’.

   ΟΙ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ Υπαλλήλων και Αξιωματικών επεσήμαναν το νοσηρό φαινόμενο των ακραίων συμπεριφορών ανδρών του σώματος που χρησιμοποιούνται για την καταστολή κοινωνικών διαμαρτυριών.

    ΑΞΙΟΣΕΒΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ της Πάτρας, είναι η καταδίκη αυτών των συμπεριφορών και από τον γ.γ. της ΠΟΑΣΥ, τον πατρινό αστυνομικό Βασίλη Κωνσταντόπουλο, που ζήτησε συγγνώμη για την στάση της Αστυνομίας κατά την Τετάρτη της ντροπής 29-6-2011, στην πλατεία Συντάγματος και πρόσθεσε ότι έκανε αυτό που έπρεπε ήδη να είχε κάνει η ηγεσία του Υπουργείου, δηλαδή ο υπουργός Παπουτσής.

     Ο ΧΡ. ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ, ΟΠΩΣ ΑΠΕΚΑΛΥΦΘΗ, ζήτησε από τον φίλο του αγωνιστή του Πολυτεχνείου Σήφη Καυκαλά, να ενημερωθεί ιδιαίτερα για το γεγονός που κατέγραψαν οι κάμερες, σχετικά με τις εικόνες από τη φιλική συμπεριφορά των ΜΑΤ προς τους κουκουλοφόρους-προβοκάτορες. 

"ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΗΤΑΝ" του είπε. Ο αγωνιστής Καυκαλάς είχε συλληφθεί λίγο πιο πέρα, την ίδια ώρα. Ωστόσο ο Χρ. Παπουτσής πίστεψε τον αρχηγό Οικονόμου και βγήκε στα κεραμίδια μαζί με τον Θ. Πάγκαλο λέγοντας ότι οι προβοκάτορες, που όπως αποδείχθηκε είναι μέλη εθνικιστικών παρεών, ήσαν παρολίγο θύματα των ΣΥΡΙΖαίων, που τους κυνήγησαν κλπ.Έτσι χυδαιολόγησαν κατά των αγανακτισμένων ειρηνικών αγωνιστών στις πλατείες της χώρας. 

Ο ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ ΘΕΛΕΙ ΞΕΧΝΑ ότι κανένα παρακράτος δεν φυτρώνει και δεν ευδοκιμεί εάν το επίσημο κράτος δεν το υποθάλπει. Και φυσικά κανένας υπουργός δεν ομολογεί ότι έχει σχέσεις με το παρακράτος.

ΌΣΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ, δεν ξεχνούμε ότι οι Γκοτζαμάνηδες, οι Εμμανουηλίδηδες, η Καρφίτσα, η Αντικομμουνιστική Σταυροφορία κ.ά.π. δεν θα υπήρχαν στη δεκαετία του 60 εάν το επίσημο κράτος της Δεξιάς δεν τους υπέθαλπε και δεν τους χρησιμοποιούσε: Στο Στρατό, στην Αστυνομία-Χωροφυλακή, στην ΚΥΠ.

ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ανά τον κόσμο, είναι αδιάψευστοι μάρτυρες για το παρακράτος που ζήσαμε στις 29-6-2011 με τους κουκουλοφόρους να συνεργάζονται με τα ΜΑΤ.

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ κυβέρνηση, μέσα στη Βουλή με νόμο παρέδιδε τη χώρα πισθάγκωνα δεμένη στους ξένους επικυρίαρχους, έξω από το Κοινοβούλιο ζήσαμε στιγμές παρακράτους με επίκεντρο τους πραίτωρες του Χρ. Παπουτσή, που πάσχιζαν να υποτάξουν το ειρηνικό αγωνιστικό φρόνημα του ελληνικού λαού.

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΟΥΤΣΗ, τον παλιό πρόεδρο της αγωνιζομένης ΕΦΕΕ, ισχύει το γνωμικό «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα»!

 (*) Το  παραπάνω  άρθρο  δημοσιεύεται στην εβδομαδιαία

εφημερίδα ΡΕΠΟΡΤΕΡ της Πάτρας, την Πέμπτη 7-7-2011

Φλερτάροντας με τον θάνατο στην Αθήνα

Τετάρτη 29-6-2001. Ημέρα ντροπής. Στιγμιότυπο από το Σύνταγμα

 

Του δημοσιογράφου Γιώργου Αυγερόπουλου

ΈΧΩ ΚΑΛΥΨΕΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό οι αστυνομικοί, όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι.

Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29.6 στο Σύνταγμα ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική Αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή, αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.

Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες ήταν ένα "γιουρούσι", όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. "Μα καλά, τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;" με ρώτησε αγανακτισμένος. "Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα" μου είπε με νόημα χαμογελώντας.

 ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ από την αρχή. Περίπου στις 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από τη Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν τη γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά - μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει.

Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα, το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό.

Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα, δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ' στα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ. Πέρα από τη δράση των προβοκατόρων, η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες, τη δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν και είναι άνεργος, άστεγος -ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι- και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.

Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα -έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.

Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη" (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο "1984") να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:

1. Ποιος έδωσε την εντολή για τη γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου - λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.

2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί, πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ' όλη τη διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν "κουκουλοφόροι", γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς "εδώ είναι ιατρείο", αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν.

Όπως μας είπε ένας γιατρός:

"Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες".

Τα μάζεψαν άρον - άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό, αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.

3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στη Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω.

Τα ΜΑΤ, αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτηρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι.

Έλεγαν οι δάσκαλοι: "Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της, βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει".

 4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;

5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον "ανώνυμο" ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και 'γώ τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς τη Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από τη διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μία, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: "Τον Αυγερόπουλο χτυπάς, ρε". Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει, ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα, όπου θα μου ζητάγατε συγγνώμη για την... "παρεξήγηση". 

Παρεμπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα "Δημοσιογράφος" και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.

*Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα Exandas Documentaries